niet normaal
hallo,
ik ben 19 jaar,
zolang als ik me kan herrineren is het altijd al een stress
situatie bij ons geweest!
ik ben de tweede uit een gezin met 4 kinderen, dus ruzies
zijn niet ongebruikelijk,
maar de manier hoe mijn vader met zijn kinderen omgaat is volgens mij niet erg normaal,
als iets niet volgens zijn regeltjes loopt wordt hij boos,geiiriteerd,
door een kleinigheidje krijg je dingen als je zou nooit wat bereiken,je bent te dom om ooit een goeie baan te vinden of om ooit een relatie stand te houden waarneer je hem aanspreekt op de opmerkingen zegt hij dit is mijn huis ik betaal hier de hypotheek dus als het je niet aanstaat rot je maar op ,, oprotten is voor mij geen optie financieel niet maar ook in verband met mijn jongere broertjes.
ook moeten wij in huis de dingen doen wat hij nodig vindt en waarneer hij dat nodig vindt of het nou sochtends vroeg is of s avonds tijdens een film kijken als hij vindt dat de keuken moet worden opgeruimd dan moet dat meteen gebeuren anders is er weer grote ruzie en oooja hij is ook nooit de foute want als hij twintig keer tegen je zegt dat je een mongool bent wie nooit iets zou bereiken, en jij daarop boos reageert is hij de zielige en heb jij geen respect voor je ouders!
ik loop al bij een psycholoog maar daar durf ik er niet over te praten want ik wil niet dat mijn broertjes bij hun moeder en vader worden weg gehaald,,
mijn moeder is trouwens wel een heel lieve vrouw. ze probeert wel tegen hem in te gaan maar dat lukt vaak niet, als je haar vraagt waarom ze niet bij hem weggaat zegt ze ik heb een hoge hypotheek en zo is hij altijd geweest maar hij is niet ieder moment zo ,
ik heb ook totaal geen zelf vertrouwen ook maar een goeie vriendin, ik heb nog nooit een vriend gehad.
toch zie ik er niet verkeerd uit en ondanks hoevaak mensen ook zeggen dat ik er goed uitzie geloof ik dat niet , ik ben toch niets waard die dingen zitten in me hoofd, die dingen geloof ik.
ik hou van me moeder met heel mijn hart ik wil haar geen pijn doen ik wil haar kinderen niet bij haar weghalen.
maar ik moet ook aan mezelf denken af en toe ben ik gewoon klaar met alles maar wat kan ik doen , geen vrienden om heen te gaan dus ik moet wel door gaan .. aangezien ik met niemand hierover praat een berichtje hierop.
misschien heeft iemand tips om te overleven!
alvast bedankt:)
van: mens (19)
hoi,
ik weet niet of je dit kan, maar misschien moet je eens een tijdje uit huis gaan, naar een pleeggezin ofzo. je kan je broertjes misschien meenemen. en ik zou er veel met mensen over praten, en ook met die psycholoog. en praat er ook eens met je moeder over, hoe vind zij jouw vader? houd ze eigenlijk nog wel van hem? en als ze zegt dat ze een hoge hypotheek heeft en dat ze daarom niet bij je vader weg kan gaan, kan zij misschien ook naar een psycholoog gaan of hulp vragen aan iemand. soms, ook al wil diegene het niet, is dat toch de beste manier.
heel veel succes!!
groetjes, justaGirl.
justaGirl (13) | 15 dec 2011, 17:18 uur
Je bent toch negentien. Als je een baan hebt kun je toch een kamer huren en voor je eigen kiezen. Dat is wel lastig voor je moeder maar zij kiest ervoor en als jij dit niet wil is dat een oplossing. Een nieuw leven opbouwen. Als je nog niet toe bent aan op je zelf wonen maar je hebt wel een inkomen is er kamertraining waar je kan leren op je zelf te wonen. Of een particulier pleeggezin want pleegzorg kom je niet meer in omdat je 19 bent.
een pleegmoeder (44) | 11 jan 2012, 19:06 uur
