Gevecht met verleden
Zoals de titel eigenlijk zegt. Ikzelf ben jarenlang slachtoffer geweest van geestelijke en lichamelijke mishandeling. Nu is dit sinds twee jaar verleden tijd, maar de wonden zijn groot. Ik ondervind elke dag nog erg veel problemen in het dagelijks leven en dat valt me zwaar. Er zijn zoveel vragen; Waarom moest dit zo? Waarom ik, wat heb ik misdaan? Daarna begint de twijfel; Was ik echt zo waardeloos? Was ik inderdaad een moeilijk kind, een slet of een zielig figuur? Ik weet het niet, soms denk ik van wel.
Wat ik wel weet is dat dit mijn zelfbeeld zodanig heeft gesloopt dat de omgang met andere mensen erg moeilijk voor mij is geworden. Intense verlatingsangst, de zelfhaat die erbij komt kijken. Altijd weer de paranoia, bang dat ze me kapotmaken als ze te dichtbij komen. Woedeaanvallen op een gezellig avondje waar vrienden iets teveel alcohol hebben genuttigd, omdat het onbewust herinneringen oproept. Stoeien met mijn stiefzoontje dat gewoon niet gaat. Dat maakt me verdrietig.
Ik probeer nog steeds alles een plaatsje te geven, maar bij de professionele hulpverlening of mijn vriend krijg ik de meeste zaken echt niet over mijn lippen. Ik wil het zo graag vertellen, maar het lukt me gewoon niet. Als ik eraan terugdenk begin ik te staren, te trillen of word ik agressief en zit ik opgesloten in mezelf.
Veel situaties ben ik vergeten door de stress, ik weet nog precies wat eraan vooraf ging maar de gebeurtenissen zelf zijn als een zwarte vlek. Ik wilde dat ik ze kon herinneren, ik wilde dat ik mezelf kon overtuigen dat het echt niet mijn schuld is.
Sinds kort heb ik weer voorzichtig contact met mijn ouders. Zij voelen zich 'verraden'. Het feit dat ze alles ontkennen maakt het voor mij extra moeilijk, ik begin me dan heel schuldig te voelen om wat ik heb verteld aan de Raad van Kinderbescherming destijds. Ik hou van mijn ouders, maar tegelijkertijd haat ik ze voor wat ze me hebben aangedaan.
Wie herkent zich hierin, wie kan mij advies geven in deze situatie met gemengde gevoelens en intense wrok?
Haeresiarcha (18) | 20 jan 2011, 11:52 uur
Beste Haeresiarcha,
Goed van je dat je hier probeert te praten. Ik hoop dat het helpt. Zorg wel dat er iemand bereikbaar is wanneer je je zwarte plekken weer herrinnert; het kan vreselijk naar zijn en kan je terugbeamen in het verleden.
Helaas moet ik je zeggen dat het best lang zou kunnen duren voor je je verleden achter je kan laten. Ikzelf heb er na 16 jaar soms opeens nog last van door een situatie die me aan het verleden terug doen denken. Ik praat erover, en wanneer ik begrip krijg,lijk ik het makkelijker los te kunnen laten en het te kunnen zien als "geweest".
Succes (ook voor alle anderen die hetzelfde doormaken)
konijntje112 (19) | 12 apr 2011, 20:55 uur
