misbruik? need for reactions.. :(
Hallo,
Ik voel me ellendig en verdrietig. Ik denk dat ik me een aantal keren heb laten misbruiken, en dat ik me daarna vaker heb laten gebruiken. . Maar omdat ik er in zekere zin zelf aan deel heb genomen kun je het geen misbruik noemen? Twee dingen zitten me echt niet lekker.
Op een vakantie in griekenland hadden mijn moeder en stiefvader geregeld dat ik met een collega van mijn stiefvader een avond athene in kon gaan. Het was net uit met de liefde van mijn leven, hij was vreemdgegaan en ging verder met haar, ik voelde me machteloos. Ik was een compleet wrak, en A was een man van eind 20 die me athene zou laten zien (ik was 17). Ik was degene die uit een soort van wanhoop aan hem vroeg of ie met me wilde zoenen in een café en ik was degene die vroeg of hij mee naar binnen ging bij het hotel. Binnen heb ik de vreselijkste seksuele ervaring van mijn leven gehad. In eerste instantie wilde ik wel met hem naar bed. Maar hij vroeg of ik sm leuk vond. Ik zei dat ik het wel wilde proberen. Toen haalde hij de riem van zijn broek los, hier schrok ik heel erg van, maar omdat ik al ‘toegestemd’ had liet ik hem me er een keer mee slaan. Toen hij doorging met slaan zei ik dat ik niet meer wilde en dat hij moest stoppen en later dat hij moest weggaan maar hij luisterde niet meer. Ik wilde vooral dat het slaan ophield dus ik deed wat hij zei en waarvan ik dacht dat hij op zou houden met slaan. Ik had grote blauwe plekken op mijn rug en billen en hij is in me geweest. Al de tijd hoopte ik alleen maar dat het over zou zijn en dat hij weg zou gaan. Uiteindelijk heb ik hem de kamer uitgemanipuleerd… Ik voelde me zó vreselijk ellendig en heb geprobeerd het te vergeten. Alleen de laatste tijd komt het steeds weer terug en voel ik me zo verdrietig. Ben ik misbruikt/verkracht, ik heb het zelf zover laten komen….
Toen was er R. Dat is allemaal net gebeurd. Een man van 36 (ik 19). Ik ontmoette hem in mijn stamcafé toen ik zelf erg onzeker was en maar 1 echte vriendin had, die heel ver weg woonde. Ik begon ontzettend veel mails te krijgen van hem. De hele ‘relatie’ heeft een half jaar geduurd. En na een maand of twee kreeg ik elke dag zo’n 1 tot 4 lange emails van hem. (pas de laatste 2 weken van dat half jaar waren er seksuele gebeurtenissen) Ik zag hem zelf ook als een uitlaatklep en ondanks dat ik AL die mails niet zo leuk vond liet ik het maar zo en begon ik heel veel over mezelf naar hem te schrijven. We hebben ontzettend veel contact gehad. Hij heeft 100en malen gezegd hoe geweldig en mooi hij me vond en dat vleidde me, ik begon ook met hem over seks te praten. Hij wist álles van me. Op een gegeven moment heb IK hem gezoend. Het was als een soort van ik moet nu wel. Door het praten over seks (vertellen over mijn verlangens) ben ik ook met hem gaan sjansen. In een enorm stressvolle week ben ik bij hem langs gegaan. Ik wilde álles even vergeten en we besloten xtc te nemen. Hij zei nog iets van, je kent me, weet waar je aan begint. Maar ik wilde alles even vergeten. Had ik het maar nooit gedaan. Onder de xtc vond ik het ik het niet vervelend, zelfs opwindendl, maar op een rare manier, misschien omdat het zó verkeerd was. We zijn erg ver gegaan, alles behalve seks. Ik was erna vooral in de war en toen het begon uit te werken ben ik heel snel daar weggegaan. Het stomme is dat ik een paar dagen daarna weer langs ben gegaan en onder drugs zijn we weer verder gegaan. De paar weken daarna voelde ik me zo ontzettend ellendig, ik kon niet meer eten en slapen (was 6 kilo afgevallen in heel korte tijd). En ik vrees dat alles mijn eigen schuld is! :S. Ik ben niet dom, misschien was ik wel labiel. (ik heb daarbuiten ontzettend veel nare dingen meegemaakt en zat nog in een verwerkingsproces) Om terug te komen op R, na de xtc-escapade heb ik hem een mail geschreven waarin ik schreef dat we allebei fouten gemaakt hebben en dat ik me helemaal niet goed voelde over de situatie. Toen kreeg ik ontzettend veel enorm tegenstrijdige mails. Hij wou niet erkennen dat hij iets fout gedaan had. Probeerde zich eruit te redden in feite. Het had niet zó erg hoeven zijn, als hij gewoon had toegegeven dat hij ook fout had gezeten… Maar (misschien net zoals hij zich erin gemanipuleerd had? Ik probeer mijn verhaal zo eerlijk mogelijk te schrijven) probeerde hij zich eruit te manipuleren. Ik voelde me 2 weken geweldig. Ik stond WEER met beide benen op de grond, was opgelucht uit die situatie te zijn, maar was nog ‘flabbergausted’ van wat er allemaal gebeurd was. Dingen die mij enorm dwars zitten in dit verhaal is dat hij psychologie gestudeerd heeft. Dat ik weet dat hij met een meisje van 17 naar bed is geweest die verkracht was en sindsdien elke week met elke oudere man die ze kon vinden naar bed ging. Dat hij me zo vaak vertelde hoe mooi, slim en goed ik was. Als ik er aan terug denk word ik zó misselijk, maar ik weet dat ik hieraan zelf heel groot deel heb genomen, ik ben niet dom, ik denk dat ik toen wel heel erg in de war was, maar ik wist toen ik die xtc nam dat dat consequenties kon hebben. Ik heb mezelf verloochend. Ik heb hem uiteindelijk gezegd dat ik hem niet meer in mijn leven wilde. Ik heb mijn vader hem een zelfde soort mail laten sturen toen hij doorging. (ook wou ik dat ik hem dat nooit had laten doen, hij weet ervan, en dat had echt beter niet zo kunnen zijn, ik voel me schuldig dat ik mijn vader hierin betrokken heb, ik vrees dat hij enorm in me teleurgesteld is, ook onze relatie heeft een enorme deuk opgelopen) Ik krijg nog steeds sporadisch misselijkmakende mails of smsjes van R. Ik heb hem op een gegeven moment gemaild dat ik als hij me lastig zou blijven vallen ik de juiste wegen zou bewandelen om dit te stoppen, en daaronder gezet: met grote minachting. Hij blijft maar doorgaan. Ik heb alleen nog gereageerd op een paar smsjes van hem. Ik was zo boos! Hij zette erin: he boze dame, ik check nog steeds je hyves (moet via een ander account zijn ofzo, ik heb het goed afgeschermd) ja blok me maar……. XXXX R. It makes me so sick! Ik reageer vanaf nu niet meer, maar hij zit zo in elkaar dat ie me buiten de lijnen van stalken lastig zal blijven vallen vrees ik… Het zal wel een keer ophouden. Hoop ik. Nu ik het allemaal weer opschrijf heb ik besloten toch een ander nummer en email-adres te nemen. Ik wil het niet meer in mijn leven! Ik voel me nu met beide benen op de grond. Ik woon sinds een paar weken op mezelf en doe een hele geweldig leuke studie. Ik zit in een goede omgeving met hele leuke mensen. Heb vrienden gemaakt en maak een grote ontwikkeling door tot docent. Alleen deze bovenstaande dingen hebben zo’n invloed op me. Ergens walg ik van mezelf. Ik kan niet meer omgaan met intimiteit ik ben in de war en er niet aan denken helpt niet, ik moet het kwijt. Ik walg van seks en ik voel me vies. Ik ben misselijk van alles.
Een reactie op mijn verhaal zal me al enorm helpen. Het is een heel lang (vreselijk :S) verhaal en ik waardeer de tijd die iemand neemt om hierop te reageren, het zou me misschien helpen, een objectieve, eerlijke reactie. Het heeft allemaal nu zo’n grote invloed op mijn leven en ik wil verder maar het lukt me niet… Ik wil me gelukkig voelen en dat is zó moeilijk.
s (19) | 12 jan 2010, 00:00 uur
Geen zorgen, ik heb je lange verhaal gelezen ;)
Ik zal mijn best doen zo goed mogelijk je vragen te beantwoorden..
Eerst maar het Griekenland verhaal.. Tot het punt waar hij zijn riem pakte denk ik inderdaad dat er weinig tegen hem in valt te brengen. Het begon met jou initiatief en je gaf je goedkeuring voor wat er gebeurde. Je had op het moment dat je schrok meteen kunnen zeggen dat je het niet wou, maar dat was jou keus. Vanaf het moment dat je zegt dat je het niet wil, dat hij moet stoppen en dat hij moest weggaan, is hij degene die verkeerd bezig is. Je hebt het recht om je te bedenken op elk moment en dat hij daarna is doorgegaan valt volgens mij onder aanranding, mishandeling en verkrachting!
Het is niet zo dat je het zelf zover hebt laten komen, want je hebt wel gezegd dat hij moest stoppen en dat je het niet wou.
Het verhaal van R is iets lastiger.. Volgens mij heeft hij weinig verkeerds gedaan. Het is echter wel duidelijk dat hij je gemanipuleerd en verleid heeft, wat eigenlijk wel heel erg is. Helaas is het wel zo dat je je hebt laten overtuigen, maar omdat hij psychologie heeft gestudeerd denk ik dat hij daar ook wel de beste manier voor wist.
Ik denk dat het goed is dat je uiteindelijk besloot het contact te verbreken en dat je je vader ook een mail hebt laten sturen kan misschien raar zijn, maar verkeerd is het niet. Als hij je lastig blijft vallen zou ik je aanraden om inderdaad ‘de juiste wegen bewandelen om dit te stoppen’. Zoek hulp bij de politie en geef het aan als stalking.
Als je nog wat sms’jes en mailtjes van hem hebt, dan heb je vast genoeg om duidelijk te maken dat hij je echt lastig valt. Hopelijk kunnen ze dan iets tegen hem doen.
Het is een lange reactie geworden.. Maarja, jij had ook een lang verhaal ;)
Het klinkt allemaal echt vreselijk en ik hoop dat je in staat bent om het allemaal te verwerken.
Hopelijk lukt het je ook om je weer gelukkig te voelen, ik denk in elk geval dat je daarvoor nu wel in de juiste omgeving terecht bent gekomen.
Heel veel succes!
Gewoon Iemand (18) | 27 jan 2010, 00:00 uur
Even een klein berichtje, je moet een nieuwe simkaart nemen. En niemand je nummer geven behalve je vriendin en familie. Xx Succes!!
Someone (16) | 19 jul 2010, 09:15 uur
Ik ben het helemaal eens met 'Gewoon iemand'. Ja, je hebt voor een deel wel schuld aan alles wat er is gebeurd, maar je hebt ook duidelijk aangegeven waar je grenzen waren. Dat hadden beide mannen moeten respecteren. Veel sterkte met alles!
Prenses (26) | 20 jul 2010, 22:02 uur
Na een lange tijd lees ik dit terug. Ik ben er weer even helemaal zenuwachtig/naar van. Enorm bedankt voor de reacties. Ik had het op dat moment nodig om dit op te schrijven en er iets op terug te krijgen. Zie nu dat het wel erg gedetailleerd is :S. Het gaat nu goed met mij. Ik heb uiteindelijk mijn ouders verteld over wat er gebeurd is in Griekenland, dit heeft (uiteindelijk) voor veel opluchting gezorgd en dat heb ik allemaal achter me kunnen laten. R tjah, nog steeds een hoe heb ik zo dom kunnen zijn gevoel. Ik heb het er niet meer over (met mijn vader) en probeer het los te laten en te vergeten. Ik wou dat ik het nooit gedaan had maar aan de andere kant kan ik het toch niet meer veranderen dus kan ik beter proberen het in het verleden te laten en dat lukt aardig. Nu weet ik hoe belangrijk het is om trots te zijn en om vooral als het niet goed met je gaat op te passen met wie je vertrouwt. Ik zou graag willen dat dit verhaal nu van de website gaat, zodat het niet meer rond kan dwalen. Ga proberen het te laten verwijderen. Bedankt,
s (19) | 28 jul 2010, 00:00 uur
ik heb héél je verhaal gelezen ..
ik zag dat je het moeilijk hebt
vertrouw iemand neem iemand in vertrouwen
grrtttzzz ,
meisje dat wijze raad geeft ..!!
meisje dat raad geeft ..( wijze raad ) (17) | 16 aug 2010, 13:07 uur
Hee
Wat zielig voor je.
We hebben medelijden met je.
Wij zouden het niet mee willen maken.
Maar het is wel een beetje je eigen schuld:-$.
Wij hopen dat je er geen last meer van hebt.
En zojaah we wensen je veel sterkte.
charlottesanne (2) | 11 mrt 2011, 18:22 uur
ik snap de reacties van mensen hier echt niet!
zodra jij zegt dat je iets niet wil, heeft de andere partij dat maar te respecteren!
dus nee het is NIET je eigen schuld!
misbruik of verkrachting is NOOIT je eigen schuld!
NEE IS NEE
en dat die klootzakken dat niet respecteren zegt meer over hun gebrek aan zelfbeheersing dan over jou!
latenwetmaarnetjeshouden he (20) | 17 nov 2011, 15:42 uur
