Alleen lafaards beginnen met pesten
Ik heb mijn hele leven op dezelfde school gezeten en met veel van dezelfde kinderen. Dat klinkt raar, maar ik zat op een school die een peuterklas, brugklas en middelbare school had. De gebouwen stonden naast elkaar. Je zat in een groep met 30 kinderen waardoor je elk jaar in dezelfde groep zat (behalve als iemand naar een andere school ging).
In de brugklas begonnen ze mij uit te schelden en dingen tegen me te zeggen. Ze renden zelfs achter me aan waardoor ik elk pauze bij de juf ging zitten. Na ongeveer 2 jaar kreeg ik een woedeaanval, maar dan ook zo erg dat ze me met rust lieten.
Maar dan bedoel ik ook negeren. Vanaf dat moment ben ik door iedereen genegeerd in mijn klas, niemand zei iets tegen me. Ze deden net of ik een ziekte had en zeiden dingen 'achter' mijn rug om. Ik voelde me eenzaam, depressief en had uiteindelijk zelfmoordneigingen.
De docenten wisten het denk ik wel maar deden er niets aan. Het kon ze gewoon niet schelen. Ik vertrouwde ze sowieso niet want ik had gemerkt dat ze alles aan elkaar vertelden.
Ik ben nu van die school af en heb met moeite mijn havo diploma gehaald. Nog steeds heb ik er last van, ik wantrouw mensen heel erg. En als ze eenmaal mijn vertrouwen hebben gewonnen en die weer schenden, krijgen ze die meestal niet meer terug. In feite vertrouw ik niemand meer.
Ik zit in therapie ervoor maar het helpt niet, het lijkt alleen maar erger te worden.
Soms heb ik wel eens een keer iemand van mijn klas tegengekomen, en dan negeerden ze me nog steeds.
Ongeloofelijk hoe meedogenloos ze zijn. Het zijn gewoon lafaards. Het interesseerd ze gewoon niet.
van: mieke (20)
