ik weet het niet meer..
Het is eigenlijk allemaal al begonnen toen ik klein was, ik werd altijd geslagen, er werd tegen me gescholden enzovoort. Maarja, ik ben er mee opgegroeid en ik wist niet anders, ik dacht dus dat het normaal was. Toen ik in de brugklas zat en een paar superlieve vriendinnen had heb ik het er met hun over gehad, zij hebben me enorm geholpen. Ik ben toen naar mn mentor, wat dus ook een vertrouwenspersoon is, gestapt. Ik heb haar alles verteld, ik verwachte hulp van haar, het heeft een half jaar geduurd voor dat er iets gebeurde. Ik werd nog altijd geslagen, en 1 van mn vriendinnen wist overal van. Zij heeft ook een enorm goede band met haar ouders waar ik stiekem wel een beetje jaloers op ben.. :$ Zij had het haar ouders dus verteld, die hebben het gemeld bij school en zo is alles in zn werk gegaan, mn mentor heeft er dus niks aangedaan.. Ik was best boos, en had weinig vertrouwen meer in mensen.. Toen ik op vakantie was, deze zomer. was ik ziek, ik had enorme hoofdpijn en had dus een paar gordijntjes dicht gedaan. mijn moeder vond dat de gordijntjes open moesten, ik weigerde dit. Ik heb een enorme klap op mn arm gehad, en ze heeft me flink beet gehouden. Mijn bovenarm was blauw, echt blauw. Toen ik thuis kwam, zag mn zus het, we zijn naar de huisarts geweest, en hebben het gemeld, maar helaas deden ook zij er niks aan behalve ene gesprek. Gelukkig heb ik wel hele fijne vriendinnen en een superzus. maar toch. Ik was het zat, thuiss, er werd tegen me gezegd; ik sla je nog eens helemaal morsdood, ik sla je de hersens in, als we gaan scheiden is het jouw schuld. en ik zag het niet mer zitten. ik heb altijd al gedacht: was ik maar nooit geboren. Maarja, daar valt niets aan te doen. Ik wilde niet dood. omdat ik mn zus en vriendinnen dat niet aan wilde doen. Maar nu ging het allemaal te ver en zag ik het niet meer zitten. Ik sneed me zelf.. Mijn zus kwam daar achter, en ik moest gaan praten, met een psycholoog. Die man wist dat ik geen vertrouwen meer had in volwassenen en dat als ik mn verhaal deed dat hij dan contact moest houden, na het eerste gesprek heb ik ruim 4 maanden moeten wachten voor dat ik wat hoorde.. Iedereen zegt dat ie wil helpen, school, mentor, jeugdzorg;amk, psycholoog, huisarts. Maar niemand doet er wat aan. Het laatste half jaar ben ik dus ook depressief.. Ik weet niet meer wat ik moet doen.. en er valt denk ik niet veel te doen. Heeft iemand tips voor me..?
van: Ramona (14)
Mijn moeder sloeg met vanaf mijn negende. Ik had het er met mijn vader over en ben bij hem gaan wonen. Verder ga ik niet allemaal uitleggen wat er met mij is gebeurt maar ik heb dus medelijden, dat jouw beide ouders huiselijk geweld naar je gebruiken. Probeer gewoon jezelf samen met je zus hierdoor heen te slaan (figuurlijk) en denk goed na of er een volwassene is die je heel goed en heel lang kent. bijvoorbeeld je buurvrouw, buurman, aardige oom/tante. Wat je ook kan doen is naar het politiebureau gaan met je zus en daar aangifte doen tegen je ouders. Dat hebben ik en mijn broertje tegen de vriend van onze moeder die mijn broertje had geslagen gedaan. Maar je moet slechts een ding weten: dat het NIET jouw schuld is, hou alsjeblieft vol. Je kan altijd kindertelefoon bellen!!!
hoop dat alles goed komt, en laat iets van je horen alsjeblieft, want ik maak me zorgen terwijl ik je niet eens ken!
anonieme jongen (14) | 26 jan 2012, 19:39 uur
heee,
tja,, mijn vader was heel anders toen mijn moeder een tijd weg was.. (ze is een paar weken weggeweest een tijdje terug, zonder iets te zeggen) Ik vind 't echt vreselijk om te zien hoe mijn vader nu weer helemaal veranderd.. :( Maar het snijden doe ik dus sowieso niet meer, dat heb ik beloofd, en het levert niks op zolang ik toch niet dood ben..., vandaag heeft mn moeder me weer gemept, en afgelopen zaterdag ook. Ik was het helemaal zat... Ik heb met een vriendin afgesproken dat ik een paar nachtjes bij haar ga slapen. Want ik ben helemaal kapot, ik ben moe en ik houd het hier echt niet lang meer vol. Ik heb gelukkig wel veel vrienden waar ik altijd terecht kan, en slapen enzo. En dat voelt toch wel heel fijn dat je je spullen kan pakken om even weg te gaan. En aan de ene kant denk ik van ik moet niet weg lopen voor mn probelemen, maar zo houd ik het ook niet lang vol en op dit moment zijn het mijn ouders die er iets aan moeten doen.. en daarbij hoopt mijn moeder volgens mij dat ik voor altijd ophoepel.. Die vriendin waar ik ga slapen, heeft ook gescheiden ouders en moeilijke periodes meegemaakt.. en daardoor voel ik me ook begrepen. En dat van jou, dat doet me ook goed, omdat je ook hetzelfde meegemaakt hebt, en ik wens je echt heeel veel sterkte om deze periode door te staan.. na regen komt zonneschijn hopen we dan maar! Sorry dat ik een tijdje niks van me heb laten horen, ziek geweest en druk met shcool gehad enzoo..
Ja dat van de politie... aan de ene kant zou ik dat ook wel willen doen. Maar het feit dat we naar de huisarts zijn gegaan daar word k nog elke dag meegeconfronteerd door mn broer en ouders..
Er is wel een volwassene die ik op zich wel kan vertrouwen, ik mag niet meer aan mijn sport doen, en zij is daarvan, zij weet dus sinds kort van dit gebeuren omdat ik er van mijn moeder mee moet stoppen (redenloos, mij dwars zitten dus). Ik hoop dat bij jou alles nu weer goed gaat!
Ik laat nog een keer wat horen,,, maar ik ben nu dus eventjes een paar daagjes weg..
(sorry voor 't best wel lange verhaal, maar het lucht op 1 of andere manier op.. en bedankt hè! )
Ramona (14) | 30 jan 2012, 22:56 uur
hey meisje,
Mijn ouders zijn ook gescheiden. Toen ben ik bij mijn moeder gaan wonen. Het was ook niet bepaald een pretje. Ik had 5 jaar lang me mond gehouden over het feit dat ik werd geslagen thuis.
Als ik op school ben dan is voelde ik me thuis. Ik wilde niet meer naar huis. Voor mijn 16de verjaardag had ik een fiets gevraagd terwijl ze een brommer had aangeboden, waarom? puur omdat ik niet snel thuis wil komen.
Op een gegeven moment was ze gewoon te ver gegaan. Gelukkig heb ik een hele lieve vriend. Toen die tijd mocht ik hem niet zien, dus ik zag hem altijd stiekem in de avond.
Hij zei dat ik bij hem moet gaan wonen, ik twijfelde en wilde niet omdat ik bang was. Bang dat ik straks diegene ben die gezeik zou krijgen.
Een paar maanden daarna had ik mijn mentor verteld waarom ik toen met een blauwe oog naar school kwam want iedereen dacht dat ik een operatie had gehad. ik schaamde me om te vertellen wat er was gebeurd.
Ik moest ook naar een vertrouwenspersoon bij ons op school.
dat hielp, ik kon mijn woede en alles eruit gooien.
Na mijn examen heb ik besloten om bij mijn vriend te gaan wonen, het is nu bijna 1 jaar geleden dat het was gebeurd.
Ik gaf haar de tijd om na te denken voor wat ze mij heeft aangedaan. Zij vond het heel erg dat ik weg was gegaan maar ze heeft het nu wel geaccepteerd.
Ik heb nu gelukkig een betere band met mijn moeder ondanks alles. Ik kon haar moeilijk vergeven maar weet je ze heeft ook leuke dingen met mij gedaan en ze blijft altijd mijn moeder.
Het is niet de moeite waard om jezelf pijn te doen. Ik had heel veel gehuild, heel veel stress gehad maar het is nu allemaal goed gekomen. ik weet zeker dat het ook goed gaat komen met jou.
je hebt een lieve zus en een goede vriendin, praat met hun ipv jezelf pijn te doen. weet je door te praten lucht het wel op ;)
gr.
liitle G (18) | 8 mrt 2012, 20:51 uur
