Mijn verhaal & vragen
Hee,
Ik ben bijna 2 jaar geleden lastig gevallen door een jongen die ik niet ken terwijl ik onderweg was naar huis van het uitgaan. Ik merkte dat al een tijdje mensen achter mij fietsten en dat ik op een gegeven moment werd ingehaald. Net toen ik dacht: dat duurt wel erg lang, en ik harder wilde gaan fietsen, werd ik geduwd en daardoor moest ik uitwijken naar een soort heel brede berm. Daar moest ik van mijn fiets afstappen van 1 van de jongens. Die nadere riep alleen "ah doe nou niet man", maar deed verder niks. Ben uiteindelijk van mijn fiets gestapt en toen heeft die jongen die achter me stond zijn vingers bij mij naar binnen gedaan. Vandaar dat de politie het uiteindelijk verkrachting noemde, al voelt dat een beetje 'overdreven', ofzoiets, want ik heb mezelf steeds voorgehouden dat het echt niet zo erg was, dat er zoveel ergere dingen hadden kunnen gebeuren en dat ik alleen geluk heb gehad.
Toen die jongen dat deed begon ik te schreeuwen en te vechten om los te komen. Ineens lag ik toen op de grond, hij half over me heen en hij hield mijn mond dicht. Hij zei dat ik weer mocht gaan als ik mijn mond hield. Dus dat deed ik maar. Op dat moment was ik echt doodsbang.
Ze gingen inderdaad weg en ik ben naar een vriendin gegaan want mijn hele familie was op vakantie en ik wilde niet alleen zijn. Mijn toenmalige vriend heb ik toen gebeld en die is de dag erna meteen gekomen. Het tweede wat hij zei was: "had hij een grote piemel?" (totaal niet naar het verhaal geluisterd dus, misschien was hij zelf ook wat van streek, maar toch, dat vraag je niet vind ik). Verder dus niet echt meer met hem over gepraat.
Bij de politie had ik uiteindelijk te weinig bewijs, alhoewel ik hem wel heb kunnen aanwijzen. Erg frustrerend.
Nu, twee jaar later, merk ik dat ik steeds dezelfde gedachten heb en een paar vragen en ik ben benieuwd wat anderen hierover denken.
- Ik denk er nog zo vaak aan, is dat normaal? Want, zoals ik hierboven typte: ik zeg mezelf zo vaak dat het eigenlijk wel meeviel.. Toch denk ik er vaak aan.
- Hierop aansluitend: is het wel zo erg... Ik weet niet wat normaal is, maar ik heb geen slachtofferhulp o.i.d. aangeboden gekregen. Dat had ik denk ik ook niet gewild, maar het doet mij denken dat dit niet belangrijk of ernstig genoeg was terwijl het dus stiekem wel een beetje erg voelt.
- Gewoon uit nieuwsgierigheid: ik ben sinds dat gebeurd is van die crime series gaan kijken, misschien om te zien dat het soms wel goed komt en dat ze wel gepakt worden. Iemand die dit ook heeft?
- Ik heb nu een nieuwe vriend en ik heb steeds de drang hem te vertellen wat er gebeurd is, gewoon zodat hij het weet. Verder niet heel dramatisch maar het lijkt me fijn als hij het weet. Ik vind het alleen moeilijk. Hoe begin je hier nou over?
- Ik merk dat ik gefrustreerd ben over het feit dat er vaak slechts een taakstraf staat op dit soort dingen. Het kan mensen zo tekenen en je draagt het zo lang met je mee. Ik vergelijk het vaak met strafwerk op school: het is wel vervelend maar ach, je doet het gewoon even en de dag erna ga je weer verder met de leraar pesten...
Nou dat moest ik even kwijt. Ik ben benieuwd wat anderen hierover denken want ik praat er eigenlijk met niemand over.
Maike (20) | 6 jul 2011, 22:47 uur
Beste Maike,
Laat ik eerst een ding voorop stellen: op het moment dat je nee zegt is het ook nee. Je geeft duidelijk aan dat je dit niet prettig vond. Om nou te spreken over de juridische termen: verkrachting of aanranding lijkt me niet relevant die schoft is je lichaam binnen gedrongen zonder dat je dit wou. Ik denk dat het heel begrijpelijk is dat je hier nog vaak aan denkt. En ik denk dat je dit wel lang zal meedragen (mijn vriendin is een tijd geleden verkracht). Je kunt het een plekje geven en verder gaan. Het spijt me dat je ex vriend indertijd weinig begrip toonde en je niet het gevoel gaf dat die eigenlijk zou moeten geven (veiligheid en vertrouwen). Je zou er met iemand over kunnen praten, iemand die jij vertrouwd dat zou iemand van slachtofferhulp kunnen zijn, een vertrouwenspersoon op school of werk, familie of vrienden. Je geeft aan dat je dit je vriendje wilt vertellen maar je weet niet hoe. Dit is ook lastig. Ik zou zeggen doe het op een moment dat het rustig is en jullie alleen zijn. Je zou kunnen beginnen te vertellen dat je iets naars hebt meegemaakt twee jaar geleden en de rest gaat denk ik vanzelf. Wat betreft het kijken van crime series, mijn vriendin kijkt hier ook graag naar (alleen weet ik niet waarom misschien dezelfde reden als jij?) ik kijk er zelf ook graag naar maar dat is puur uit interesse. Ik deel je mening dat daders hier te makkelijk mee wegkomen in Nederland. Vandaag nog gelezen dat een verkrachter is ontsnapt tijdens een verlof waar hij niet eens recht op had. Ik raak er gefrusteerd van en wordt er boos om. Wat kan ik anders. Op een dag zullen die jongens hun verdiende loon krijgen.
Ik wens je veel sterkte!
Groeten,
Zack
Zack (19) | 12 jul 2011, 00:16 uur
