Zoek een persoon die jij volledig vertrouwt. Praat met deze persoon over de dingen die je hebt meegemaakt. Probeer je verhaal te vertellen.
van: hulpmix
Vertrouw je niemand of als je niemand durft te vertrouwen maar toch je verhaal kwijt wilt, kun je chatten met onze deskundigen
van: hulpmix
Denk nooit dat het je eigen schuld is.
van: hulpmix
Stap naar de politie om aangifte te doen.
van: hulpmix
Koop een dagboek, of iets waarin je jouw belevingen goed en veilig kan noteren. Dit kan later goed van pas komen als bewijsmateriaal tegen de dader(s). Onbekend, maar WEL belangrijk is het feit dat het op DAT moment van noteren jou ook op de achtergrond helpt. Je “vreet” je emoties en gevoelens namelijk minder ernstig op wanneer je “het van je afscrijft”. Ook kan het met het verwerkingsproces nadien een hele hulp voor je zijn, omdat je dan niet alles in jouw geheugen hoeft terug te zoeken, zodat het veel ontspannender is, en absoluut beschrijft wat er toen was gebeurd. Het menselijk geheugen heeft namelijk de sterke neiging om traumatische ervarinegen te “vervormen”, hetgeen verkeerd kan uitpakken. Dit kan varieren tot het onthouden van verkeerde aantallen en / of verkeerde beschrijvingen van wat er gebeurd is. In een rechtzaak is dit niet gewenst, omdat dit altijd verkeerd voor jouzelf zal uitpakken. Zorg er dus voor dat je de naam van de dader(s), de plaats, de datum en tijd, de locatie, en het gehele proces van het misbruik zo noukeurig mogelijk (Het liefst zo snel mogelijk erna) noteerd, zodat er een goed argument staat wanneer het tot een aangifte komt. Indien je de naam niet weet, (Vreemd(e) persoon(en)), beschrijf dan het uiterlijk zo naukeurig mogelijk. Taalgebruik / dialect, Huidskleur, Geslacht, Grootte en dikte van de dader(s), maar let VOORAL ook op specifieke kenmerken! Dit zijn: Oogkleur, Littekens, Moedervlekken, Wratten, Gebitstoestand en e.v.t. verminkingen / afwijkingen in de bouw van het lichaam. Deze punten zijn van essentieel belang bij het hard maken van het bewijs dat DIE persoon(en) ook de dader(s) is / zijn. Maak kopieën van wat je geschreven hebt, en berg die op een andere plaats op. Bij een aangifte zal namelijk het origineel (tijdelijk) worden ingenomen. Bij diefstal (door de dader(s)) raak je dit bewijsmateriaal anders permanent kwijt!
van: Neovo
Ik heb het meegemaakt, hier wat tips. Praat er eerst met een goeie vriend/vriendin over, ook al kan hij of zei je waarschijnlijk niet goed begrijpen omdat diegene niet goed weet hoe het is. Maar het is altijd fijn als diegene het weet, je hebt iemand die weet wat er met je aan de hand is en waar je terecht kunt. Na een tijdje durf je het je ouders mischien te vertellen. Als je het je ouders hebt verteld valt er een last van je af en voel je je een stuk beter. Soms heb je dat je reageert op een manier dat je het zelf niet wil of niet door hebt. Ik reageerde vaak agressief op mensen, als je het je ouders verteld vallen alle puzzelstukjes op de plek en weten ze waarom je zo bent als je nu bent. Er is heel veel hulp voor de mensen die zijn misbruikt en er staan veel mensen voor je klaar als er iets is! Je kunt ook altijd met mensen praten zonder dat je ouders het weten, maar ik denk dat dat wel lastig is. Bijv. een maatschappelijk werker of een huisarts. Wat bij mij heel erg heeft geholpen was mijn mentor op school. Een vertrouwenspersoon kan natuurlijk ook. Via hun kun je ook bij maatschappelijk werk terecht en er goed over praten wat het beste is. Zelf wou ik het mijn ouders nooit vertellen, ik heb een vriendin waar ik heel goed mee kan praten erover, maar op een gegeven moment merkte ik dat ik echt niks meer kon, op school niet en ook niet meer helder na kon denken, mijn moeder kon het niet aanzien dat ik de hele tijd huilbuien had, toen heb ik het haar verteld. Dat was echt een hele opluchting! Ik hoop dat je er wat aan hebt.
van: LovelyJ. (19)
- Praat erover met bijvoorbeeld je dokter. Hij heeft beroepsgeheim en kan en mag niet zomaar zonder jouw toestemming stappen ondernemen. Bij je huisarts kun je terecht voor een gesprek en advies. Deze weet vaak welke hulpverleningsvormen er mogelijk zijn mocht je dat willen.
-Denk niet dat het jouw schuld is en dat als je het vertelt je altijd direct naar de politie moet. Vertel het aan mensen, praat erover en volg therapie.
-Angst voor politieonderzoek moet geen rede zijn om het niet te vertellen. Je hoeft het niet aan te geven bij de politie als je dat niet wil maar PRAAT ER IN IEDER GEVAL ALTIJD OVER!
-Schakel hulp in, je staat er niet alleen voor, er zijn vele instanties hiervoor en laat het misbruik stoppen zodat je kunt beginnen met therapie en verwerking van het misbruik.
Succes en sterkte!
van: Susy-Q (20)
