verkracht.

14 januarie 2009
Het was een normale woensdagmiddag, ik ging naar een vriendin toe met de bus ik had met men moeder afgesproken dat ik op tijd thuis zou zijn. om 7 uur nam ik de bus terug naar huis, ik moest nog een klein stukje lopen, dat stukje wat ik normaal áltijd liep. het was al donker aar toch pas half 8.
Opeens pakte iemand me vanachter vast ik wist niet wat me overkwam, hij trok me een stukje mee, ik zei niks, ik durfde niet, ik kon niet meer praten. Hij zette een mes aan mijn keel, het enige wat ik kon doen was staren naar dat mes ik dacht dat ik dood ging, ik wist niet wat hij met me ging doen, hij dwong me men broek open te maken en die van hem, ik was zo bang dat ik het heb gedaan ik was zo bang voor dat mes aan men keel.. ik kon niet kijken ik voelde niks meer ik was verstijfd, het enige wat ik voelde waren behoorlijke steken in mijn buik, hij verkrachtte me het deed verschrikkelijke pijn. Het duurde een eeuwigheid,, zijn mes viel uiteindelijk op de grond, hij wilde het oprapen en op dat moment knaptte er iets inbinnen van me, ik gaf hem een knie en ik rende weg, ik wist niet waar ik naar toe moest ik kon alleen maar huilen, ik ben naar huis gerend, heb me opgesloten op de badkamer. ik was zo bang. 2 weken erna vroegen mijn ouders wat er aan de hand was, ik barstte ut, ik kon het niet verbergen maar toch praatte ik het mezelf aan dat het een droom was, en dat het niet echt was gebeurt, maar toch wel. Ik kon niet meer slapen ik at niet mer, ik praatte niet meer, ‘s nachts werd ik zwetend wakker, ik was bang dat hij in men kast stond. Na veel denken ben ik samen met mijn ouders aangifte gaan doen, mijn verhoor werd opgenomen op video, hier had ik ‘s nachts nachtmerries over, ik droomde dat ik in de klas zat en ik mijn verhaal moest vertellen en dat ze het filmden en me uitlachten. Die tijd was vreselijk ik wilde niet meer , ik kon niet meer.. ik functionneerde niet meer op school, ik had laast van angstaanvallen waarbij ik iedereen om me heen en die me aanraakte begon te slaan. Ik kreeg hulp van een psycholoog maar hier ben ik mee gestopt, ik kon het niet, vond het niet prettig, toen heb ik de hele gebeurtenis weggestopt, nog altijd denk ik eraan, maar ik praat er niet meer over. ik ben bang dat mensen denken dat ik me aanstel, want niemand begrijpt het.
Uit de aangifte is niks gekomen.. ze hadden een vermoedde, maar ik kon degene niet goed genoeg beschrijven ik durfde niet te kijken.. en de sporen op mijn kleding waren ook nutteloos omdat het 2 weken later was..

Ik hoop echt dat niemand dit moet meemaken, het is een ware hel. je gaat er door kapot. Sinsdien ben ik zelf ook een heel ander mens geworden, ik heel snel boos, opvliegend enz. Maar ook ben ik er heel hard van geworden bijna niets doe me meer pijn, omdat ik weet hoe het is om echt pijn te hebben..

meisje (16jaar) | 2 feb 2010, 15:40 uur