hopeloos leven

het gebeurde lang geleden. ik was 8 dat mijn broer voor het eerst aan mij zat. het was op de camping in de vouwwagen. ik zal dat nooit vergeten. afschuwelijk was het om mijn broer aan me te voelen zitten. en jammer genoeg bleef het niet bij een enkele keer aanraken. hij ging er mee door en het ging van kwaad tot erger. pas toen ik 13 was vertelde ik mijn ouders wat hij had gedaan en nog steeds deed. vanaf toen werd mijn leven nog erger dan het al was. mijn broer bekende meteen en het werd mijn broers en zus ook verteld. maar dat was ook alles wat er gebeurde. er werd therapie voor me gezocht en voor de rest werd het leven weer opgepakt als voorheen. na een maand of 2 kon ik de schijn niet meer ophouden en ben ik weggelopen. ik ben 3 dagen in Amsterdam geweest en toen kwam de politie me op het spoor. wat er in Amsterdam is gebeurd weet ik niet meer. dat is blijkbaar uit mijn hoofd verbannen. ik heb toen een half jaar in een pleeggezin gezeten en in die tijd is mijn broer uit huis gegaan. toen was het weer veilig voor mij bij mij thuis.
jammer genoeg kwam die veiligheid te laat. ik was zwaar depressief en had diverse psychische stoornissen. een jaar lang opgenomen worden werd toen geadviseerd. ik wou niet mijn ouders wouden het wel. zodoende werd ik een jaar lang opgenomen toen ik 14 was. het is afschuwelijk om opgenomen te zitten. ik heb goede therapie gehad daar. en ik heb daar veel kunnen verwerken. maar het is afschuwelijk wanneer je op je kamer zit in een instelling en ziet hoe iemand in de kamer tegenover je in zichzelf zit te snijden.
ik was blij dat ik daar weg mocht na een jaar.
maar toen ik eenmaal weer in de echte wereld stond en daar naar school moest werd ik heel erg gepest. ik kreeg een bijbaantje en werd daar gepest. ik werd weer depressief en trok me weer steeds verder terug. niemand had het eigenlijk door.
mijn ouders vonden dat ik mijn broer moest vergeven en dat had ik ook gedaan. voor de rest was er niks met me aan de hand dachten ze.
ik werd wanhopig omdat ik zo graag gelukkig wou worden.
op mijn 18 heb ik de grootste fout van mijn leven gemaakt. ik ben halsoverkop bij een jongen gaan wonen die zei dat hij me gelukkig zou maken. ik wou zo graag gelukkig zijn en geloofde dat hij me gelukkig zou maken. jammer genoeg was het niet zo.
hij heeft mij 1 maand gelukkig gemaakt. toen sloot hij me op.
ik werd ook af en toe geslagen en hij schold veel.
na 5 maanden greep ik een toevallige kans en vluchtte bij hem weg. gelukkig mocht ik zo weer bij mijn ouders intrekken.
toen ik 19 was ontmoeten ik mijn huidige vriend we zijn al bijna een jaar samen en vaak erg gelukkig.
we wonen ook al samen en praten wel eens over trouwen en kinderen. maar afgelopen weekend hebben we ruzie gehad.
daar heeft hij mij voor de eerste keer geslagen.
ik ben nu 20 jaar en hou mezelf voor dat ik in die 20 jaar dat ik leef al meer dan genoeg ellende heb meegemaakt voor de rest van mijn leven.
ik hoop dat het waar is.

van: rebecca (20)