mijn leven. laat dit u niet schrikken aub
salaam voor mijn broeders en zusters en ik wens ook natuurlijk vrede aan de rest. mijn leven, een rare leven. vol met verdriet, pijn, en een hele grote vraagteken (?waarom ik?). op mijn 6 jaar is het al verkeerd gegaan toen ik werd mishandeld door 1 van mijn naasten (famillie). en dan heb ik het niet over geweld zoals b.v. slaag of je word opgesloten. totaal niet. bij mij was het sexueel. ik heb die beelden nog steeds in mijn hoofd. het begon op mijn 6 jaar en het eindigde op mijn 11 jaar. ik werd niet enkel mishandeld door 1 persoon. net wanneer de ene persoon ophield begon er al een andere. waarom ik??? ik weet het niet. ik was altijd al schattig geweest in mijn jeugd. miss daarom? de andere persoon begint mij te betasten en met mij dinges te doen. ik ga jullie de details besparen omdat het nogal onmenselijk is. laat mij hierbij nog zeggen dat het eerst door een meisje was gevolgd door een jonge. jullie zullen jullie afvragen waarom ik niets ben gaan zeggen naar mijn moeder of vader? ik dacht dat het normaal was. dus liet ik het maar doen. nagelang het ouder worden besef je dat het niet juist is wat er gebeurd dus neem je gewoon afstand van die personen. maar wat als je die personen elke dag nog ziet. ik vraag mij elke dag af of zij het zich nog kunnen herinneren? ik denk het wel??? maar het is te zwaar om het met hen te confronteren want het is niet normaal. het doet mij pijn als ik eraan denk. elke dag vraag ik mij af, waarom ik? wat heb ik op zo’n vroegen leeftijd misdaan om zo behadeld te worden. ik heb totaal geen normale jeugd gehad. ik kampte met verschillende problemen zoals mijn overgewicht. ik was dik, te dik. dus was ik niet normaal. en het bandje met de woorden ‘je bent niet normaal’ speelde zich elke dag af in mijn hoofd. van mijn overgewicht ben ik nu afgeraakt maar binnen draag ik nog steeds een soort leed. het is mijn ziel die geraakt is. verschillende keren zelfs. ik probeer een normale leven te leiden maar het gaat niet zo simpel. iedereen die mij persoonlijk kent, kent mij als een vrolijke jonge die altijd lacht en die iedereen heel graag helpt met wat dan ook. maar binnen schreeuw ik elke dag. niemand begrijpt mij en zal mij ook nooit begrijpen omdat zij nooit te weten zullen komen wat ik allemaal heb meegemaakt. ik ben islamitisch opgevoed en ik probeer te bidden maar die beelde komen telkens in mijn op tijdens de salaat(het gebed) ik ben er van overtuigd dat ALLAH onze god is. daar is trouwens geen twijfel over. ik behoor tot de gene die veel heeft meegemaakt en zo op de proef word gesteld hoe ik zal reageren. en ofdat ik dan nog steeds gehoorzaam zal zijn aan hem (swt) maar het is echt moelijk voor mij. nu komt het strafste van alles, het gene wat jullie net hebben gelezen is nog geen tiende van wat er in mijn leven afspeeld. ik ben met een afwijking geboren wat mijn kans op vruchtbaarheid niet op 100 procent zet alhoewel ik verzot ben op kinderen. laat staan als die kinderen van mijn vlees en bloed zijn. ik wil trouwen maar welke vrouw zal dat accepteren? en langs de andere kant wil ik het haar niet aandoen om een leven te hebben zonder kinderen. zij maken je leven. en dan weet je nog niets van mij… de vraag of ik het zal overleven? ja, ik overleef alles. maar soms ben ik verdwaald in mijin gedachte…
van: 1 onder jullie
