Verkrachting
Vorig jaar mei (2009) ben ik verkracht. Mijn mentor had steeds beter door dat ik niet lekker in m'n vel zat. Ze vroeg in de pauze op school of ik een keer met haar wilde praten. Ik reageerde niet en werd erg wit. Ik ben toen ook niet op komen dagen toen ik die afspraak met haar had. Daarna heb ik haar een mail gestuurd , met daarin dat ik verkracht was. Ze reageerde erg bezorgd en lief, maar ze vond ook dat ik een soatest moest doen. Die afspraak konden we alleen onder schooltijd maken, want verder hadden ze daar geen tijd. Maar dat mag niet zomaar onder schooltijd, dus moest mijn mentor de locatieleiding inlichten. Die hebben meteen m'n ouders gebeld en gevraagd of ze nu naar school wilden komen. Ik werd uit de klas gehaald en wist van niets. Toen ik ineens m'n ouders zag zitten met m'n mentor wist ik wat er aan de hand was. Ik ben toen de soatest gaan doen met m'n mentor, want samen met m'n ouders wilde ik niet. Later hebben mijn mentor en ik ruzie gekregen omdat ze zich er teveel mee ging bemoeien. Ze had een buurman die psychotherapeut is, die heb ik in totaal twee keer gesproken en daarna nooit meer gezien. Het was een gekke man die mij voor alles en nog wat ging uitschelden. De school heeft toen voor mij een maatschappelijk werkster ingeschakeld. Die heeft mij toen na een paar afspraken doorverwezen naar een andere psychotherapeut. Met hem kon ik het best vinden, maar ik vond en vind het nog steeds eng om met een man over de verkrachting te praten. Toen heeft hij mij doorverwezen naar zijn vrouwelijke collega, een pedagoog/orthopedagoog. In het begin voelde het heel vertrouwd en had ik het gevoel dat ik weer mensen kon gaan vertrouwen. Maar wat niemand toen wist is dat ik de mannen kende en dat ze me
Voor een tweede keer verkracht hebben. Dit heb ik verteld aan haar, maar zij vond dat ik dit niet alleen aankan, dus mijn ouders hebben over een paar dagen een afspraak met haar. Ik snap niet dat het allemaal
Zoningewikkeld moet zijn.
Ik heb het gevoel dat niemand mij ooit eens begrijpt. Altijd als ik mijn geheim verteld, word het wel weer aan mijn ouders verteld. Maar dit, dit is gewoon het ergste wat je aan mijn ouders kan vertellen. Ik denk dat ze kapot zullen zijn als ze dit horen.
Ik wil dit niet zo, ik ben van alles aan het doen en regelen om het haar niet aan m'n ouders te vertellen. Maar ik denk dat het te laat is. Ik kan dit zo niet meer. En heb mijn oude mentor gevraagd om even met mij een gesprek aan te gaan. Ze reageerde heel positief, daar ben ik blij mee. Ik hoop dot allemaal zo snel mogelijk achter de rug te hebben. Ook als mijn ouders het te weten komen, het moet maar.
Toch heb ik nu het gevoel alsof heel de wereld tegen mij is. Vaak denk ik aan zelfmoord, hoe het zou zijn als ik er niet meer ben. Maar dat is geen oplossing, ik moet doorgaan.
SaartjeVA (16) | 25 okt 2010, 00:33 uur
Misschien zal het uiteindelijk het beste zijn dat die mensen het aan je ouders vertellen, maar eigenlijk zijn ze erg slecht bezig. Het waren allemaal vertrouwenspersonen die zoiets volgens mij niet eens MOGEN doorvertellen zonder jou toestemmen, ook al zou het aan je ouders zijn.
Als ik het goed begrijp heet dit tot gevolg gehad dat je nu het idee hebt dat de wereld tegen je is, dat is precies waarom ze het niet hadden mogen vertellen. Bij zo'n gebeurtenis gaat het erom dat je met iemand kan praten die je absoluut vertrouwt.
Dat ze heeft aangedrongen dat je een soa-test zou doen is denk ik ook verstandiger geweest, toch wel echt jammer dat hiervoor weer meer mensen ingelicht moesten worden.
Ik kan me voorstellen dat je ouders er kapot van zijn om het verhaal te horen, maar dit zal ook echt zijn omdat ze super veel van je houden en er van schrikken om het te horen. Bedenk dus goed dat ze echt niet tegen je zijn.
Verder denk ik (nu ze er toch al van weten) dat het voor jou EN voor hun goed kan zijn voor het verwerken als jullie het met elkaar erover kunnen hebben.
Als ik het goed begrijp dan zijn er genoeg mensen die je willen helpen en ik denk dat het (uiteindelijk) wel goed zal komen met je.
Het voelt misschien alsof de wereld tegen je is, maar alle dingen die die mensen hebben gedaan waren juist omdat ze je wouden helpen.
Succes.
Gewoon Iemand (19) | 26 okt 2010, 02:53 uur
Weetje meisje,
Het is misschien het ergste wat je ouders kunnen horen.
Maar het is wel ontzettend belangrijk dat je ouders ervan weten. en daarom word het ze ook verteld.
ze kunnen je steunen
succes!!
- (17) | 26 okt 2010, 11:47 uur
heey.
ik vind het eogelijk niet zo goed van ze dat je iemand in vertrouwen neemt en het doorverteld word dan krijg je het gevoel dat de hele wereld tegen je is.
ik heb wat jij verteld ook mee gemaakt en weer hoe je je voelt.
ik wens je heel veel sterkte meid en het komt allemaal goed.
groetjes (marjolijntju)
(marjolijntju) (17) | 28 okt 2010, 08:57 uur
Hallo,
ik heb precies hetzelfde meegemaakt maar nog niet met de mentor gepraat.
Misschien kunnen we mailen??
Groeten
Verdrietig meisje (13) | 31 okt 2010, 09:39 uur
erg wat je is overkomen,
als mij zoiets zou overkomen zou ik het ook niet aan me ouders willen vertellen. en al helemaal niet dat de informatie naar ze door worden gespeelt.
zelfmoord moet je niet als een optie zien. uit dit verhaal heb ik opgemaakt dat je een sterk meisje bent. je ouders zouden kapot zijn, je vrienden zullen je missen en al je andere familie leden
sterkte
xxx milou
milou (14) | 6 nov 2010, 16:29 uur
Alles wat Gewoon Iemand (19) heeft gezegd daar ben ik het mee eens!
Ik wil alleen nog een ding toevoegen en dat is het volgende:
Jij wilt niet dat je ouders er achter komen wat er met jou is gebeurd omdat ze kappot gaan,maar hoe zouden jouw ouders het vinden als ze het te horen kregen van een ander inplaats van jou zelf?
Dan doe je ze nog meer pijn omdat ze dan gaan denken dat je ze niet meer vertrouwd!
Beste SaartjeVA (16), Je bent geen dom meisje en je bent goed bezig!
Maar onthou een ding dat jouw ouders er altijd voor je zijn!
Succes!
The One (26) | 7 nov 2010, 14:34 uur
