Hallo, Ik snap heel goed waar je doorheen gaat. Ik heb het heel lang verzwegen maar toen ik weer sex wou hebben, merkte ik dat ik dit heel moeilijk vond (nu nog steeds), maar realiseerde op dat moment dat het gewoon doorgaan met mijn leven alsof er niks gebeurt is dus echt niet kan. Het duurde bij mij uiteindelijk meer dan een jaar voordat ik het aan een vriendin heb verteld dat het gebeurt was. Ik heb toen niet precies verteld wat er precies gebeurt is. Omdat ik het gevoel had dat ik het niet kon.
Vervolgens heb ik alles opgeschreven gewoon met pen en papier en later nog een keer op de computer om de confrontatie aan te gaan met wat er gebeurt was. Ik wilde er gewoon vanaf zijn, ik was er zo klaar mee. Het is toen na het opschrijven een tijd veel beter gegaan, maar merk nu dat ik er weer meer last van heb.
Ik neem het mijzelf heel erg kwalijk: was ik maar niet met hem meegegaan, had ik me maar niet laten meeslepen, had ik maar niet dat laatste glaasje baco gedronken.
Ik heb nu steeds vaker een rotgevoel als ik ergens in een kroeg of discotheek sta en wat alcohol drink. Dan heb ik het gevoel dat ik de controle verlies en het weer zal gebeuren.
Iedereen in mijn omgeving vindt dat ik met een psycholoog moet gaan praten, al heb ik het gevoel dat ik daar niet klaar voor ben, en ik het ook niet als oplossing zie.
Ik hoop dat dit berichtje een beetje troost of iets dergelijks geeft, en dat je weet dat er meerdere mensen zijn zoals jij.
Maar wat ik wel geleerd heb, is dat je alles op je eigen tempo moet doen, anders heeft het totaal geen nut en ga je je alleen nog maar kutter voelen.

Liefs mij

mij (19) | 27 mei 2011, 01:15 uur

ik was er een keer net vanaf gekomen,
ik was 11 jaar, en een jongen van 17 a 18 stond bij mij thuis onderaan het balkon. ik kende de jongen wel ongeveer, maar ik heb hem gelukkig nooit goed gekend. ik dacht dat hij aandacht kwam vragen, maar hij ging dreigen om het balkon op te klimmen als ik niet met hem mee ging. ik wilde niet mee, maar ik wilde ook niet dat hij het huis in kwam. hij kende mijn ouders ong. wand hij had bij de bieb gewerkt omdat zijn ouders hem geen kleedgeld wilde geven moest hij geld verdienen. hij wist dat iedereen weg was, hij had met mijn zus gehad, en hij wist dat ze naar school was, het was een vriend van mijn broer geweest, dus hij wist dat mijn broer aan het voetballen was. van mijn vader wist hij niks, maar papa was aan het werk. ik was alleen thuis (net als zo vaak).
ik dacht dat hij me niet veel aan zou doen. ik kende hem vrij goed, en uit school kwam ik hem altijd tegen wat later een probleem was. hij kwam dus op het balkon en zei dat ik mijn kleren uit moest doen. ik weigerde, ik dacht dit is een grap! blijf rustig! maar nee hij trok een mes, en zij dat ik het moest doen, anders zou hij in mijn borst snijden. ik trok mijn kleren uit. maar net voor hij het wilde doen... hij kwam er achter dat de balkon deuren en gordijnen nog open waren. die deed hij dicht, althans probeerde hij. alhoewel hij daar in zijn blootje stond probeerde ik uit paniek hem van het balkon te gooien. hij greep me beet, en daarna was ik bewusteloos denk ik... ik heb het ook nooit durven vertelllen, maar ik denk dat het wel helpt. iedereen zegt het... ik hou het al 3 jaar verborgen, nu kan ik er toch niet meer mee komen. maar jij volgens mij wel... je bent een stuk ouder, ik weet niet maar misschien praat je er dan makkelijker over. begin met je beste vriendinnen, of schrijf het eerst op papier, en bewaar het goed. dat zou denk ik een goede stap 1voor je zijn.

ik hoef het denk ik niet meer te vertellen, ik heb het ook nooit vertelt, ik had het een keer op een site geschreven, nou daar kwam dus gelijk iemand op af (die met onze problemen werken) nou dus doodeng! ik heb het gewijgerd, maar ik denk dat jij het zou moeten accepteren, anders leef je je de rest van je leven met dit gevoel, die geheime gevoel. net als ik!

xjes

zelfde klant (14) | 27 mei 2011, 16:20 uur

hallo, vorig jaar was ik iets gaan drinken met vrienden. toen ik naa huis ging, werd ik tegengehouden door een groep jongens die ik nog nooit gezien had, ze pakten me op een manier vast zodat ik niets kon doen. ik moest 1 van hen pijpen terwijl de anderen toekeken en uiteindelijk in mijn gezicht klaarkwamen. morgen ga ik ovvr de eerste keer naar een psycholoog om wegvervoer te praten met iemand want ik kan het niet meer aan. ik heb zoveel mensen laten vallen en sinds dat moment al zo vaak gefaald im mijn leven dat het ondraaglijk wordt

Mel (17) | 16 mei 2012, 01:02 uur