Mijn pa.

Mijn vader heeft symptomen van autisme.
Hij was door mijn opa erg mishandeld.
En dat heeft die dus ook met mij en mijn broertjes gedaan.
Dag in dag uit jaren lang.
Voor de kleinste dingen kreeg je een volle klap op je hoofd.
Als het erger was wel meer, opstandig gedrag?
maakte het alleen maar erger en erger.
Vluchten was de enigste optie omdat we te jong waren.
Als de ene was gepakt was het rennen naar een veilig plek ergens onder bijvoorbeeld of de badkamer/WC want die hadden sloten op de deuren en dan natuurlijk moest je de andere meenemen anders werd die ook gepakt en kreeg je de volle laag.
wat ook het geval was als hij boos was op iemand anders of op zichzelf oogcontact was absoluut verboden en je mocht ook niets zeggen anders had je het gedaan en kreeg je de volle laag.
Ik trok mezelf terug gehoorzaamde probeerde niets fout te doen. maar helaas gelde dit niet voor mij broertjes 2 jaar na de scheiding van mijn ouders was mij vaders gestopt omdat mij broertje het op school melde hij kwam in opstand maar voordat hij de moed kreeg om het op school te melden was hij ook opstandig thuis en werd hij 2x hard geslagen op de grond en nog een paar x na getrapt. ik stond toen op de trap ik wilde net naar boven gaan ik deed niets ik was 11 jaar oud ik was bang en was verstijft starend naar wat er gebeurde toen het voorbij was vermeide ik oogcontact en rende de trap af en sloot mezelf op. dat moment zit nu nog steeds in mijn gedachte gebrand.
toen hij eindelijk gestopt was bleef angst jaren lang hangen me broertje kroop weg elke x als me ouders boos werden en agressief op school me andere broertje is opstandig geworden en haatte iedereen en ik trok mezelf terug te bang voor elk contact die er was.
ook ontdekte ik waarom mijn moeder die niets deed eraan bedreigt werd door mijn vader hij zou hebben gezegd dat hij ons bij haar weg zou halen etc.
en waarom mijn vader zo deed.
hij heeft dus symptomen van autisme en hij heeft niets anders gezien dan mishandeling en ouders die er nooit waren.

nu, is mijn ene broertje erover heen en niet meer agressief.
de andere is rustig en haat dingen minder maar nog steeds veel door zijn vriendin.
en ik ben een sociaal persoon met vele vrienden
en een lief vriendje.
het probleem is ik kan nog steeds niet accepteren dat dit is gebeurd ook kan ik andere dingen niet accepteren want dat angstige meisje is er nog steeds die zichzelf opsloot.
Het verleden mag dan voorbij zijn en de situatie mag dan veranderd zijn maar er is een wond die niet wil genezen.

van: Shana (19)