Verwarrende emoties. Moeite waard om te lezen!
Het verscheurende verdriet diep in mij doet mijn mond zwijgen. Het bloed druppelend vanuit mijn hart doet mijn ogen sluiten. Mensen kijken maar ik blijf zwijgen. Het leven is in mijn ziel weg gezogen. Mijn dromen zijn weg gevlogen. De herinneringen hebben zich met een mes in mijn rug gestoken. Grote, bruine lege ogen. Is dit een droom dat ik met open ogen zie? Nee, het is een nachtmerrie. Met mijn verstand op nul en mijn blik oneindig. Ben ik verloren voor altijd!
———————————————————————————————————
Hallo allemaal, ik ben een meid van een marokkaanse afkomst. Ik zou niet weten hoe ik alles uit het verleden kan verwerken, ik herinner het mij als de dag van gister. De herinneringen heb ik samengevat, anders is mijn verhaal veelste lang! # Mijn ouders, mijn oom, mijn ex, de politie, mijn ongeboren kind, mijn opleiding, kortom mijn leven. Waarom? Waarom ik. –
Het begon allemaal toen ik 15 jaar was. Een leven vol verlangens, een wereld vol geluk, een toekomst vol dromen. Mijn fantasieen kwamen tot leven, geen enkel zwarte schaduw was te bekennen. Ik kon lachen uit vreugde maar na één moment was mijn leven totaal veranderd. Het begon bij mijn ouders, zij die mij met alle liefde horen te behandelen. Hebben mij het grond laten inzakken, ze mishandelde mij geestelijk en lichamelijk. Hierdoor ben ik veel zelfvertrouwen verloren.
Op school werd ik gepest omdat ik erg onzeker was over mijn beslissingen. Mensen konden mij makkelijk inpalmen, nooit kwam er iets uit mijn mond. Ik dacht laat ze, zal geen tijd aan hun verpesten. Naarmate werden de pesterij erger, waardoor ik niet meer op school kwam. Ik spijbelde voortdurend, mijn ouders die natuurlijk boos werden en allerlei kwetsenden woorden zeiden. Leerplicht kwam erbij, taakstraf en vervolgens een proces verbaal. Naarmate ging dit over, inmiddels was er al een jaar voorbij. Ik dacht mijn leven weer te kunnen oppakken. Maar nee, de hel moest nog begonnen.
Ik was 16, een jaartje ouder. Nu zal mijn leven toch wel veranderen? Nee hoor, mijn oom die mij vervolgens heeft aangerand. Onzekere, kwetsbare tijden kwamen meer omhoog. Wie zag mijn verdriet? Niemand. Met wie kon ik erover praten? Niemand. Deze situatie heb ik tot de dag van vandaag verborgen gehouden in mijn hart. Thuis ging het er slechter aan toe, iedere keer ruzies etc. Op een gegeven moment hield mijn moeder het niet meer vol. Ze belde de politie op en verzon een verhaal, waardoor ik door de politie werd opgehaald. Vervolgens mocht ik 3 dagen vast zitten in de cel, dankzij wie? Dankzij mijn eigen moeder. Mijn vader zweeg en liet mijn moeder haar taken doen.
Een paar maanden later, verdween mijn vader uit huis en ging ervandoor met een ander vrouw. Met haar kreeg hij een kind, een zoontje. Dankzij zijn beslissing kreeg ik een schuldgevoel. Kwam het door mij dat hij weg ging? Kwam het door de ruzies telkens? Of was het toch mijn moeder, de huwelijk die tussen hun niet goed ging. Maar waarom sprak hij nooit over zijn gevoelens? Nog steeds na maanden kan ik het geen plek geven in mijn hart. Vervolgens 2 maanden later kwam ik via smsjes erachter dat mijn moeder vreemd ging met een man. Inmiddels hadden ze al een paar keer stiekeme date’s. Na de situatie van mijn vader en nu dat van mijn moeder kon ik het niet geloven. Gebeurde dit echt? Ik dacht dat dit soort situaties alleen op tv voorkwamen. Ik werd wakker dankzij de pijn in mijn hart, dankzij de tranen in mijn ogen. Zo een pijn, het nam mijn hele lichaam over. Mijn gedachtens dwaalde af, leefde in mijn eigen wereld. De verdriet en pijn nam mij over, ik dacht niet helder na.
Ik besloot mijn verdriet en pijn te laten verdwijnen door in mijn polsen te snijden. Iedere keer maar weer wanneer ik verdrietig was liep ik naar de douche. Sloot mij op en liet mijzelf gaan. Het hielp niet, mijn verdriet werd maar groter. Ik begon te roken, te blowen, te drinken. Nog steeds zag ik er geen verschil in, ik begon mijzelf zieliger te vinden. Een besloot liefde te zoeken, liefde van een jongen. Hierbij dacht ik dat het de liefde van mijn ouders zou kunnen vervangen. Nog steeds was ik 16. Ik kwam hem tegen, een lieve innerlijke, een mooie uiterlijk. Hij leek mij te begrijpen, alles was o zo fijn en perfect. Ik kon weer lachen, ik kreeg steun, alles wat ik zocht vond ik in hem. Hij is de enige persoon die van mijn situaties af weet. Ik was verliefd, smoorverliefd. Hij was mijn leven, mijn toekomst, mijn bestaan! Mijn woorden tegenover hem waren eerlijk, waren echt. Ik gaf hem mijn maagdelijkheid, mijn verdriet, mijn steun.
Maar na maanden was het te mooi om waar te zijn, alles was bedrog. Hij was een en al nep! Zijn gedrag veranderde van een engel naar een duivel. Hij begon agressief, bezitterig en jaloers te worden. Als ik iets deed wat in zijn ogen niet gewenst was, werd ik mishandeld. Zo liep ik vaak over straat met verwondingen zoals: Blauwe oog, blauwe plekken op mijn benen en armen, bloedlip enzo. Zag hij de liefde in mijn ogen niet? Zag hij niet wat ik voor hem over had? Mijn leven was gebasseerd op hem, niemand anders dan hij! Vervolgens op een dag zag ik mijn leven niet zitten, mijn ouders die mij vernederde en sloegen. Mijn vriend dat mijn leven is, mijn alles vernederde mij ook, kwetste mij en sloeg mij. Ik pakte een mes en sneed in mijn polsen, dit keer diep. Dieper dan ooit! Het moest, de dood mocht mij met alle plezier komen ophalen. Ik schrok, ik zag de wond en liet het mes vallen! Meteen ben ik gerend naar het ziekenhuis en werd ik geholpen. Vervolgens heb ik er nu 7 hechtingen in, een lelijke litteken dus! 10 lange maanden van vernedering, mishandeling, bedreiging, chantage gingen er voor bij.
Liefde kon zo mooi zijn maar tegelijkertijd zo gruwelijk. Ik vocht voor hem, telkens als hij het moeilijk had was ik er voor hem. En ik? Zag hij niet dat hij mij veel pijn deed? Af en toe kwam er een excuses of een traan, ik dacht dat hij het meende. Zijn gevoelens uitte, het ene moment was hij lief. Het andere moment schold hij mij uit, het andere moment was hij gek op mij. Stap voor stap met alle pijn in mijn hart probeerde ik het contact te verbreken. Inmiddels was ik 3 maanden 17. Na een aantal weken was dat gelukt, niet 2 weken later kwam ik erachter dat ik zwanger was. Een kind droeg van hem, hiermee had ik veel moeite want ik wilde het houden. Maar dankzij mijn marokkaanse cultuur is dat onmogelijk! Het maakte mij gelukkig, het besef dat ik een kind draag van mijn grootste liefde. Maar tegelijkertijd ook ongelukkig, wat als ik het hou? Ik en mijn kind mishandeld worden door hem.
Na weken nagedachte te hebben liet ik een abortus ondergaan. Ik was 8 weken, nog steeds doet het mij pijn. Mijn kind die ik zo graag wilde houden en dankzij alles om mij heen weg moest. Zoals je leest heb ik veel mee gemaakt, in twee jaar. Tegen elke strijd heb ik moeten vechten, mijzelf niet laten vallen. Maar toch telkens kwam al het verdriet en pijn naar boven. Ik ben moe, moe van al die herinneringen, pijn, tranen en ongelukkigheid. Zet mijn verstand op 0 en leef van dag tot dag. Niemand heeft door de jaren heen laten zien dat hij of zij zich iets bekommerde om mij. Waarom toch? Ik ben altijd netjes en beleefd tegenover de medemensen geweest. Waarschijnlijk ben ik echt niets waard, waarschijnlijk ben ik echt de ziekte in iemands leven. Soms kan ik het wel begrijpen dat zij zulke vernederde woorden tegen mij zeggen. Ik verdien het zo te zien, alleen moet ik het nog accepteren. Misschien dat ik dan beter zal leven, dat ik het onder ogen zie dat ik niets waard ben. Maar wat doe ik dan verkeerd? Leg het mij uit, zodat ik het kan begrijpen. Zodat ik iets kan veranderen aan mijn manier van doen. Met mijn verstand op 0 en mijn blik oneindig ben ik verloren voor altijd! …
Bedankt dat jullie jezelf de gelegenheid gaven om mijn levensverhaal te lezen. Waardeer ik heel graag, Tot ziens.
van: Marokkaanse. (17)
