29 april, de ergste dag van mijn leven.

Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik moet beginnen. Ik heb een paar maanden geleden iets meegemaakt en dat kan ik maar niet verwerken en ik vraag me ook nog steeds af of het nu ook mijn schuld is of dat het voornamelijk zijn schuld is. Een paar maanden geleden, zeg maar op Koninginnenacht, vroeg een ''vriend'' van me of ik langs wilde komen. Hij zat met nog allemaal andere vrienden en ze wilden gewoon met zijn allen gaan drinken, en mij leek dat wel leuk. Ik was de laatste tijd nogal gestrest en wilde weer wat leuks gaan doen.Ze waren uiteindelijk met zijn tweeën.
We gingen naar een huis van een kennis, ze hadden me eerst ergens opgehaald .
Daar gaven ze me steeds shotjes jagermeister en ik dronk wel door. Uiteindelijk voelde ik me echt beroerd en merkte ik niet meer zo veel.
Toen zei die vriend: ''kom we gaan wel even liggen.'', en dom want achteraf had ik wel kunnen bedenken wat er zou gebeuren.
En van het één kwam het ander...
We gingen naar boven en toen gebeurde het. En in eerste instantie had ik het nog steeds niet door, maar later drong het wel tot me door wat zijn bedoelingen waren. Het was mijn eerste keer en eigenlijk wilde ik het ook helemaal niet, maar hij bleef maar aan me zitten. Ik had zoiets van laat ook maar, je doet maar, als je me daarna maar met rust laat. Ik heb nu nog steeds zoveel spijt van deze keuze.
Het deed heel veel zeer en het werd steeds maar erger en erger. Ik weet nog dat ik dacht van waar ben ik mee bezig, en de pijn bleef maar erger worden.Ik zei tegen hem dat hij op moest houden, dat ik niet meer wilde en dat het pijn deed.Hem maakte dat niet heel veel uit. Hij zei tegen me dat het altijd pijn doet en dat dat normaal is. Ik wist niet wat ik met zijn antwoordt moest doen en bleef dus maar stil liggen. Zelf had ik verwacht dat hij op zou houden en ik wist gewoon niet wat ik er mee aan moest. Ik weet nog dat ik mijn nagels in zijn rug zette, omdat het steeds meer pijn deed. Ik deed het om hem mijn pijn te laten voelen, maar hij genoot er alleen maar van.
''Ja goedzo, knijp me maar als het pijn doet, ja zo!''En ik kneep steeds harder, omdat het steeds meer pijn ging doen. Ondertussen begon ik ook stil te huilen. Ik dacht op dat moment aan twee dingen. Het eerste was dat ik hoopte dat hij snel klaar zou zijn. Mijn tweede gedachte was heel erg raar. Ik dacht aan een flat. Het klinkt heel erg raar, maar ongeveer een maand a twee maanden daarvoor had ik een verjaardag van iemand. Die verjaardag was heel erg gezellig, en we keken uit op een flat. Ik bleef maar aan die flat denken, en zo ook aan die gezellige tijd.Op een gegeven moment stapte hij van me af. Ik wilde toen nog aan hem vragen of hij eindelijk klaar was, maar uiteindelijk heb ik dat toch maar niet gedaan.Hij begon zich ondertussen aan te kleden, terwijl ik daar nog stil lag. Ik wist me er geen raad mee.
Heel snel daarna schrok ik heel erg. Die andere jongen die er ook bij was stond in één keer in de kamer. ‘’Hé, mag ik ook nog even over je heen?’’ Ik was echt verbijsterd over zijn vraag. Ik wist niet wat ik hiermee aanmoest. Toen de vraag echt goed tot me doordrong kwam ik in een soort tijdelijk zwart gat te zitten. Ik sloot me af voor de buitenwereld. Ik denk dat als hij toen ook ‘’gewoon nog even over me heen was gegaan’’ dat ik er niet eens wat van gezegd had, zo in een schok was ik.
Omdat ik geen antwoord gaf, vroeg hij het aan die andere jongen. Alsof hij dat maar te beslissen had, alsof ik zijn hoertje was…
Die jongen zei toen:’’Blijkbaar niet.’’
Ik kwam ondertussen overeind en kleedde me snel aan. Ik wilde daar weg. Ik ben nog snel naar de wc toe gegaan. Ik schrok gewoon van hoe ik eruit zag. Ik zag er echt verschrikkelijk uit. Ondertussen hoorde ik die tweede jongen zeggen: ’’Wheejoh, er ligt hier allemaal bloed!’’ ‘’Ja dat weet ik.’’ Was het antwoord. De rest wilde ik niet weten. Ik sloop zo zacht en zo snel als ik kon naar beneden. Daar pakte ik snel mijn spullen en liep naar buiten toe. Niet zacht genoeg kennelijk, want die tweede jongen stond in 1 keer buiten. ‘’Waar ga je naar toe?’’ ‘’Naar huis!’’ zei ik huilend. Het enigste probleem was dat ik niet wist hoe ik van daar thuis moest komen. De jongen vertelde me een beetje de weg, maar die begreep ik niet. Ik ben toen heel snel de andere kant op gereden omdat ik gewoon weg wilde daar. Gelukkig herkende ik na die straat de weg wel.
Die rit naar huis was verschrikkelijk. Het liefst wilde ik mezelf voor een auto gooien, zodat ik alles kon vergeten. Ik belde toen mijn beste vriend op, ondanks de tijd. Hij heeft me toen heel erg geholpen, en me zowat gesmeekt om geen domme dingen te gaan doen. Hij heeft me zo erg geholpen. En daar ben ik hem zo dankbaar voor! Alleen voel ik me er nog steeds schuldig over. Ik heb hem bijna alles verteld en dat vind ik verschrikkelijk. Ik kan het mezelf nog steeds niet vergeven. Hoe heb ik een jongen van 17 met mijn probleem op kunnen zadelen. Dat is één van de dingen die ik me echt heel erg kwalijk neem, ondanks dat hij zegt dat het niet hoeft. Helaas weet ik dat hij er ook nog steeds mee zit. Daarom voel ik me daar ook nog eens rot over.
Die jongen die me dit heeft aangedaan heeft nog heel erg op me in lopen praten. Ik heb niks fout gedaan, en jij ook niet hoor, maar ik helemaal niet! Dat soort shit dus. Hij had gehoord dat ik hem had aangegeven ofzo. Ik had zoiets van: als jij niks fout gedaan hebt hoef je daar ook niet bang voor te zijn, maargoed. Ik heb tegen hem gezegd dat ik hem niet aan zou geven, zolang hij en die andere jongen zijn mond maar zouden houden. Ik hoopte dat ik het dan zou kunnen vergeten.
Helaas denk ik er nog elke dag constant aan. Ik weet van mezelf dat ik dit ook nooit zal kunnen vergeten, maar toch hoop ik dat ik het op een dag een plaats zal kunnen geven.
Ik vraag mezelf nog steeds af of ik nu echt verkracht ben, want dat weet ik nog steeds niet. Ik neem het mezelf heel erg kwalijk dat ik hem niet van me af heb geslagen. Dat ik niet echt heb geprobeerd om hem te stoppen. Daar heb ik zo’n spijt van.
Maar het ergste van alles vind ik nog wel dat ik het nog steeds een leuke jongen vind. Ik vond hem zo leuk, ik was echt gek op hem. Nu haat ik hem, maar vindt ik hem nog steeds leuk, heel verwarrend. En dat gevoel vreet me echt op van binnen.
Ik heb er ergens ook heel veel spijt van dat ik hem niet heb aangegeven. Ik hoor nog steeds van anderen dat ik hem wel aan moet geven, want het is niet normaal wat hij me heeft geflikt. Alleen durf ik het niet. Ik ben er dus niet zeker van of dit een echte verkrachting was. En ik ben bang naar hoe de mensen naar me gaan kijken. Ik weet dat er mensen me met minachting aan zullen kijken, en het niet zullen geloven of zeggen dat het mijn eigen schuld was. En ik kan ze geen ongelijk geven. Ik was naïef.
Toch blijf ik hopen dat het allemaal goed zal komen, en dat ik weer echt kan genieten van het leven.

van: BLydia (17)