Misbruikt voor mijn leven.

Ik ben 16 jaar en ben vanaf mijn 5e misbruikt en aangerand. Ik vertel nu de eerste keren van mijn daders. Ik wil meisjes,meiden,dames zeggen dat het nooit te laat is om het te vertellen. Hoe langer je het voor je houdt, hoe moeilijker je toekomst wordt.

Het gebeurde toen ik 5 jaar was.. We speelden vader en moedertjes waarbij mijn neef me misbruikte.. ik wist niet wat het was, of wat het betekende. Ik liet hem zijn gang gaan, ik lag als een doodstil meisje op dat matras. Mijn neef deed het maar één keer, maar die ene keer blijft je hele leven achtervolgen.

Daarna werd ik misbruikt door mijn nicht.
Ik liep naar boven.. ik zocht mijn nicht en nichtje om mee te gaan spelen. Opeens werd ik een kamer ingetrokken waar het helemaal donker was en ze zei dat ik mijn kleren uit moest doen! ik geen idee wat het betekende deedt dus wat ze zei. Daarna trok ze me een groot tweepersoonsbed in. Met haar handen bleef ze me betasten en aanraken waar ik het niet wou.. Maar ik dacht dat het normaal was. Omdat ik het al eerder meegemaakt had en niet wist wat het eigenlijk was?!. Mijn andere nichtje hoorde ik nog wat grinniken, geen idee waar die was of wat ze aan het doen was, het ging snel. Trok daarna mijn kleren weer aan en ging naar huis. Zonder het idee te hebben wat het eigenlijk allemaal betekende..

De derde keer was mijn broer..
Hij drong zich tot me op. En heeft me ook aangerand.
Tot ik erachter kwam dat het helemaal en echt helemaal niet klopte.. Dat moment? geen idee! het drong tot me door, maar ik duwde het weg! ver weg! ik wilde het niet weten! Ik kreeg mijn eerste vriendje.. toen ging het fout, hij kon bijna geen meter bij me in de buurt komen of ik deinsde al terug..
Ik huilde meer, vond mezelf verschrikkelijk! voelde me vies, voelde me verschrikkelijk. Ik had niks geen zelfvertrouwen meer. Sprong voor anderen in het vuur! en mezelf interesseerde me niets meer! voelde me verschrikkelijk eenzaam.. terwijl ik heel veel mensen om me heen had! niemand begreep me. Ging liegen zodat ze er niet achter kwamen en deed ook alsof ik gelukkig was. En toen! ik ging praten! Het luchte enorm op! hoewel ik er wel ruzies op na gehouden heb.. maar dat kwam meer door de schok.. Ze(mijn ouders) schoten gelijk te hulp! ik moest naar een psycholoog, deed mijn verhaal, werd geholpen! Maar het allerbelangrijkste? ik praatte met de dader! mijn neef en nicht liet ik maar doen.. het interesseert me niet wat hun mening is.. maar van mijn broer wel! mijn vader wist gelijk goed te handelen en zette ons aan een tafel om te praten. Ik vroeg waarom,hoe,wat enz. Hij had verschrikkelijk spijt.. (LET OP! daders kunnen goed nep huilen, als hij huilt betekend niet dat het ECHTE spijt is!) Maar ik bleef vragen,praten net zolang totdat hij alles maar ook alles opbiechte! wat hem dwars zat enz. Hij vertelde waarom! Hij vertelde wat! En weet je.. hij smeekte niet of ik het hem zou vergeven. Hij zei:"vergeven doe je me niet, maar ik hoop dat je me nog steeds als broer ziet want dat zou ik heel graag willen blijven". Sindsdien ben ik heel erg gelukkig! echt waar.. ik heb er gevochten! en heb alle moed! ik zie alles positief! wat er ook gebeurt.. er is ook een positieve kant. Mijn positieve kant? Ik heb dubbel zoveel moed gekregen om ergens bovenop te komen! En andere mensen te vertellen dat er een uitweg is! Echt.. praat,praat, en praat! Al is het maar tegen je hond! Tegen een wild vreemde! Als het eruit is zal je merken dat er een pak van je schouders valt! Ik loop nu elke dag met een glimlach op mijn gezicht! Een poosje geleden liep ik op de treinrail zo ver weg.. dat ik niet eens zag dat er een trein aankwam! mijn vriendin riep totdat het eindelijk bij me doordrong. Gelukkig redde ze me nog op tijd. En daar ben ik haar super dankbaar voor! Want zoals ik het nu zal zeggen.. ik heb nu een heel gelukkig leven!

Meisjes, meiden, dames? Er is een licht in het duister. Je moet er voor knokken! maar je krijgt er echt iets heel mooi's voor terug! Je bent daarna vrij! verlost!

En weet je.. ik herinder me nog toen mijn moeder destijds vroeg "Ben je gelukkig?" ik zei:"hoe en wat is dat gelukkig zijn?". Ik kende het eigenlijk niet.. Maar nu!? Ik herken het heel goed! en het is een super gevoel!
Meisjes, meiden, dames? Ik ben er voor jullie! En help jezelf terug te winnen!

Liefs,

van: Anna (16)