Verkracht...
Inmiddels ongeveer 7 jaar geleden (was toen 11)
ben ik verkracht door mijn vader.
Ik heb nooit echt iets in de gaten gehad dat het zover
zou komen. Ik hield van mijn vader en we waren gelukkig met het gezin. Wel was me opgevallen, wanneer er niemand thuis was hij wel naakt door het huis liep. Terwijl wanneer iedereen thuis was mocht ik niet als klein meisje in de douche komen, terwijl hij stond te douchen. Maar daar heb ik achteraf pas over nagedacht. Niet op dat moment, ik was ook nog jong.
Het gebeurde allemaal op een ochtend. Iedereen was weg. Behalve ik en mijn vader. Ik lag nog op bed en het was weekend. Mijn vader kwam naar me toe om te zeggen dat ik eraf moest komen omdat het half 10 was. Ik zei dat ik er zo aan zou komen. Hij bleef in mijn kamer staan. Hij vroeg of hij bij mij op bed mocht komen liggen. Ik zei dat hij niet zo gek moest doen, en weg moest gaan zodat ik me klaar kon maken voor de dag. Hij ging op mijn bed zitten en staarde voor zich uit. Hij keek mij aan en zei dat hij er wel bij wou blijven als ik me zou kleedden. Dit wou ik natuurlijk niet. Hij kwam steeds dichterbij en zei dat hij me wou helpen met de kleren uit te trekken. Dit heb ik geprobeerd tegen te houden. Maar dat is niet gelukt. Wat er daarna is gebeurd kan ik nog steeds niet over praten. Hij heeft me gewaarschuwd dat hij me zou vermoorden wanneer ik het ooit zou gaat vertellen aan iemand.
Een aantal maanden later bleek mijn vader vreemd te gaan met een andere vrouw. Mijn moeder wilde het steeds wel proberen, maar het werkte op het laast echt niet meer. Ze zijn nu bijna 5 jaar gescheiden. In die twee jaar, tussen de verkrachting en het scheiden in ben ik door een hel gegaan. We werden geslagen, hij wou samen met mij een einde aan zijn leven maken. En nog veel meer, maar te veel om uit te leggen.
Nu 7 jaar later, heeft mijn moeder een nieuwe vriend (inmiddels ongeveer 1 jaar) Hier is ze erg gelukkig mee. Ook ik heb inmiddels een vriend en woon samen. Ik ben erg gelukkig mee. Een half jaar geleden ben ik gestopt met de psycholoog waar ik op mijn 15 mee was begonnen. Hier heb ik alleen besproken wat er tussen de verkrachting en de scheiding is gebeurt. Tot op de dag van vandaag heb ik het 1 iemand kunnen vertellen, en dat is mijn vriend.
Voor mijn gevoel was dit verplicht, hij moest weten wat er was gebeurt, ook omdat ik hem niet aan mijn lichaam vertrouwde en dus ook geen sex wou hebben. Hier heb ik goed met hem over kunnen praten en hij staat helemaal voor mij klaar. Inmiddels vertrouw ik mijn vriend helemaal, ook al is het wel zo dat het soms niet wil door de herinderingen. Hier heeft hij gelukkig respect voor.
Ook weet ik dat ik het aan mijn moeder moet vertellen, die mijn beste vriendin is. Maar het is makkelijker gezecht dan gedaan. We hebben al zoveel meegemaakt en kunnen verwerken, en dit moet ik zelf doen. Ook al zou ik hem graag nog een keer willen aangeven. Maar de straf die hij mij heeft gegeven zal hij nooit krijgen. Ik zal het ooit een keer aan mijn moeder vertellen, als ik denk dat het juiste moment daar voor is. Maar is die er wel??? Na 7 jaar nog steeds niet....
** L ** (18) | 18 feb 2011, 22:57 uur
Echt een heftig verhaal.
Je zegt te wachten op het juiste moment om het aan je moeder te vertellen, maar echt een goed moment zal er nooit voor zijn. Zoiets als dit heeft gewoon geen echt 'juist' moment.
Eigenlijk weet ik niet goed wat nog te zeggen. Succes met alles en ik hoop dat het goed gaat sinds je bij de psycholoog bent gestopt.
Ikke (19) | 26 feb 2011, 02:14 uur
Ik zit nog steeds in een shock..begrijp gewoon niet dat een bleodeige vader zoiets vreselijks kan doen. maar meid als je denkt dat er een grote last van je schouders gaat door het te vertellen aan je moedre....dan zou ik dat cker doen. Juiste moment is er nooit...en je bent zeker nooit te laat..om het alsnog te vertellen. Als je denkt dat het moet doe het gewoon..maar als je al geen last meer heb van die rotzak zou ik het gewoon laten...wees gelukkig met jezelf en je vriend samen.
xx
moi (16) | 26 feb 2011, 19:48 uur
Heel erg bedankt voor jullie reacties. Dit doet me veel.
* L * (18) | 2 mrt 2011, 16:15 uur
wowe:O
ik moet even bijkomen, wat een verhaal zeg!
het is iniedergeval goed dat je het aan je vriend hebt verteld, en een juiste moment is er idd nooit zoals de andere hier boven al zeggen, als je je beter gaat voelen door het er met je moder over te praten moet je dat gewoon doen! heel veel sterkte!
10000x respect voor jou!!!!
Nellie-anne (13) | 7 apr 2011, 18:15 uur
jeetje..wat heftig.
Het is zeker goed om hierover te praten met mensen die close zijn zoals je vriend en zeker weten ook je moeder!
Het is allemaal erg wat je heb meegemaakt: maar wat gebeurd is is gebeurd, je kan het niet meer terug draaien en daaraan denken maakt alles veel erger. Ik weet dat het erg moeilijk is, en alleen jij kan het begrijpe,omdat jij het heb meegemaakt. Maar probeer toch aan leuke dingen te denken nu, want je hebt veel mensen die om je geven en je erg lief hebben en je absoluut niet verdrietig kunnen zien. Die man (sorry ik kan hem egt geen vader meer noemen) heeft het recht niet om jouw leven misselijk te maken, je hebt het gelukkig overleefd, en je moet je leven gelukkig kunnen lijden.
veel succes meid...k leef echt met je mee en hoop dat erg gelukkig wordt nu en in de toekosmt,want er zijn veel mensen om je heen die je graag gelukkig willen zien!
NotImPorTant (18) | 9 apr 2011, 19:25 uur
Zolang je niet kunt praten over wat er met je is gebeurd is het misschien toch goed voor je om therapie te volgen bij een psycholoog. Ik weet dat deze traumatische ervaringen de rest van je leven beinvloeden, maar probeer de schaden zoveel mogelijk te beperken. Als je na een aantal jaar bij je psycholoog te zijn geweest in dat opzicht niet vooruit bent gegaan is het misschien goed om eens te kijken voor een andere psycholoog iemand die je jouw verhaal wel toevertrouwd. In elk geval wil ik je heel veel sterkte wensen en hoop ik dat er een dag komt dat je net als ik al de ellende uit het verleden een plekje kan geven. Je bent hier tenslotte voor je eigen geluk, niemand anders zal dat voor jou maken.
angel1982 (27) | 9 apr 2011, 23:52 uur
@ angel 1982
Ik heb 2 jaar bij de psycholoog gelopen, het heeft erg geholpen met de andere dingen die zijn gebeurt maar over de verkrachting heb ik niet gesproken.. Dit heb ik niet gedaan omdat ik het gevoel heb dat het niet gaat helpen omdat ik het er met mijn moeder over wil hebben wat er is besprokken bij de psycholoog. Ik moet het van mezelf eerst tegen haar zeggen voordat ik er verder met anderen over praat. Hier kon ik mijn verhaal kwijt omdat jullie niet weten wie ik ben, dat maakt het voor mij makkelijker. Ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel, ook al komt het misschien een beetje dom over.
Ik wil de rest bedanken voor de reacties. Zo heb ik het gevoel dat ik er toch over kan gaan praten. En ik weet dat ik het ook met mijn moeder er over moet hebben maar het is ontzettend moeilijk. Ze is nu zo gelukkig, maar zal een klap krijgen wanneer ik haar dit vertel.
Liefs
** L ** (18) | 13 apr 2011, 18:06 uur
hoi ** L **
het is allemaal heftig wat je heb meegemaakt. Maar als ik in jouw schoenen stond zou ik het wel tegen mijn moeder zeggen. Ook al is het moeilijk soms is waarheid vertellen erg hard en denk je vaak beter niet te doen omdat je dierbare gekwetst kunnen worden..maar waarheid is de waarheid, en dat komt vroeg of laat vanzelf naar voren. Dus het is (naar mijn mening) wel beter om het tegen je moeder te zeggen. Zij heeft jouw ook lief en zou ook niet gewild hebben dat jouw zoiets overkwam. want nu heb jij hieronder geleden..en je lijdt er nog steeds aan omdat je die angst niet kwijt bent. En stel nou als jouw moeder er op een of andere manier eachter komt dat jouw vader zoiets heeft geflikt bij jouw...dan zou ze toch ook niet leuk vinden dat jij zoeits groots nooit aan haar heb verteld?
En ik begrijp volkomen goed dat je soms beter met anoniem mensen kan praten dat lucht zeker op ;) en is absoluut niet dom hoor :)
soms is het juist om op deze manier je hart op te luchten.
Jij bent haar dochter, zij houd erg veel van jouw, het feit dat jij verkracht bent zou haar wel veel pijn doen. Maar als jij denkt dat ze zoiets wel kan verdragen zou ik het wel gewoon zeggen. Zo kunnen jullie beide je hart opluchten.
Kijk als je het haar niet verteld, dan loop jij met een zware last, want als moeder zijnde heeft zij wel het recht om te weten wat haar kind overkomen is. Ik denk dat ze het wel kan verdragen aangezien ze nu al gelukkgi met een nieuwe vriend is en die kan haar ook steun geven. En bovendien benn jij nu gelukkig met je vriend...t is alleen dat je die gorte geheim van je schouders wilt ;)
Soms brengt het leven je veel verdriet, maar vergeet niet dat er altijd mensen zijn die van je houden :)
Clara (23) | 14 apr 2011, 20:21 uur
Praat erover met je moeder zo snel mogelijk. Zodra het hoge woord eruit is zal jij je lekkerder voelen in je lichaam. Opgelucht. En wie weet had jouw moeder al vermoedens.
Carolien (25) | 1 mei 2011, 05:57 uur
