Dit kan mij niet overkomen..

Het is nu een dag geleden, en mijn hoofd is zon warboel. Ik heb een jaar en 4 maanden een relatie gehad, met een jongen waarvan ik wist dat het geen schatje was. Ik wist dat er een hoop in zijn jeugd gebeurt zijn en dat hij daar nog steeds mee zit al zegt hij van niet.
Het domme van dit hele verhaal is dat hij me al een keer eerder geslagen heeft. Dit was in een ruzie die ik die keer liep uit te dagen, in deze ruzie gingen we beide te ver. Maar hij ging te ver door uit te halen, het gebeurde niet hard en ik wilde het weer zo snel mogelijk vergeten. Ik was zo verliefd op die jongen. Maanden ging het goed, onze relatie ging beter. we spraken af meer te praten, wat ook lukt.
Gister was hij ziekjes, ik zit in mijn tentamens maar zou even voor de avond bij hem komen om iets lekkers te maken, en zodat hij niet alleen was.
Hij ging wel mee naar de winkel, waar we al ruzie kregen. Hij kan heel dominant zijn, en ik hou er echt niet van als iemand mij precies gaat zeggen wat ik moet doen en boos word als het niet gebeurt.
Hij was al flink geïrriteerd en hij liep al heel hard voor me uit op straat en schreeuwde dat ik door moest lopen. Ik werd hier boos om omdat ik mij schaamde. Eenmaal binnen werd ik boos op de manier hoe hij tegen mij tekeer ging. Hij negeerde mij en ging gamen. Waarop ik begon te schreeuwen en de duur dicht gooide. Hij kwam achter mij aan en zei dat hij geen gezeur wilde met de wooncoöperatie. Wat er toen gebeurde snap ik nog steeds niet. Hij sloeg me en ik raakte helemaal van de kaart, ik schreeuwde en huilde en zei dat hij me niet weer kon slaan! Dat ik dit niet kon pikken..
Ik gooide met de deur en schold hem uit, huilde en sloeg hem een keer terug. Ik zei dat het uit was en dat ik hem niet meer wilde zien. Ik weet nog dat ik totaal flipte en niet meer wist wat ik deed.
Toen gooide hij me kei hard op de grond en kneep me keel dicht. Ik kreeg geen lucht, het was zo eng. Ik lag daar en dacht dit kan niet waar zijn, hij gaat me toch niks aan doen!
Toen liet hij eindelijk los, en ik lag daar maar op de grond, ik had het gevoel dat ik nog steeds geen lucht kreeg. Ik liep zwaar te ademen en na voor mijn gevoel uren kon ik weer normaal ademen.
We praatte en hij zei tegen mij dat hij dit deed omdat ik schreeuwde en hij geen problemen wilde.
We namen normaal afscheid want mijn vader haalde me op.
Nu zit ik hier en zie ik hem morgen na mijn tentamen, een sleutel moet terug. Het is gelukkig gewoon op het station. Ik wil hem hierna nooit meer zien.
Ik zit onder de blauwe plekken en mijn rug doet verschikkelijk veel pijn.
En het zit maar in mijn hoofd. Ik weet niet wat ik moet doen.
Uit medelijden wil ik geen aangifte te doen..

van: mab (20)