2 jaar mishandeld door mijn vriend

Hoi Allen, Ik wil graag mijn verhaal hier kwijt. Ooit is mijn doel een hulpgroep op te zetten in Nederland voor meiden en vrouwen die hetzelfde is overkomen. En ik begin hier. Het is inmiddels bina 2 jaar geleden dat ik uit mijn relatie met E stapte. Ik woonde in Ierland en werd heel erg verliefd op een leuke jongen. We waren gek op elkaar en brachten bijna elke minuut van de dag met elkaar door. Toen samennwonen ter sprake kwam, vond ik het meteen een goed idee en huurden we samen een prachtig appartement aan zee. We waren samen, dat was het belangrijkste, we deelde alles. We hadden het soms financieel heel zwaar en soms hadden we problemen met onze families maar we kwamen overal doorheen samen. We hielden zielsveel van elkaar en ik dacht dat ik nooit met een ander het leven zou kunnen delen. Toen op een dag vertelde ik hem over een man op wie ik ooit verliefd was geweest en voor wie ik diepe gevoelens had gehad. E leek het hier moeilijk mee te hebben en onze relatie nam een bittere wending. Hij raakte onzeker en boos om kleine dingen, hij was snel geirriteerd en was niet zichzelf. Dingen escaleerde al snel en ruzies liepen uit op heftige vloekpartijen heen en weer. Hij moest begrijpen dat ik van hem hield en die andere man uit mijn leven was. Ik moest ook om kunnen gaan met mijn mannelijke vrienden en een praatje kunnen maken met de in zijn ogen knappe barman in onze kroeg. maar helaas bleek alles ineens veranderd. E had het moeilijk hiermee. Ik werd geslagen, geschopt, gestompt in mijn maag, een klap tegen mijn hoofd, een duw en 1 keer een hand stevig om mijn nek. Ik moest dood gilde hij. Het werd hem te veel. Ik geloofde de spijtbetuigingen en ik hield van de momenten dat we tot bedaren kwamen en elkaar de liefde weer betogen en het goed maakte. Ik geloofde dat alles ooit goed zou komen, dat het allemaal voorbij zou waaien. en misschien dacht ik op zulke momenten ook wel dat ik het verdiende. Hij was immers de man van mijn dromen. De man met wie ik in 1 huis woonde en de man die mij vroeg om de pil te vergeten om een kind te baren. Maar dingen werden erger en ik begon mijn eigen zelf te veliezen, ik was niet meer de persoon die ik wilde zijn. Ik was niet meer het luisterende oor voor mijn vrienden, niet meer het gezellige meisje dat met haar vriendenkring dingen ondernam. Ik was een zielig meisje geworden, ik was onder de ban van mijn vriend. ik verloor mijn meiden, mijn maatjes, mijn vertrouwde omgeving werd zwart. Ik was er niet meer. ik leefde alleen maar thuis, om te overleven en lief te hebben en te vergeven, alles moest ik goed maken en goed praten. Ik ben nu 2 jaar verder, ik ben weg gegaan. Ik heb nog steeds een hart dat pijn doet van alles wat ik meemaakte in de tijd dat mijn vriend mij geestelijk en lichamelijk heel zwaar misbuikte. Ik leef nog elke dag met die last, die schaamte en die leegte van iemand die zichzelf elke dag een beetje meer kwijtraakte. En ja zo voelt het, ik verloor mijzelf, mijn ongedwongenheid, mijn openhied en mijn vrolijkheid. Ik ben nu niet zielig en niet ongelukkig, maar ik ben wel verwond en ik heb het zwaar met mijzelf weer te helen. Ik wil weer mezelf zijn, en dat is zwaar, heel zwaar. Ik heb inmiddels enige begrip voor de situatie en begin zijn kant te begrijpen en misschien, soms, denk ik hem te vergeven. Maar niets tot nu toe kan mij de oude maken, en dat zal ook nooit zo zijn. Ik ben sterker, en dat vind ik fijn. Maar ik heb het nog elke dag moeilijk, en elke vorm van steun en iedereen die zijn verhaal en ervaringen met mij wil delen, om samen sterker te worden, zou ik heel erg waarderen. M

van: MB