1 jaar lang gehersenspoeld en geslagen door mijn vriend!

hallo allemaal, de titel klinkt misschien een beetje raar(gehersenspoeld) maar zo voelt het voor mij en zo zie ik en mijn familie en vrienden het. het begon allemaal in 2003. ik had een groepje meiden en jongens waar ik vaak buiten mee aan het hangen was. het was altijd hartstikke gezellig en iedereen kon het met elkaar vinden. zo vond ik het ook goed met hem. ik noem even geen namen omdat ik liever anoniem blijf en hem liever anoniem laat. we hadden het altijd leuk samen we hadden ook eigenlijk die klik die je soms hebt als je elkaar net ziet voor het eerst en meteen al voelt dit zit goed. zo nu en dan begonnen we af en toe met ze 2en af te spreken en leuke dingen te doen. en langzamerhand begon ik wat meer over hem en ze achtergrond te weten te komen. na een paar maanden met elkaar zo gepraat en “gehangen” te hebben, kregen wij iets. maar op een zondagmorgen liep het bij hem thuis helemaal fout. hij kreeg ruzie met zijn ouders, en zijn zus ook. toen hebben ze mij opgebeld. en zijn ze voor een week bij mij komen logeren. aangezien dit heel gezellig was (bleek te zijn in het begin). werd een week lang, 1 JAAR IN DE HEL. we kregen in 2003 oktober een vaste relatie hij woonde toen net een maandje ongeveer bij ons in huis. hij was een schat van een vriend. deden leuke dingen samen, hadden dezelfde vriendenkring. alles was gewoon naar wens. tot 2004 februari. na een paar discussie te hebben gehad krijg je langzamerhand ook ruzie’s aangezien hij en ik de hele dag op elkaars lip hingen en wij ook nog jong waren althans ik, ik was 13 en hij 16. elke keer begonnen we elkaar te irriteren als we de hele dag samen waren. en ik kwam ook elke keer weer een beetje achter dingen in zijn verleden. zoals dat ze dus bij ons in huis kwamen omdat ze ruzie hadden. ben ik dus dingen aan hun gaan vragen en bleek er toch vaak huiselijk geweld van toepassing zijn geweest. de moeder sloeg, maar de kinderen ook. over en weer dus! sinds ik daar een beetje achter ben gekomen begon alles wel een beetje op zijn plaats te vallen, toen zag ik wel in waarom hij zo agressief kon zijn soms. hij vechte ook vaak op straat en ik werd ook goed beschermd tegen kwaad, zoals hij dat zag in zijn ogen. maar ik werd wel beschermd door hem voor anderen maar niet tegen zichzelf. om de kleinste dingen begon hij mij op een gegeven moment te slaan. al nam ik een slok van ze milkshake kreeg ik weer een klap op me kop. al zei ik iets verkeerds in zijn oren kreeg ik een klap. en onze vrienden stonden erbij en keken ernaar. want niemand durfde er iets van te zeggen. want ook hun zou die zo wel even aanvallen. mijn ouders hadden het al een tijd in de gaten, maar omdat ik zo in zijn greep lag zei ik altijd nee mama hij slaat mij niet, wees maar neit bang. en dan liep ik weer naar boven en huilde ik me weer kapot. waarom durf je het niet te zeggen dacht ik dan. en dan zei de VERWOESTE ik omdat het je eigen schuld is dit. hij heeft mij zo gehersenspoeld dat ik mijn ouders niks vertelde, veel ruzies met hun maakte altijd maar hun voor gek verklaarde, ze zwart maakte achter hun rug om, ze uitschelde voor verrote vis. en niet meer naar me familie omkijken van iedereen afstand houden zo erg was het gewoon. op een gegeven moment had ik ook echt gewoon niemand meer. dat was rond de laatste maanden. ik begon me ineens zo sterk te voelen, en begon in te zien dat dit verkeerd was, soms leek het wel of ik met mezelf praatte, waarom denk je dat het jou schuld is, omdat dit mijn schuld ook is ik geef een grote mond of zeg soms wat en dan slaat hij mij!! alsof ik 2 persoonlijkheden had. (zo voelt het ook nog steeds voor mij, dat merk ik nog steeds aan mezelf) op een gegeven moment ging mijn moeder naar de politie om informatie te vragen wat ze hiermee moest doen. omdat mijn vriend mij ook heel vaak dure cadootjes gaf en mij heel vaak geld gaf om kleren of wat te halen vertrouwde ze het ook helemaal niet. de politie dacht namelijk ook dat hij een loverboy zou zijn. aangezien de dure cadootjes wel overkomen met een loverboy. zou hij me in iedergeval niet met andere mannen voor geld het bed in laten duiken. daar was hij heel erg op tegen. terwijl dat er ook nog wel bij had gekunt in zijn karakter want een verwaarloosd persoon was hij toch al. maar even terug. op een gegeven moment begon ik dus van alles in te zien. op een dag was het mijn verjaardag en liep ik naar huis, mijn vriend wou niet dat ik wegging dus ik begon te rennen hij pakte me bij me haar en gaf 3 klappen met zijn eleboog op mijn hoofd omdat ik vlak bij huis was rende ik snel naar huis en liep ik huilend nar mijn visite ik storte in, ik zei mama het spijt me zo het spijt me zo mama maar je heb gelijk gehad dit hele jaar lang heeft ie me geslagen. me moeder heeft zijn spullen gepakt en allemaal buiten gezet, zijn zus was al eerder uit huis gezet, die had in het spaans iets over mijn overleden dierbaren wat gezegt waar ik niet gediend van was. maar hij eenmaal aangekomen bij ons. zag ie ze spullen op de stoep staan. hij heeft ze gepakt en is weggegaan, toen ben ik naar een verjaardag gegaan van een kennis van mij daar was hij ook, maar omdat hij zo zielig was, in iedergeval zo deed hij, hij had “zoveel spijt” dus moest ik het hem allemaal maar vergeven al die klappen die hij me gaf om de domme dingen al die vernederingen waar mijn vrienden bij waren al die woordenwisselingen. gewoon alles moest maar ineens vergeten worden want hij was veranderd. (jaja in die 2 uurtjes tijd, ahummm) .. maar toch omdat ik zo stom was, en zoveel van hem hield en zo verliefd was deed ik dat natuurlijk. want hij was de enige waar ik ooit mee zou kunnen gaan, de enige want niemand anders wou mij, zo voelde het zo dacht ik, dat maakte hij me wijs. ik zou voor altijd bij hemmoeten blijven want wij hoorde bij elkaar. dus ik hem alles weer vergeven en weer verliefd in zijn armen gevallen. eenmaal op de verjaardag een uurtje verder begon het alweer. hij bleef in me zij knijpen. na een gegeven moment werd ik het zat en begon ik te huilen zomaar uit het niets deed ie dat, waarom toch?! wat doe ik nou verkeerd. achjaa ik zal het allemaal wel weer gedaa hebben, ben tenslotte altijd de schuldige. dat is toch normaal geslagen worden als je niks doet of wat zegt. omdat ik er wat van zij en de familie van mijn kennissen weg wouden gaan stuurde de jarige hem maar weg. niet eens een minuut nadat hij weg was ging mijn telefoon. hij wass het ik nam op. en zei heey. nou ik kreeg niet eens de kans het was meteen hey “dingen die niet herhalingsvatbaar zijn” waar blijf je nou als ik weg ga moet jij ook weggaan zo hoort dat je hoort achter mij aan te lopen. omdat ik nu het gewoon echt zat was en alles in zag gewoon en me erg sterk voelde op dat moment, zei ik tegen hem laat me met rust, ik pik het niet langer meer, het is klaar tussen ons. ik had opgehangen en word meteen weer terug gebeld ik gaf een vriend van mij de telefoon hij gaf hem weer aan mij want mijn vriend stond erop dat ik naar hem moest luisteren. hij zei tegen mij, doe de deur open ik maak je dood. als je de deur niet open doet trap ik hem open, nou hij had nog niet eens alles gezegt of hij had de deur al open getrapt. hij komt de kamer ingelopen en pakt het broertje van een van mijn vrienden bij de keel smijt hem aan de kant en prob eert bij mij te komen, aangezien er 2 sterke volwassen mannen waren hebben hun hem even buiten de deur gezet. de jarige job heeft de telefoon gepakt en meteen de politie gebeld aangezien hij hier voor mij bij hun in huis heeft gewoont vertrouwde hij hun heel erg, maar hij werd zo boos dat hij ook de jarige nog een klap verkocht omdat zei de politie belde. hij was eenmaal weggerend en later kwam de politie motor melden dat hij opgepakt was. ik was helemaal van slag. ik wilde niet meer, waarom moest dit allemaal hij kon soms heel lief zijn, waarom moest ie deze duistere kant toch hebben??? waaarommm dat was gewoon 1 van die vragen! ik mijn ouders huilend opbellen van mam het is afgelopen hij is opgepakt want der is net weer van alles gebeurd kom snel hierheen dan leg ik het uit. mijn ouders eenmaal aangekomen en wij alles uitgelegt kwamen we in discussie over aangifte. ik wou het niet althans ik durfde het niet en dacht waarom nou, laten we het vergeten dit allemaal. ik was zo bang hem tegen te komen daarna en alsnog geslagen te worden. en ik dacht ook zoiets van, waarom moet ik mijn vriend aangeven ik houd van hem het komt vast nog wl goed. eenmaal weer bij “zzinnen” bij het “Gezonde Verstand” was ik er toch maar uit gekomen om aangifte te doen. nou ik heb wel 6 uur op het politie bureau gezeten om alles te vertellen! het was gewoon zoveel. er waren zoveel incidenten geweest tussen ons. en EERLIJK gezegt, heb ik nog steeds niet alles opgenoemd. want toch is het moeilijk iemand aan te geven waar je van houd, en nog steeds in gelooft. maar nu na 4 jaar verder te zijn. denk ik er nog wel eens aan terug, en voelt het nog steeds wel eens alsof het mijn eigen schuld is. laatst werd mijn moeder 2 keer prive gebeld. er werd naar mij gevraagd, mijn moeder zei als je haar zo goed kon, had je haar wel mobiel gebeld. zei opgehangen, 2 dagen later word ik gebeld weer door die jongen met die schuilnaam.. ik zeg ik ken je helemaal niet. later zegt ie ja ik ben het ……. bleek hij het dus te zijn. ik zeg hoe durf je me te bellen na al die dingen die je me aangedaan heb. hij deed ook alsof ie er niks van wist. maar zie je nou hoe ongelofelijk sommige mensen zijn! hoe erg ze met iemand zijn lichaam en gevoel kunnen spelen. ik ben hier zo kapot van geweest, want het contact tussen mijn vader en mij is sindsdien niet goed meer, we praten nooit met elkaar ik kan niet met mijn ouders praten over dingen, met mijn moeder wel over sommige dingen. maar niet met hun over vriendjes. ze worden zo snel boos om dingen, dat begrijp ik wel maar het is bijna nooit ernstig ze vallen meteen aan omdat ze denken dat ik weer iets ergs heb meegegmaakt of weer in so’n situatie zit. van me moeder begrijp ik het helemaal vooral omdat zei dit vroeger ook heeft meegemaakt. en daar een gehandicapte zoon aan over heeft gehouden. zo zie je maar weer hoe het leven kan zijn. vooral op een leeftijd van 13 jaar. zo jong was ik. ik ben nu ook nog maar 16 (bijna 17) maar toch omdat ik al zoveel ervaring heb, voel ik me op dit gebied ook door andere relaties. best wel volwassen. ik trek ook veel meer op met oudere jongens, omdat ik me vaak door hun wel geaccepteerd voelt en weet dat hun me begrijpen. omdat ik al een stuk verder zit in het gebied met relaties enzo. kan ik met hun er gewoon veel makkelijker over praten en ja jongens van 17 zijnv vaak nog beetje kinderachtig, in iedergeval hier in dit saaie gat waar ik woon haha. kan natuurlijk ook goed met hun opschieten, maar kwa relatie heb ik liever een ouder iemand. van 19 ofzo 20 omdat ik door alles wat ik meegemaakt heb plus dit hele verhaal, gewoon een stuk volwassener ben al op mijn leeftijd. ik heb geleerd van mij fouten, en hoop dat iedereen die dit leest, die mishandeld is of niet. laat het je nooit gebeuren want het is niet jou schuld. wat je ook doet. je hoort niet geslagen te worden. slaan is geweld en geweld mag ten allertijde op niemand gebruikt worden. maakt niet uit wat er gebeurd. ik hoop ook dat meisjes die dit lezen en in zo’n situatie zitten een beetje af te schrikken en hun relatie meteen stop te zetten! want het mag jou gewoon niet overkomen en mij niet en niemand niet. en ook iedereen die dit leest en dus zelf degene zijn die hun handjes gebruiken, stop ermee want je weet niet wat je met die persoon doet, hoeveel pijn het doet, hoeveel schuldgevoel het geeft. terwijl dat allemaal jou schuld is dan.. stop ermee het is het niet waard. je leeft maar 1 keer. maak er iets moois van koester het leven. verknal het niet door zo te gaan leven, want je doet er alleen mense pijn mee. dit was mijn verhaal hoop dat jullie wat meer inzicht hebben gekregen in wat het met mensen kan doen hoeveel pijn en verdriet. iedereen hou je hoofd omhoog je bent sterker dan jezelf denkt! x0×0×0 anoniempje

van: anoniempje (16)