een schreeuw om hulp

Ik vind het heel moeilijk om een begin te maken, maar ik ga het proberen. Ik ben nu 18 jaar oud en heb een verschrikkelijke gebeurtenis meegemaakt. Ik heb namelijk gezien hoe mijn broer vermoord werd. Ik was toen der tijd 10 en hij 14. Mijn broer had ruzie met een jongen, hoe en wie er is begonnen weet ik niet. Maar ik was aan het spelen, samen met een buurmeisje, toen ik me broer ruzie hoorde maken, ik liep er naar toe, want ik wou dat het ophield, maar het was te laat, want die jongen stak me broer gewoon neer, ik dacht nog oo dat is vast een grap me broer ligt daargewoon, maar toen ik dichterbij kwam zag ik bloed, het was verschrikkelijk. ik zal alle details maar niet benoemen. Maar ik heb er zoveel last van, ik voel me zo schuldig en ik voel zoveel pijn, tot de dag van vandaag heb ik er no zoveel last van en nachtmerries. Ik kan het gewoon niet verwerken, ik haal me steeds weer alles voor me, ik voel me dan zo alleen, zo machteloos en zo verdrietig, ik weet gewoon nog steeds niet hoe ik verder moet gaan met me leven, die woorden en die blikken vergeet ik nooit meer. Door dit alles heb ik heel vaak in mezelf gesneden, ik doe het nog steeds soms, want alleen dan voel ik dat ik kan ademen, maar erna heb ik zo een schuldgevoel. Door dit is alles zo verandert bij ons thuis, ik heb zo vaak de schuld gekregen, want als ik thuis was gekomen en had gezegt dat hij ruzie had dan was dit niet gebeurd volgens mijn familie, Soms denk ik hoe had ik als 10jarige kunnen weten dat dit zou gebeuren, maar heel vaak voel ik me zo alleen en zo schuldig. Vooral als ik weer inelkaar geslagen werd thuis, vanwege mijn broer, ik mis hem zo erg, maar tegelijkertijd ben ik ook zo woedend, waarom heeft hij niet gewoon doorgevochten. waarom??

van: brokengirl (18)