Uitwisseling school

Het is mij 3 jaar geleden overkomen. Op mijn middelbare school worden in het 4e jaar altijd uitwisselingen gehouden met scholen in het buitenland. Mijn klas had een uitwisseling in Tsjechië. De eerste week had ik een meisje van daar hier in huis en in het voorjaar van dat schooljaar ging ik een week naar Tsjechië. Net als hier gingen we ook daar stappen. Op eerste avond daar gingen we ook meteen uit in een club van 18+, dit was natuurlijk toen erg stoer aangezien we allemaal 16 waren. Drank is daar goedkoop en er gingen ook een aantal drankjes doorheen. Tegen het einde van de avond sprak een Tsjechische kerel mij bij de bar aan (in heel erg gebrekkig Engels). Hij leek me erg aardig en op een begeven moment gaf hij aan dat hij naar huis ging. Ik was toen erg naïef en dacht van ik ga deze aardige jongen uitzwaaien. Op het moment dat ik met hem richting de uitgang ben gelopen werd ik mee gesleurd de wc in. Hier ben ik toen verkracht. Ik heb aangegeven dat ik het niet wou met 'no' en 'stop'. Op dat moment voelde ik mij ontzettend bang. Ik kon geen kant op, en verstijfde volledig van angst op een begeven moment. Ik weet dat ik huilde. In mijn herinnering duurt dit moment nog altijd een eeuwigheid, ook al denk ik dat het niet eens zo lang heeft geduurt. Na een poos hoorde ik iemand mijn naam roepen van buiten de wc, hierop dacht ik eindelijk gehoord te kunnen worden en ben ik kei hard gaan schreeuwen. Door mijn impulsieve geroep heeft zijn aandacht denk ik voor dat moment tijdig verslapt. Op dit moment ben ik weten te ontsnappen op de één of andere manier.
Degene buiten de wc's die me had geroepen was mijn Tsjechische uitwisselings meisje. Ik heb voor haar gedaan alsof er niets aan de hand was, en ook tegen iedereen van mijn klas. De enige die ik het op dat moment heb verteld was mn beste vriendin, die ook al snel zag dat het niet goed met mij ging. Een hele week heb ik daar in Tsjechië rond gelopen met een rot gevoel. Ik wou het niet voor mijn uitwisselings meisje verpesten die week en dus heb ik mijn ouders op dat moment ook niet op de hoogte gebracht, anders zouden hun mij meteen natuurlijk naar huis willen hebben. Toen ik thuis kwam heb ik mij groot gehouden en 'leuke' verhalen van die week verteld terwijl ik wel kon janken elke keer als mensen vroegen 'hoe was het in Tsjechië?'. Ik heb het altijd willen vertellen tegen mijn ouders, maar stelde het telkens uit.. 3 jaar verder wist nog steeds alleen mijn beste vriendin mijn verhaal. Maar doordat ik er zo'n last van had (mijn zelfbeeld, en mijn zelfrespect was verdwenen tegenover jongens), ik was zowat depressief, elke dag huilen, nachtmerries, en alles wat er ook maar mee te maken had kon mij verdrietig maken. Hierdoor kwam ik bij een vertrouwenspersoon op school terecht, na een jaar praten over waar mijn depressies toch vandaan zouden komen heb ik bij haar mijn verhaal gedaan. Hierna kreeg ik al snel de moed om het tegen mijn moeder (en daarna mn pa en zusje) te vertellen. Via de vertrouwenspersoon kwam ik bij een psycholoog terecht. Hier heb ik een zware therapie gehad en ik ben eerst echt heel diep gezonken. Maar hierna ben ik er weer helemaal bovenop gekomen! Het gaat echt goed met mij, en ik kan er over praten of iets aan horen op televisie zonder dat het mij nog erg veel pijn doet. Ik heb mij in jaren niet zo gelukkig gevoelt. Het heeft mij zo goed gedaan om naar een psycholoog te gaan! Dit kan ik echt aanraden.. Het is iemand waarbij je al je 'shit' kan neerleggen en die je echt helpt.

I. (19) | 13 jan 2012, 19:07 uur