Verkracht door mijn ex vriend, en dan verder..

Op mijn veertiende kreeg ik mijn eerste ''echte'' vriendje. Ik was echt verliefd op hem.
De dag dat wij verkering met elkaar kregen, hadden wij een feestje thuis bij mijn beste vriendin.
Doordat het huis vol zat, klommen er verschillende mensen via het balkon naar binnen. Ik vond dat best grappig en ging kijken. Mijn vriendje ging achter mij aan. Uiteindelijk bleven wij samen over op die slaapkamer met het balkon.
Die slaapkamer was van de ouders van mijn beste vriendin. Mijn vriendje trok mij op het bed, wat ik eigenlijk absoluut niet wilde. Ik was nog maagd en wilde daar zeker niet ontmaagd worden.
Ik was erg dronken maar wist wel wat ik deed. Ik zei een paar keer tegen hem dat het niet kon, maar hij zei niks en ging gewoon verder. Op dat moment wilde ik het niet maar durfde ook geen nee te zeggen. Hij heeft mij dus op het bed van de ouders van mijn beste vriendin ontmaagd.
Dit was al geen vrijwillige sex.

Onze relatie liep raar. Als hij boos werd dan sloeg hij zo een gat in de muur of de deur. Hij heeft mij ook weleens geslagen. Dit soort dingen gebeurde vooral als ik hem tegensprak.
Hij kwam ook eigenlijk nooit bij mij thuis. Ik sliep elk weekend bij hem en doordeweeks ging ik 's avonds ook naar hem toe.

Het was een aggressieve jongen. En deed alleen de dingen die hij graag wilde. Mijn mening telde niet. Maar heb dit al die jaren gepikt van hem.

Ik ben er een paar keer achter gekomen dat hij vreemd ging, ik hield van hem dus ik bleef bij hem.
Op een dag kreeg ik een berichtje van een vreemd meisje en die vertelde mij dat mijn vriend sex met haar wilde hebben.
Hier ben ik toen erg van geschrokken en na veel moeite heeft hij mij eerlijk verteld dat het zo was..

''Ik was te druk met mijn opleiding en had daardoor soms geen zin in sex. Voor hem voelde dit alsof ik geen gevoelens meer voor hem had.'' En daarom ging hij achter andere meisjes aan.

Ook deze keer ben ik weer verder met hem gegaan, maar het werd er zeker niet makkelijker op.
Totdat de zomer van 2009 ons tegemoet kwam, en wij op vakantie gingen.
Het was voor mij net als ik niks meer voor hem voelde. Heel vreemd, ik wist niet of dat dit echt zo was. Het was mijn eerste vriendje. Dus ik dacht dat het gewoon even een opvliegertje was.
De vakantie was een drama! Ik vond hem echt niet meer leuk! Maar.. hoe moest ik de verkering uit maken? Ik wist zeker dat hij helemaal door zou draaien. Ik was gewoon bang voor hem...

Ik ben nog een tijdje doorgegaan met de relatie. Maar het werkte niet meer. Ik had geen vertrouwen meer in hem en daarbij kwam ook dat ik gewoon vies van hem was, en geen sex meer met hem wilde hebben.

Oke, ik heb het hem maar gewoon verteld en hij was het er uiteindelijk mee eens. We hebben samen een punt achter onze 4 jarige relatie gezet.

Maar toen begonnen de problemen. Hij kon het toch niet hebben en was bang dat ik er ''snel'' met een ander vandoor zou gaan. Nou, voor mij voorlopig niemand!
Hij stond aan de deur en wilde het weer aan hebben ''hij kon niet zonder mij''. Ik zei tegen hem: Geef me wat tijd, dan komt het misschien nog goed. Dat was ook fout want ik wilde hem niet meer. Dus ik gaf hem hoop.
Hij bleef bellen en vooral als hij in de problemen zat. Ik besefte dat ik niet langer zo door kon gaan en zei dan dat hij maar naar zijn moeder moest gaan. Ik hoefde zijn problemen niet meer op te lossen. En vertelde ook gelijk dat het klaar was tussen ons, het zou nooit meer wat worden.

Toen kwam hij weer bij mij voor de deur, stond te huilen en wilde het weer goed hebben. Hij wist dat ik dit niet wilde. Ik moest naar school en zei dat ik moest gaan douchen. Ik deed de deur dicht. En hij bleef maar aanbellen. Ik heb een paar keer de deur opengedaan en hem te woord gestaan, omdat ik bang was. Ik had hem boos gemaakt omdat ik niet wilde en hij liep weg. ''IK RAM DE DEUR ERUIT''
Ik ben bij mijn moeder aan de tafel gaan zitten. Opeens hoorde wij een paar grote bonken, mijn moeder en ik keken elkaar aan. Mijn moeder stond gelijk op en wilde naar de deur lopen waarop ik meteen riep: ''NEE, MAM! NIET DOEN!!'' Te laat.. Mijn ex kwam met zijn handen door het ruitje naast de voordeur heen en met dat mijn moeder de deur opendeed pakte hij haar vast en gooide haar op de grond.
Ik keek alleen maar en begon te huilen. Hij roggelde nog een keer over mijn moeder heen en ging ervandoor.
Ik kon alleen maar huilen, WAAROM?!

Mijn moeder heeft gelijk de politie gebeld, en die zijn gekomen. Ze zijn naar zijn huis gegaan om met hem te gaan ''praten''.
Hij zou me met rust laten, vertelde de politie.

Een week later werd ik op zondag ochtend gebeld, het was mij ex. Ik nam de telefoon op en stond hem netjes te woord, anders was ik de lul.
Ik vertelde weer dat ik niet verder wilde en hij werd kwaad. Ik hoorde dat hij liep en voelde al dat het niet goed zat. Hij was onderweg naar mij! Na 5 minuten stond hij al voor de deur. Ik heb trillend de politie gebeld, het duurde ontzettend lang voordat zij er waren. Ze hebben hem weer weggestuurd en hij zou me weer met rust laten. De politie kon verder niks doen. Hij had niks kapotgemaakt en mij niet aangeraakt.

De dag erna, 28 december 2009. Mijn ex had kerstvakantie van zijn werk. Ik moest naar mijn stage.
Ik lag te slapen en werd om 6 uur wakker gebeld, door mijn ex. Deze keer deed hij heel aardig en zat weer in de problemen. Ik zei tegen hem dat ik wilde slapen en dat hij anders later maar terug moest bellen.
Ik heb de bus bij mij thuis om kwart over 8 gepakt, dit wist hij. Hij belde mij toen ook. IK ging er vanuit dat hij thuis was. Hij wilde 1000 dingen weten over mijn prive leven. Ik wilde daar geen antwoord op geven zei ik, ik zat tenslotte in de bus en niemand hoefde ons gezeur aan te horen.
Hij werd boos en ik heb ''laggend'' de hoorn er op gegooid.

Het was kwart voor 9, stapte uit de bus, was in de buurt van mijn stage maar moest het industrie terrein nog over lopen. En ik zie ineens mijn ex aan komen rijden. Mijn hard zat in mijn keel. Wat moest ik nu doen?? Ik lachte maar naar hem.. Hij zette de auto naast mij neer zodat ik zo in moest stappen, deed het raampje open en schreewde dat ik in moest stappen. "Nee, ik moet naar mijn stage dat kan niet, dan kom ik te laat!'' INSTAPPEN NU!! Hij stapte uit de auto, rende om de auto heen, deed de passagiers deur open, pakte mij beed en voordat ik het wist was ik de auto ingegooid.
Het ging zo snel, hij zat alweer aan zijn kant, deed gelijk de deuren op slot. En ik moest mijn telefoon aan hem geven.
Ik was kansloos. Ik kon geen kant meer op. Hij begon als een achterlijke te rijden en te schreewen. Ik kon niks meer, alleen maar janken, keihard janken. Ik voelde dat het niet goed zat. Maar wat er ging gebeuren, ik had echt geen idee.
We kwamen uit op een verlaten stuk. Hij wilde lopen, maar ik wilde niet, ik moest naar mijn stage! Ik was al te laat!
Oke, ik mocht weer in de auto, weer de deuren op slot..
Hij zei: ''Je kleren uit!'' Nee, dat doe ik niet, waarom doe je zo? Waarom??? ''JE KLEREN UIT, NU!'' Ik deed het echt niet totdat hij mijn benen pakte, naar zijn kant trok en mijn kleren zelf uit trok. Ik keek niet, ik durfde niet! Voordat ik het wist had hij zijn schoenen, broek en boxer al uit..
Ik moest hem aftrekken, ik deed het niet. Hij pakte mijn hand en ik moest! Oke, ik heb het een paar seconde gedaan, maar toen ik mijn hand er vanaf kon halen deed ik dat gelijk. Hij werd zo boos.. Ik kon alleen maar huilen! Waarom deed hij dit?! Ik was machteloos en hij had alle macht over mij.
Hij ging in me en begon heel erg overdreven te kreunen, ik kon alleen maar janken.
Opeens stopte hij, schreewde dat ik mijn kleren aan moest doen, deed zelf zijn kleren aan en ging er vandoor.

Vlak bij mijn werk gooide hij mij de auto uit en schreewde: "LEKKER VOOR JE!!'' met een brede smile op zijn gezicht reed hij weg. Ik snapte het niet, WAAROM?! Met mijn kleren alle kanten op ben ik naar mijn werk gaan rennen. Toen ik bijna op mijn werk aangekomen was belde mijn baas. Helemaal overstuur nam ik op en ze zag me gelijk.
Ze wist niet wat er gebeurd was, ik vertelde het gelijk. Met open mond stond ze te kijken. Ik kon op dat moment alleen maar keihard janken, trillen etc. etc.
Zo vernederd heb ik me echt nog nooit gevoeld.
Doordat ik zo overstuur was heeft mijn baas mij een pilletje gegeven waardoor ik ontzettend rustig werd en eigenlijk geen emoties meer kon tonen.

Mijn baas belde naar mijn moeder, die er met 10 minuten was. Mijn moeder zei gelijk, we gaan aangifte doen.
Aangifte..?? Waarom?? Ik moet toch stage lopen!?
Ik durfde helemaal geen aangifte te doen! Maar ik ben wel naar de politie gegaan en heb mijn verhaal gedaan.

De politie moest naar de zeder politie bellen, die waren er vrij snel, waaraan ik mijn verhaal nog een keer deed.
Ik mocht naar huis, mocht niet douchen, mocht me niet omkleden maar mocht wel schone kleren pakken. Ik moest naar het ziekenhuis voor forentisch onderzoek. Mijn kleren moesten in het ziekenhuis blijven.
Het deed heel veel met me om met mijn benen wijd te liggen, waarbij 4 mensen je onderzoeken, een paar uur nadat je verkracht bent.
Mijn moeder die naast me zat te huilen, die zoveel verdriet had.

Ik kon dezelfde dag geen aangifte doen, doordat ik er helemaal niet bij was met mijn hoofd (door het pilletje was ik van mijn baas had gekregen) ik ging liever slapen.
Wat heel raar was. Ik was er op dat moment zo nugter onder.

De volgende dag deed ik aangifte bij de zeder politie. Ik had weinig of bijna niet geslapen. Ik voelde me niet meer mezelf.
Alle kleine details willen ze weten, je moet alles zo vaak terug halen. En op een gegeven moment trek je dat niet meer. Doordat ik begon te huilen, bleven ze niet meer zo in de details doorgaan. Maar het was wel belangrijk anders was de kans groot dat de rechter mij dingen zou vragen en dat wilde ik natuurlijk ook niet!
Ik had mijn aangifte gedaan, ik was de dag doorgekomen. Daar was ik vanaf.

Ze hadden mijn ex dezelfde dag als mijn verkrachting opgepakt. Die was aan het winkelen, ze hebben hem op kunnen sporen via het gps signaal in zijn werkauto.

Ik werd ontzettend goed op de hoogte gehouden door de zeder politie. Ik wilde niet dat hij vrij kwam! Wat hij mij nou allemaal had aangedaan..
Ook de mensen om mij heen, gaven mij ontzettend veel steun.
Van zijn ouders hoorde ik niks.

Wij kenden elkaar via onze vriendengroep, we hadden dezelfde vriendengroep. Toen hij vast kwam te zitten heeft hij gelijk iedereen opgebeld en een raar verhaal opgehangen. Na mijn verkrachting had ik geen zin om mensen uit te leggen wat er gebeurd was. Hij was mij dus voor.
Van die vriendengroep heb ik geen vrienden meer over. Iedereen geloofd wat hij verteld.
Ik werd alleen maar uitgescholden voor ''kankerhoer'' of ''vies wijf''.
Dat heeft mij ontzettend veel pijn gedaan, hoe kunnen mensen zoiets doen, waar jij niks aan kunt doen?! Waar ik niet voor gekozen had? Ik heb tegenover mijn vrienden nooit mijn verhaal kunnen doen, ze geloofde mij niet of wilde mij niet geloven. Maar ik ben er wel achter gekomen wat mijn echte vrienden zijn.

Hij werd op 28 december 2009 opgepakt. De rechtzaak was eind maart 2010. Toen zat hij nog steeds vast. De officier van justitie eiste 3 jaar. Uiteindelijk heeft hij 1 jaar gekregen, met 2 jaar voorwaardelijk een drankverbod, drugsverbod, contactverbod en straatverbod. Ook moest hij naar de waag en kreeg hij verschillende therapieen.

(voor ''mijn vrienden'': Dit krijgt hij tog niet voor niks?)

Zelf kreeg ik EMDR behandelingen aangeboden. Ik heb mijn verhaal 1x gedaan. En wilde er gewoon niet graag met vreemden over praten. Ik had geen zin om mijn verhaal iedere keer opnieuw te doen en iedere keer over mijn problemen te praten. Er werd mij verteld dat ik dit beter kon doen omdat ik het vertrouwen in mensen kwijt was.

Ik heb mij het jaar dat hij vast zat, zo vrij als een vogel gevoeld. Toen hij vrij kwam, niet meer. Ik was bang dat ik nog last van hem zou hebben.
Tot nu toe, heb ik nog steeds geen last van hem gehad.

Inmiddels heb ik een nieuwe vriend sinds september 2010. Ik had nooit verwacht dat ik zo ''snel'' een nieuwe vriend zou krijgen. Mijn nieuwe vriend is bijna 9 jaar ouder als mij, heeft een eigen huis en in totaal is het een hele andere relatie.
Mijn nieuwe vriend heeft gelukkig niks weg van mijn ex. En is ontzettend lief voor me. Ik hou heel veel van hem.

Alleen nu komt mijn probleem waar ze mij eerder voor gewaarschuwd hebben. Ik ben de vertrouwen kwijt. Ik ben natuurlijk een tijdje vrijgezel geweest en dan merk je hier niks van.
Maar ben nu ontzettend bang dat deze relatie stuk loopt doordat ik geen vertrouwen in hem heb. Ik weet zeker dat dit door de verkrachting komt. En weet zelf niet wat ik hier aan moet doen.
Het liefst hou ik hem 24 uur per dag in de gaten. Ik vind het ontzettend moeilijk om hem los te laten en ben bang dat hij er met een ander vandoor gaat.

Zijn er meer mensen die hier over mee kunnen praten??

van: Mo (20)