verhaal

Ik ben een meisje van 14 en paar weken geleden is mij iets overkomen. Ik was onderweg naar school toen er iemand naar me riep. Langs de weg stond een auto met een man erin. Hij zei dat hij de weg kwijt was en of ik hem kon helpen. Ik wist wel waar hij heen moest en legde hem dat uit. Hij zei dat hij het niet snapte en zei dat ik in moest stappen en mee moest rijden om ht te katen zien. Ik vertrouwde het niet en ben gewoon weggefietst.

Een paar dagen later stond die man erweer. Hij riep weer naar me. Eerst had ik niet door dat hij het was dus ik stopte. Toen ik stil stond was het al te laat. Hij pakte me bij mn arm en vroeg waarom ik niet was meegegaan. Hij kneep hard in mn arm. Ik zei dat als hij niet los zou laten dat ik zou gaan gillen. Hij haalde zn schouders op en liet los. Snel ben ik weggefietst en heb alles aan mijn beste vriendin verteld. Ik durfde het niet aan mn ouders te vertellen.

Weer een paar dagen later fietste ik een andere weg want ik durfde niet meer langs die weg. Toch zag ik die man weer. Nu van een afstand. Ik durfde niet naar hem te kijken. Hij schreeuwde naar me. “Denk maar niet dat je zomaar van me af bent!” Ik wist echt niet meer wat ik moest doen.

Een week later stond de man midden op de weg. Ik kon geen kant meer op. Ik probeerde om te draaien maar hij pakt me bij mn bagagedrager en trok me van mn fiets. Hij drukte me met mn rug tegen zijn auto. “Ik laat je niet meer gaan” fluistert hij in mn oor. Hij streelt langs mn haar en mn wang. Tranen lopen over mn wangen en mn hart klopt in mn keel. “Als je gaat gillen of weg probeert te lopen vermoord ik je” zegt hij. Ik durf niet te bewegen. Zijn handen gaan langs mijn wang naar beneden. Hij begint mn borsten te betasten en fluistert allemaal vieze dingen. 1 hand gaat langs mn buik in mn shirt. Dan gaat mn mobiel af. Ik ben nog nooit zo opgelucht geweest dat er iemand beld. Maar de man flipt helemaal. Hij kijkt woedend recht in mn ogen. “Je bent het niet waard om door opgepakt te worden” zegt hij. hij slaat me hard in mn gezicht. Ik val op de grond. De man stapt in zn auto en rijdt weg. Als de auto uit het zicht is sta ik op en fiets naar school. Als mn vriendin me ziet gilt ze. Op mn wang loopt een kras van ±5 cm. Ik vertel haar het hele verhaal. Op school vertel ik alles aan mn mentor. Hij is de eerste volwassene die er van weet. Daarna bel ik mn ouders en de politie. Die zelfde week heb ik aangifte gedaan.

Daarna ging het nog niet echt goed met me. Ik voelde me schuldig tegenover mn ouders en vrienden. Ik heb 2 keer geprobeert zelfmoord te plegen maar heb het niet gedaan. Wel heb ik mezelf een paar keer gesneden. Nu gaat het weer goed met me. Ik huil nog best wel veel maar dat is juist goed. Ik hoop dat mensen hier hun verhaal in herkennen en het ook durven te vertellen.
Maar ben ik aangerand of stel ik me gewoon aan??

een meisje van 14 (14) | 9 jan 2010, 16:30 uur