dacht van de problemen af te zijn maar integendeel
Het begon allemaal toen ik heel erg verliefd was op een jongeman man een andere afkomst (turks).. Altijd als iemand me zei dat liefde blind maakt geloofde ik het niet en op dit moment was ik er zelf de dupe van.. Ik kende hem kort (5 maanden) en ik was toen 18.. Ik heb van kleins af aan altijd het gevoel thuis gehad dat ik niet gewaardeerd werd. Maar deed echt alles voor mn ouders o daar verandering in te brengen wat maar niet lukte op de een of ander manier.. Ik had sbar.. Ik ging gewoon door.. Tot op een dag kwam i k doodleuk thuis aanlopen en mn moeders ogen schoten vuur.. Ik d8 wat nu weer?? Iedereen negeerde e thuis volkomen.. Ik durfde niet te vragen wat er was.. Toen ging ik naar mn broer en vroeg hem wat er was.. na veel moeite vertelde hij me dat mn oudste zus leugens heeft verzonnen bij mn ouders over van alles wat ik nooit gedaan heb (uit jaloerzie) en mn ouders geloofden haar.. Toen brak d ehel voor mij los… Ze hebben me wekenlang genegeerd en mij het leven echt zuur gemaakt.. Ik liep als een zombie naar mn werk en weer terrug en mijn hele salaris ging naar mijn ouders.. Dit alles om hun vertrouwen te winnen.. Na 3 weken hield ik het niet meer.. Ik kon het gewoon niet. Mijn turkse vriend met wie k op een gegeven moment alleen telefonisch contact had praatte me echt veel geduld naa rbinnen.. Op een gegeven moment zag hij ook dat als ik zo verder ging dat het mijn dood zou worden. Hij is toen naar mijn vader gegaan MET een imaam derbij om de reden dat we wisten dat mn pa moeilijk zou doen om een andere cultuur.. Ik was zo dom te dneken dat mijn pa het goed zou keuren.. Nou mn vriend bij mn pa geweest.. mn pa thuis en kwam binnen en mn pa sloeg me.. Iets wat hij NOOIIITT gedaan had.. En weet je ik voelde het niet eens om de reden dat het emetioneel erger was en ik verdoofd was al die weken door de pijn in me.. Ze maakten me uit voor van alles. Toen gign k effe niet emer werken omdat ik bang was gewoon voor van alles.. een week lang toen was k van plan het huis maar uit te gaan.. Zo gezegd zo gedaan.. Ben naar hotel gegaan.. Mn vriend probeerde me te bereiken en wou zelfs hem niks laten weten maar uiteindelijk heb k dat toch gedaan. Ik trok in bij zn ouders die me echt goed opvingen. Na 2 dagen kwam mijn vriend thuis van zn werk en had twee tickets naar turkij omdat hij vond dat ik er echt ff tussen uit moest. De volgende ochtend vertrokken we al.. eerste twee dagen waren wel oke geen gezuer wallou.. En toen kreeg ik daar opeens een stressaanval en volgende die daarop volgende dagen meer… Ik werd bang en bedacht wat ik had gedaan.. Hoe dom ik heb kunnen zijn.. Ik heb toen met mn vriend gepraat en hem duidelijk gemaakt dat i khet toch anders wil aanpakken en weer terrug wil naa rmn ouders om te praten misschen dat ik dit keer wel tot hun doordring.. Hij beloofde me dat we na 3 dagen we zouden gaan.. okee.. ik kwam uit ziekenhuis en die dag kwma hij mij in het hotel in de kamer. was best gezlelig gewoon gepraat en filmpje gekeken.. d8 dat hij weg zou gaan wathij niet deed en dus vroeg k m gewoon van dat ik wou slapen of hij niet naar zn kamer wil gaan.. Hij zei elke keer ik ga zo.. Opeens begon aan me te zitten..Ik schrok me dood en werd bang.. omdat hij me echt zo lustig aan keek en herkend ehem niet. hIJ Zei nog tegen me alsjebleift laat me niet ind e steek als je weer terrug gaat naar je ouders en dat ik de enige ben voor hem enzo. Nou ik beloofde dat dat niet zou gebeuren en was nog steeds bang.. Want hij kwam dichterbijer en raakte me overal aan.. (ikga liever niet op details in omdat ik me echt voor sgaam en dit alleen al moeilijk genoeg voor me is) Nou na veel tegengestribeld en geschreeuwd te hebben heeft hij het toch gedaan en mijn eer afgnomen en liep naar zn eigen kamer, voordat hij weg liep zei hij.. nu weet kl zeker dat je me niet emer verlaat want niemand gaat je meer willen.. je bent van mij!!.. Hij liet me huilend, bloedend, trillend en banga chter op mn bed en liep weg. Ik liep naard e douche heet watr in bad en zat er hele nach in en schrobte mijn huis helemaal kapot.. voeld eme echt heel vies… Vnaf die dag ben k vanmezelf gaan walgen.. Ik heb toen nagedacht en d8 dat hij wel gelijk zou hebben en zou me dr maar bij neerleggen en gewoon bij hem blijven. Nou na twee dagn kwamen we weer terrug naar ned. en ik deed alsof er niks gebeurd was maar ik voeld eme van binnen niks meer waard.. De zelfde dag heb k mn broer gebeld en met hem afgesproken en gepraat. Hij wou dat k weer terrug kwam thuis.. Zo gezegd zo gedaan.. Thuis leek het alsof ze me misten enzo. en heb de dagen errop goed gepraat met mn vader en moeder.. Om bepaalde reden ging het toch niet meer met mn ‘vriend’ en liet niks meer van me horen.. Hij kwam vaak en had mn leven geprobeerd zuur te maken bij anderen maar trok me niks van aan.. dit allemaal is anderhalf jaar terrug gebeurd en heb dit verder NOOIIITT aan iemand verteld.. Ik vertrouw niemand meer en tot de dag van vandaag achtervolgt dit hele gebeuren me nog.. Ben bang.. kan e rmet niemand over praten en heb de laatste tijd weer van die stressaanvallen hierdoor.. Ik ben bang om een relatie te nemen en walg van jongens en weet t allemaal niet meer…
van: amira (20)
