mijn eerste vriend , mijn eerste keer , en niemand die t geloofde

ik was 15 en t gebeurde op 2december een dag dat ik nooit zal vergeten , het was mijn eerste vriend , ik was net geout als homo niemand vondt het erg maar thuis wisten ze van niks niet dat ik homo was niet dat ik mijn vriend zou ontmoeten , ik ging zogezegd naar t stad in hasselt om te shoppen iets wat ik nooit deed , ik had geen vrienden ik ging nooit weg na school ging ik drek naar huis buiten die ene dag we hadden afgesproken in sint-truiden aan t station hij zou me daar oppikken en naar zijn huis toe wandelen , ik kende hem al enkele maanden via msn en t klikte ik zat in een klote situatie thuis waar ik niet werdt gehoord niemand die wat over me begreep enkel hij hij was zo een lieve gast , hij begreep me en hij luisterde echt naar mij waar ik toen zoveel aan had geen enkele dag ging voorbij dat we uren lang met elkaar chatten , smse of belde ik was dolverliefd dus wou ik hem zien , eerst dacht ik dat hij me in de kou liet staan een uur stond ik daar rondom me te staren en zag hem niet .. oppeens tikte hij me op men schouder en daar stond ie , mijne schat mijn luisterend oor we liepen door enkele straten op een geven moment stonden we aan een huis met een brommer ervoor aan de ander kant van’t straat was een donker groot gebouw , hij deed de deur open en we gingen wat kletsen met een cola , het was best gezellig , hij vroeg of ik de boven wou zien dus zette de glas cola neer legde mijn gsm in men tas en we liepen 2trappen naar boven recht naar zijn kamer , ik ging zitten op bed en hij begon te babbelen over zijn dure horloge zo 1 als ik wou hij zei dat t wel 500euro koste en me er 1 ging kopen , hij kwam langs me zitten begon me te strelen , ik vond t wel leuk maar hij ging maar verder , hij duwde me op bed en rukte mijn kleren van mijn lijf ik wou t niet maar durfde niks te zeggen ik had bang van hem hij was zo groot zo sterk en wat was ik tegenover hem , hij kwam in me , ik lag verstijfd ik kon niet meer van de pijn en kon geen woord meer zeggen alleen hopen dat het snel voorbij was hij zag mijn tranen en zei dat t zo hoorde dat het pijn deed , maar hij wist dat ik niet meer wou hij moest me toch nee moeten schreeuwen ik weet niet meer of ik het gezegd heb maar in mijn gedachten bleef ik het maar schreeuwen , hij hoorde de deur en stopte even dit was mijn kans om iets te zeggen om te schreeuwen maar ik was zo bang , en zo verstijfd dat ik niks deed , t leek erop dat mijn geest niet meer in mijn lichaam zat het leek alsof ik me afschermde op dat moment voor wat er gebeurde , zodra het gdn was gingen we trg naar onder en zei me dat hij het erg vond dat ik zo’n pijn had , ik ging terug naar huis op de bus viel ik in slaap het begon alweer opnieuw , ik werdt schreeuwend wakker in hasselt waar ik stond te wachten op de volgende bus iedereen keek me aan t was alsof ze het wisten , in de bus staarde een meisje de hele rid naar mij , ik schaamde mij , ik voelde me vies een vrouw schuin voor me zat een liedje te neurien , wat ik me tot op vandaag nog steeds kan herinneren soms begin ik t uit t niets te neurien .. mijn vader belde mij het was al tegen acht uur en vroeg me waar ik bleef , ik zei dat k t uur uit het oog verloor , ze kwamen me ophalen aan de bibliotheek in beringen mijn broer zat ook in de auto ze waren ergens naar toe geweest , hij was de dag ervoor verjaard 16was hij geworden , ze gingen frieten halen en vroegen niet eens of ik oke was , de thuissituatie was niet goed en had ookal in een spychiatrieziekenhuis opgenomen omwille dat ik me snee er kwam vandaag ook iemand om met me te praten over een mss een volgende opname , ik kon er niks over zeggen maar ik zat te wenen aan tafel mijn broer zat achter de computer mijn pa in de keuken te huilen .. ik kreeg er geen woord uit ook niet toen ik alleen zat met kim , met die thuisbegeleidster mijn frieten bleven staan , ze ging weg en ik deed alsof er niks gebeurd was mijn vader zou t toch niet geloven dus zweeg ik erover , ik heb 3dagen nadien niet geslapen en op school waren ze kwaad omdat ik mijn exame vragen niet had gemaakt , de onder directriece wou meer uitleg dus kwam me zoeken , tot na de pauze kon ik ze ontwijken tot ze me uit de les kwam halen , tegen haar heb ik t gezegd tegen de eerst persoon , ik kon het niet maken ik ben .. ik ben verkracht ze keek me ongeloof aan en zei me dat ik t tegen niemand mocht zeggen wat ik nu zei , de dagen nadien vertelde ik t tegen mijn beste vriendin en ze lachte me vierkantig uit sinds dien heb ik niet meer tegen haar gesproken , ik zweeg er ook over over wat k meemaakte , maar de mensen zagen dat er wat was , k snee me wanner ik kon waar ik kon en als ik t wilde het kon me niets meer schelen wat ze dachten ik moest t doen om t leven draagbaar te maken , een jaar lang heb ik mijn eten ook trg uitgespuwd ik was graatmager geworden en ging alsmaar achteruit na een overdosis ben ik opgenomen , t gebeurde thuis even waren ze weg , en haalde de medicatie kast leeg na een ruzie nam ik ze in gooide ik mijn spiegels kapot om me te snijden ik wou dood en t maakte niet uit op welk manier .. k werdt die avond terug opgenome ,,spoedgeval’‘ nog geen uur later lag ik daar in een spychiatrie , ik kreeg medicatie zoveel dat ik niets meer weet van die opname , vanaf toen vloog ik van de ene instelling naar de andere nergens werdt ik geloofd en verzon ik t maar voor aandacht , de jeugdrechter zei me vlak af dat t men eige schuld was nu zijn we 3 jaar later ben ik net 19 geworden ben ik nog eens 3x aangerand door andere mannen en heb ik een klacht ingediend tegen de eerste man waar ze t gewoon claseerde omwille van men spychiatrisch verleden geloofde ze er niet veel van .. die andere aanradingen , die .. eentje was in een instelling en niemand had het gezien maar werdt die avond nog 2x gehecht aan mijn pols nadien geloofde ze t wel maar er werdt niks aan gedaan 2 weken moest ik die jongen nog zien elke dag opnieuw de 2de aanranding was in een lege bus de chaufeur reed gewoon verder of zag t niet wat ik hem ook niet kwadelijk neem want ik was weer verstijfd en liet hem t doen t is 3 keer gebeurd met die gast tot ik t lef kreeg om te schreeuwen waar mensen bij waren om niet in mijn buurt te komen , hij liet me achteraf met rust .. de 3de keer was op een gewoone werkdag net voor mijn 18de verjaardag ging na t werk terug naar de instelling , moest langs een bosje naar daar waar een oude man me tege de boom duwde en zijn broek aftrok hij wou da ik hem pijpte en wou er zelfs voor betalen , ik kon even later toch weggellopen maar ook hier zweeg ik over , ik zat uren op men raam twijfelend om te springen of niet , uiteindelijk ben ik gaan slapen en heb ik 2 maanden de angst gehad dat t weer zou gebeuren dat hij daar weer zou staan .. nu heb ik het een beetje een plaats kunnen geven met mijn ervaringen met mannen , de slechter ervaringen , ik ben van mijn eetprobleem zo goed van af , soms een herval , ik heb me al een 6 maand niet gesneden en heb gebroken met mijn familie , ik neem het hun kwadelijk dat ze nooit luisterde dat ze het liever wegdrukte dan me te proberen te begrijpen ik woon nu alleen in een studio in antwerpen en heb moeten vechten om wat ik nu heb en waar ik nu woon , maar ik woon ver weg van die mannen , ik heb geen schrik meer om ze tegen te komen , ik weet dat de kans erin zit dat ik ze wel eens zie in antwerpen maar heb er geen schrik meer voor ze hebben mijn leven afgenomen en dankzij mijn laaste ex (die me bedroog en beloog dus ni veel beter is) heb ik een stem gekregen , ik laat me niet meer klein krijgen sex heeft terug een betekenis ik ben terug een betekenis ookal werk ik me suf om toch maar niet te kunnen nadenken over vroeger ik heb eindelijk terug een leven waar ik wel in leef en gehoord wordt en een stem heb waar ze wel naar luisteren … ik heb spijt dat ik niet eerder naar de politie ben geweest , want hij zal nooit gestrafd worden voor zijn daden maar omdat ik t heb kunnen verdringen en terug kan leven vindt ik een straf op zich die man (mijn eerste vriend) heeft me jaren lang mijn kop zot gemaakt door zijn stem in mijn hoofd heb ik veel domme dingen gedaan heb ik 2keer in coma gelegen , maar na alles ben ik toch dankbaar dat ik die pillen had , dat mes dat in mijn armen zat , eten dat er terug uit moest want zonder dat alles zat ik hier niet en had ik dit leven niet wat ze ook zeiden in de instellingen waar ik gezeten heb wat ik deed heeft me geholpen t te verwerken in iets waar jullie niet in geloofde !

boy who never eats ... (19) | 14 jan 2010, 16:46 uur