Angst voor mijn ex-vriend

Mijn verhaal begint bijna 2,5 jaar geleden. Ik was toen 17 en ontmoette hem (mijn inmiddels ex-vriend).
Ik ben vroeger altijd al een moeilijk kind geweest, ik was depressief, heb een eetstoornis gehad en sneed in mijzelf.
Hij was aardig voor me en beoordeelde me niet om mijn rare buien die ik soms had. Toen ik een relatie met hem kreeg, was hij eigenlijk nog met een ander meisje, maar dat ging snel uit dus heb ik er niet veel achter gezocht.

Na een paar maanden begon hij een soort driftbuien te krijgen als hij boos was. Ik wist dat ik altijd moeilijk was geweest dus ik zag het altijd als mijn schuld. Ik herinner me de eerste keer dat hij agressief werd heel goed. Hij wilde sex en ik niet. Dus hij smeet mijn hoofd tegen de muur, ik viel duizelig op de grond waar zijn matras lag. Toen ik tegenstribbelde pakte hij mijn pols en draaide hem, mijn pols raakte gekneusd. Nadat hij klaar was, gaf hij me nog een klap na en zei dat ik de volgende keer wat gezelliger moest zijn. Zo ging dat een tijdje door. Wanneer ik wel een keer enthousiast meedeed, werd hij zo opgewonden dat hij me evengoed pijn deed. Zo heeft hij een keer een stuk uit mijn wang gebeten, het heeft nog een week gebloed.

Een half jaar daarna, vertrok hij voor een paar maanden naar het buitenland. Toen heb ik een andere man ontmoet, hij was politieagent. Ik heb hem alles verteld en hij heeft me geholpen in te zien dat wat mijn vriend deed niet goed was. Toen ik me dat eenmaal realiseerde, werd ik moeilijker met mijn vriend. Ik zei vaker nee en kwam vaker voor mijn mening uit. Toen hij terug kwam in Nederland werd dat alleen maar erger.

Toen hij weg was geweest, had hij een andere vriendin gehad en hij sprak altijd vol trots over hoe hij haar sloeg. Daarnaast begon hij meer interesse te tonen in andere meisjes in zijn omgeving. Ik was eerst jaloers, later voelde ik medelijden met ze, omdat ik wist dat hij precies hetzelfde met ze deed als hij bij mij deed.

Na mijn examens was ik het zat en kon ik niet meer samen met hem leven, dus ben ik verhuisd naar een plaatsje 80 km verder dan mijn eigenlijke woonplaats. Maar natuurlijk wist hij me weer over te halen en mocht hij van mij langskomen. Daar ging hij gewoon weer verder met mij dwingen om dingen te doen die ik niet wilde en me pijn te doen. Zo ging dat weer even door. In één jaar ben ik in totaal 5 keer verhuisd, naar 5 verschillende steden.

Ik heb in de twee jaar dat ik met hem was ook een hoop vrienden verloren, doordat ik veel verhuisde, geen tijd voor vrienden had, geen vrienden mocht hebben van hem en omdat sommigen mij gewoon niet aan konden zien met hem. Mijn laatste beste vriend zei op een avond tegen me: niet naar hem toegaan, ik heb een slecht voorgevoel. Ik ging toch, de dag erna moest ik naar het ziekenhuis met een hersenschudding. Ik had weer eens nee gezegd tegen zijn dagelijkse behoefte en hij vond dat hij me daarvoor moest straffen door met zijn elleboog meerdere malen in mijn gezicht te stoten. Ik heb tegen de arts en mijn familie gezegd dat ik me had gestoten, ik had een hersenschudding dus ze vonden het normaal dat mijn verhaal heel vaag was. Bovendien was ik vaak onhandig geweest.

In die twee jaar heb ik ongeveer 15 keer mijn pols gekneusd, door zijn toedoen. één keer zat ik bij mijn tante op de bank, zij maakte een feministische opmerking en ik moest lachen. Hij vond vrouwen altijd minderwaardig en ik mocht ook geen korte rokjes van hem dragen. Als er een jongen naar me keek, dan was dat mijn schuld want ik was hem aan het uitdagen.

In die twee jaar heb ik het vaak geprobeerd uit te maken, maar hij vond altijd dat die keuze niet aan mij was. Wanneer ik er toch een punt achter heb gezet was toen hij mij vertelde dat hij het leuk vond om sex te hebben met meisjes en dan hun pijn te doen en verstikken met zijn hand om hun keel. Toen wist ik dat ik niet de enige was en ik kon het schuldgevoel tegenover al die meisjes niet verdragen. Ik was boos geweest op al die meisjes en vaak wilde ze het zelf geeneens. Hij vertelde dat hij het leuk vond om angst in hun ogen te zien, hij wilde echte emotie zien. Hij vertelde lachend over het meisje uit het buitenland die het niet wilde en uit angst met haar nagels in zijn gezicht krabde.
Toen ben ik bij hem weggegaan en heb gedreigd dat als hij ooit nog contact met me zou opnemen ik naar de politie zou gaan.
Hij heeft een keer contact met me opgenomen, hij stond me op te wachten bij mijn huis, dwong me mee naar boven te komen en heeft me daar weer verkracht.

Inmiddels ben ik een half jaar verder en heb ik een lieve nieuwe vriend, hij wil niet veel weten van wat er is gebeurd. Ik snap dat wel, ik wil het zelf liever ook vergeten.
Ik ben nog steeds elke dag bang en durf niet over straat te lopen in mijn eigen buurt. Als ik aan hem denk word ik misselijk en duizelig.
Ik ga over 1 maand weer verhuizen, deze keer naar een hele andere provincie. Wegrennen is misschien niet altijd de oplossing, maar in dit geval zie ik geen andere weg.

Ik hoop van harte dat hij niemand anders pijn doet en bij mij uit de buurt blijft. Ook hoop ik dat er een meisje is geweest, sterker dan ik, die moed bij elkaar heeft verzameld om aangifte te doen, iets wat ik nog steeds niet durf.

Als ik een tip mag geven aan mensen die in zo´n situatie zitten met hun vriend, vriendin of iemand in hun omgeving. Stap uit de relatie. Ik leef nog steeds elke dag met angst, maar ik ben ook elke dag blij dat ik weg ben voor elke seconde dat ik hem niet zie.

van: Eva (20)