Aanranding
Ik was 12 jaar en ik zat op mijn kamer te computeren..
Mijn moeder was met spoed op vakantie omdat me oma heel erg ziek was..
mijn stiefvader paste op mij en me kleinere zusje..
Mijn stiefvader had 5 vrienden uitgenodigd om bij ons te komen eten ..
Het begon allemaal heel gezellig… eten thee drinke lachen beetje tv kijken ..
We moesten even wat zoeken op de pc..
dus ginge we met me stiefvader . en mijn aanrander en mijn neef naar mijn slaap kamer en zochten wat op ..
even later waren ze allemaal weg
en ging ik op de pc chatten met mijn vrienden ..
na een halfuurtje hoorde ik iemand naar het toilet gaan en deed ik mijn muziek uit …
even later hoorde ik hem doorspoelen
en hoorde ik de deur opengaan
dus ik dacht dat het mijn stiefvader was …
ik voelde 2 lippen op me wangen en 1 hand langs me borst.. wrijven …
ik was geshockeerd…ik kon niets meer ik kon niet bewegen niet ademen niets..
Mij adem was weg ik was bleek geworden ik praatte met niemand meer …
ik heb er 2jaar mee gezeten
ik kreeg elke nacht nachtmerrie’s en in mijn nachtmerrie’s ging hij elke week verder en verder totdat hij mij verkacht had..ik was blij dat ik kon zeggen het was maar een nacht merrie..
Maar ik ben heel erg verdrietig dat ik nooit heb kunnen zegge hij heeft mij niet echt aangerand ..
ik heb het na 2jaar aan me moeder verteld..
en dat heeft me wel goed gedaan
maar het zit nog steeds heel erg in me hoofd.. en ik kan het maar niet loslaten .. ik voel me vies misbruikt misselijkmakend
Ik blijf maar denken dat het me eigen schuld is ..
Het lukt niet om mezelf te vertellen dat ik er totaal niets aan kon doen ..
ondanks dat ik weet dat ik weet dat het niet mijn schuld was..
Kan iemand mij helpen ??
groetjes anoniem
Meisje_anoniem (17) | 19 sep 2009, 12:10 uur
Niemand die kan helpen???
Anoniem (17) | 22 sep 2009, 23:47 uur
Hoi Anoniem,
wat goed dat je het aan je moeder hebt verteld! De meeste mensen met een soortgelijk probleem, lopen er vele jaren mee rond en vertellen het uiteindelijk toch niet. Maar wat je nu kunt doen is met je moeder praten en vragen of ze je een keer naar (ik weet ff niet meer hoe zo iemand heet) iemand waar je je trauma kunt verwerken en op een rustige manier tot adem kan komen. Ik hoop voor je dat het helpt!
Help4you (15) | 1 nov 2009, 20:21 uur
heey meid, het is zoiezo niet jou schuld. jij kon er niets aan doen. inderdaad beste dat je je verhaal aan je moeder kwijt kon. want als je zoiets de heletijd voor je zelf houdt, word je er ook gek van.
-- (17) | 2 nov 2009, 14:00 uur
Hoi Anoniem,
Ik kwam op deze site terecht en zag jou verhaal staan.
Ik vind het afschuwlijk wat er met je is gebeurd.
Ik zelf heb precies hetzelfde meegemaakt.
Oké het ging iets anders dan het jouwe, maar het komt er wel hetzelfde op neer. Ik vind het knap van je dat je het tegen je moeder hebt verteld. Toen het bij mij gebeurde zat ik er ook 2 jaar lang mee. Maar wat ik had gedaan was het inderdaad eerst aan mijn eigen moeder en vader verteld, en vervolgens een Psychiater opgezocht. Daar kon ik al mijn verhalen kwijt, en die vrouw heeft me toen ook geholpen. Ik zou dus als ik jou was ook een Psychiater opzoeken. En als dat niet helpt dan ander hulp gaan zoeken. 1 ding geef ik je wel mee, blijf er over praten. Ookal heb je het bij 1 keer verteld, dat is niet genoeg.
Blijf er over praten, dat helpt echt!
Verder succes!
Marloes (15) | 14 dec 2009, 17:03 uur
Hallo Anoniem
Mij is het zelfde gebeurt toen ik 16 was.
Ik gaf mezelf ook constant de schuld van ALLES.
was ik maar niet alleen weg gegaan, was ik maar thuis gebleven, had ik maar, had ik maar, enz.
Mijn moeder heeft mij echt duidelijk moeten maken dat het niet mijn schuld is.
en dus ook de jouwe niet, en die van een ander die dit overkomt.
het is en blijft verschirkkelijk. en je komt het niet zo 1, 2, 3 vanaf. soms heb je een tijd dat je denkt, hee het gaat veel beter met me, ik denk er niet meer zovaak aan. en op het andere moment kun je er weer weken last van hebben.
veel overpraten met mensen die je vertrouwd doet je goed.
Lotte (18) | 2 jan 2010, 01:20 uur
