Ex-vriend
Hierbij wil ik graag mijn verhaal delen voor vrouwen of mannen die hetzelfde of soort gelijk hebben meegemaakt als mij. Zelfs ik nu dit aan het schrijven ben voelt dit als een flinke opluchting.
Ik ben iemand die geeft om haar medemens, een emmer voor mijn vrienden, spontaan elk moment van de dag, werk hard, leer veel, geeft enorm veel om dieren, sporten en schilderen. (heb hiervoor al veel nare dingen meegemaakt, me vader is er zeer slecht aan toe, ben op een jonge leeftijd verkracht, mijn moeder ging vreemd en mijn broer was mijn steun en toeverlaat en liet mij in de steek, globaal uitgelegd)
Ik kwam net uit mijn kalver-liefde wat kapot is gegaan door te weinig communicatie, omdat hij voor me verzweeg drugs gebruikt te hebben. Na veel praten daarna begreep mijn ex dat we verder gingen als vrienden maar altijd nog de hoop dat het goed zou komen.
Paar dagen later, werd ik benaderd door mijn huidige ex-vriend. Het was het vriendje van een oude vriendin van mij, hij vertelde me dat hij veel problemen met haar had en ik gaf het advies om met haar te praten. Wat er op volgde is dat ik het onderwerp werd van hun ruzie's en hij mijn nummer had geregeld. Ik moest er eerst vrij weinig van weten en was veel weekenden weg met vriendinnen. Uiteindelijk werden dat uren bellen om als luisterend oor te functioneren, terwijl ik ondertussen in een web werd gesponnen.. Ik werd verliefd.
Het ging uit tussen de 2 en pas na een tijdje wou ik met hem mee uiteten. Op dat moment werd alles serieuzer, onze interesses lagen dicht bij elkaar en kregen de slappe lach om dezelfde dingen.
Weken lang nog veel gezeur gehad, ik was ontwetend; ik wist niet dat ze nog afspraken en hij ondertussen nog vreemd ging met zijn ex. Hij liep continu met zelfmoordneigingen door zijn hoofd, vaak genoeg heeft hij me gebeld dat hij zichzelf zou dood rijden, zijn polsen door zou snijden etc. Wat er toen altijd gebeurde, ik raakte altijd in paniek en wilde altijd helpen.
Op een gegeven moment waren we op vakantie, naar een privé villa en waar het volgende is gebeurd. We kregen ruzie op de boulevard omdat er een aantal donker gekleurde mensen naar mij keken (was ik vergeten te zeggen dat hij snel jaloers is?). Hij liep zonder mij weg naar de auto, zonder ander vervoer moest ik wel achter hem aan. Uren in de auto gezeten en ik moest na heel veel drama beloven zijn zelfmoord-brief op te lezen tijdens zijn begrafenis want het was mijn schuld. Op zulke momenten kan ik geen woord meer uitbrengen en omdat ik niet reageerde werd hij alsmaar bozer. Al racend reedt hij met de auto naar de villa schreeuwend dat hij me in stukjes zou snijden en week na week terug zou sturen naar mijn ouders. In de tussen tijd had ik al besloten me koffer in te pakken zo snel mogelijk en wegwezen. Het moment dat de villa deur openging rende ik naar de slaapkamer ik had geen oog voor hem noch geen interesse wat hij in de tussentijd aan het doen was. Koffer was bijna ingepakt toen ik hoorde dat hij de voordeur opslot deed. Ik keek naar mijn handtas wetend dat daar mijn paspoort in ligt en dat het belangrijkste is wat ik nu nodig heb. Mijn koffer sluitend kwam hij de slaapkamer binnen, deed de slaapkamer deur dicht en op slot. Hij bleef staan met zijn rug en handen tegen de deur, aan de houding kon ik aflezen dat hij want in zijn handen had. Na een gesprek dat ik duidelijk maakte dat ik weg wou gaan, bleef zijn antwoord continu je gaat niet weg. Ik liep naar hem toe en met een harde klap werd ik op de grond gegooit.. Ik raakte in paniek en stond meerdere malen op om weer op de grond gegooit te worden. Ik besefde dat er ook nog een schuifdeur was en omdat ik de enigste die in de slaapkamer continu is geweest kon hij het niet op slot hebben gedaan. Ik probeerde zo snel mogelijk naar de deur te gaan waardoor ik op het bed werd gegooit, ik was moe en op en zag geen uitweg meer. Hij zei tegen me dat ik op het bedrand moest gaan zitten en met me polsen bloot op mijn schoot. Het moment dat hij het mes erop legde voelde ik een golf van woede.. Ik drukte mijn polsen langs me benen weg kreeg een snee langs de zijkant van mijn pols en duwde hem zo hard als ik maar kon weg. Zonder emotie liep ik naar de keuken, pakte 2 flessen mojito uit de koelkast en ging op de bank zitten. Hij kwam de slaapkamer niet meer uit. Na een paar uur en 2 flessen mojito hoorde ik gehuil en besloot te gaan kijken. Hij lag in bed met het mes op zijn keel, het komische was dat hij de mes verkeerd om vasthield. Ik heb het mes zonder veel gezeur af kunnen pakken en de deur weer achter mij dicht gedaan, het mes bij de rest gedaan.. In de magnetron want hij dacht ze goed verstopt te hebben)..
Na de vakantie heb ik afgesproken dat hij met een psychiater gaat praten, een psycholoog zat hij al bij. De psychiater wou hem niet in groepstherapie zetten en hem doorverwijzen naar een mannelijke psychiater. Zelfde geld voor de uitspraak van de psycholoog deze wilde hem net zo doorverwijzen naar een mannelijke psychiater. Hoe ik het ook wend of keer hij wist er onder uit te komen.
Na het eerste incident volgde er meer, zijn ouders waren gescheiden en hij woonde sinds de dag dat wij samen waren samen met zijn moeder. Zijn moeder is er vaak bij geweest dat hij me keel dichtkneep, mij opsloot in de badkamer. Of zelfs heeft ze mij een keer weg moeten trekken van het bed omdat hij zo jaloers was dat ik een donkere jongen gedag zei (op wie ik vroeger had gepast toen ik net was verhuisd), die avond heeft mij me zo hard en meerdere malen getrapt in me buik dat ik 2 dagen later naar de dokter toe moest, vanwege een hevige pijn. Ik had een baarmoederhals onsteking opgelopen en de dokter wou gelijk controleren of ik baarmoederhalskanker had. Ik schrok erg van het onderzoek en vond dat mijn toenmalige vriend alle recht had om het te weten. Met angst heb ik het die avond verteld, ik kreeg de naarste dingen naar mij toegeworpen: Als ik kanker zou hebben, dan zou hij me doodmaken, zou hij een andere meid zoeken daar kinderen mee maken en in de toekomst langs mijn deur laten gaan om te laten zien hoe erg het is geen kinderen te krijgen.
Op valentijnsdag wou hij me meenemen naar mijn oma, de gehele dag was hij chagerijnig maar ik was zo blij en afgeleid dat ik er geen aandacht aan schonk. Op de terug weg gaf ik hem een zelfgemaakt receptenboekje. Hij wou graag rusten en was moe en wou dat ik reed. Geen probleem, het moment dat ik alleen verkeerd reed en iets te hard keerde werd hij woest. Hij wilde dat ik als een kleinkind achterin ging zitten, wat ik niet deed want vond het nergens op slaan en ging op de passagiersstoel zitten. Hij gaf aan nooit het receptenboekje te lezen en gooide het achterin. Ik was geschrokken en omdat ik al veel had meegemaakt met hem poepte ik zes kleuren in mijn broek. Ik kon geen woord meer zeggen hij schreeuwde me dood te maken en in de berm te gooien. Hij stopte de auto op een afgelegen plek. Op dat moment rende ik de auto uit zonder schoenen, zonder tas.. Ik rende zo hard als ik kan alleen hij was sneller. Ik werd aan mijn haren terug getrokken in de auto. Hij ging huilen en smeken of ik wou praten, ik kon alleen geen woord zeggen ik was boos maar ook heel bang. Op dat moment voelde ik een harde klap tegen me hoofd en zo knalde hoofd tegen het raam. Even later werd ik wakker met mijn heeft bij de versnellingspook. Ik kon geen woord uitbrengen, nimmer een traan.
Hij wist me te bespelen, op me in te praten, alles wat hij deed mij te laten inzien dat hij de slachtoffer was en dat ik het op mezelf afroepte. Hij wou een huis kopen en beloofde mij dat hij dan rust zou vinden, rust vinden en niet meer agressief zou zijn. Het duurde lang op de financien te regelen maar elke keer na een afwijzing was ik stiekem blij, tot op de dag dat we naar de notaris gingen voor de sleutel. Ik vertelde dat ik er een slecht gevoel over had. Hij vertelde mij vervolgens dat hij me af zou maken, als ik niet zou tekenen.
Elke dag werden vriendinnen van mij bedreigd tegenover mij, dat als ik ze nog een keer uitnodigde of met ze praatte dat hij ze ging opzoeken, hij dreigde me vader wat aan te doen wat voor mij een zwak punt was... Zo doende heeft hij mij dag in dag uit geestelijk mishandeld, alle energie uit me geperst dat ik mezelf ging opsluiten tegen zijn woorden.
Sinds vorig jaar november heb ik de relatie verbroken, tot vorige maand heb ik continu smeekbedes aangehoord via via, via internet, heb me telefoonnummer laten wijzigen.. Het moment dat ik een ander ontmoette werd hij woest en ging mij bespioneren, heeft mij meerdere malen met de dood bedreigd en met de gekste scheldwoorden mij uitgescholden, roddels in de wereld gebracht en mij elk moment kapot proberen te maken.
Tot ik er genoeg van had.. ik ben 2 weken geleden naar het politiebureau gegaan, ik wou een contactverbod en een zekerheid dat hij nu wel hulp gaat krijgen verplicht, zodat de volgende die hij in zijn web vangt het hopelijk minder erg mee zal maken als mij of zijn exen.
De aangifte is een extreme zaak geworden, voor mishandeling en bedreiging. Sinds een korte tijd laat hij me met rust omdat hij een nieuw meisje heeft gevonden. Er hangt alleen volgens mijn advocaat een gevangenis straf boven zijn hoofd van 6 jaar en levenslang TBS.
Al mijn vrienden en vriendinnen, familie en kennisen. Zeggen dat hij het heeft verdiend. Sinds een korte tijd heb ik veel contact weer met me oude vriendin en realiseer ik wat vrienden wel niet voor mij betekenen.
Ik heb beseft dat ik geen liefde aan kan. Heb er geen vertrouwen in. Ik loop zelf momenteel bij een psycholoog, het helpt mij heel erg.
Waardoor ik dit vanavond schreef:
Met elk moment kom ik dichterbij, dichterbij mezelf..
Het maakt mij gelukkig maar het besef van veel pijn is bedroevend.
Besef is een krachtig woord, als je beseft wat een situatie met je heeft gedaan.
Mijn roze wolk langzaam verdwenen, waardoor ik zo hard op de grond viel en het geen wat dat heeft veroorzaakt liet mij geloven dat zijn hand de enige was die mij kon helpen.
Het gevoel van alleen en onbegrip, realiseren zat er niet meer bij. Verliefd en het overleven van de verliefdheid op de verkeerde persoon, is een gevecht tussen je hart en je hersens.
Uit eindelijk verliezen ze het allebei, de hersens uitgeput. Wat in dokterstermen als een burn-out staat, het hart zwaar beschadigd..
Besef is wanneer je accepteerd geen verliefdheid aankunt, het hart weigerd. De hersens verzint spinzels wat het makkelijker maakt te accepteren dat verliefdheid geen optie is.
Ik was de onwetende maar gelukkig is deze term veranderd in een wetende.
En dit stukje tekst mij heeft overgehaald om dit op een forum te delen.
van: Verwerkende (20)
