Nog steeds niet los van hem hij is mijn shaduw
Ik kreeg een relatie met een jongen. Hij woonde in Amsterdam ik in Den bosch ik had hem leren kennen via vrienden. Door de ADHD die hij had en Borderline persoonlijkheid stoornis die ik heb wisten we dat een relatie lastig kon worden. Maar we gingen steeds meer voor elkaar voelen en werden elkaar steun en toeverlaat. Ik was vaker bij hem dan bij mijn ouders. Ik woonde praktisch bij hem. Hij was alles waar ik op bouwde, hij kon me maken en breken.
Dat laatste gebeurde vaak, want als we een meningsverschil hadden werd het altijd een persoonlijke strijd. Hij pakte mij op dingen uit mun verleden die ik hem in vertrouwen had verteld. En betrok alles en iedereen erbij. Bijv. Niemand mag jou, iedereen raak je kwijt etc. Vaak liep het uit op vechten.
Hij heeft het me geprobeerd uit te leggen dat hij dan blind word. Hij zei een keer nadat we een ruzie hadden bijgelegd; Marloes, ik zag die honkbalknuppel in de hoek staan en ik kon me nog net beheersen anders weetk niet wat ik je aan had gedaan. Opeens werd hij het slachtoffer en ik had medelijden met hem. Ik trooste hem en zei dat ik weigerde om zoietz moois met hem op te geven. Toen wist ik nog niet hoe blind liefde eigenlijk echt was.
Het was altijd zwart of wit. Of we waren de liefde aan het bedrijven en alles was koek en ei. Of we hadden een hele dag ruzie. Ik heb zovaak naar buiten willen gaan om af te koelen omdat het anders ging escaleren of gewoon om te vluchten. Maar hij draaide de deur op slot en verstopte de sleutel. Ik kon gewoon niet weg. Ik sloot me op in de badkamer. Maar ook daar kon ik niet vluchten, want 9 van de 10 keer draaide hij het slot open met een schroevendraaier of sleutel.
Nadat hij me een keer bedreigd had met een mes ben ik als een spurt naar buiten gegaan. 1 keer toen ik eindelijk buiten was kwam hij achter me aan. Zijn vrienden uit het huis waar hij toen kamertraining deed hadden hem al tegen gehouden. Ik had 1 vriendin in Amsterdam die wel redelijk wist hoe onze relatie was. Ik had haar gebeld of ik bij haar kon slapen en ging lopend naar haar huis. Hij kwam me achterna op zijn scooter. Toen ik haar straat inliep stopte hij voor mun neus. Ik zei dat hij me met rust moest laten. En wou doorlopen maar hij hield me tegen. Laat me los zei ik laat me gaan en ik duwde tegen hem. Waarop hij dus terug duwde en ik met mijn achterhoofd op de straat belandde.
Lichte hersenschudding bleek de volgende dag.
Daarna had hij heel erg spijt en hij deed er alles aan om het goed te maken. Ik hield te veel van hem en was emotioneel te afhankelijk, ik kon niet zonder hem. De irritaties kwamen langzaam maar zeker weer. En het vertrouwen raakte steeds meer weg. Verwijten en valse beschuldigingen vlogen van beide kanten in de rondte. Ik ben zelf ook niet op mijn mondje gevallen. Ik was sociaal sterker in mijn woorden, maar hij was sterker met daden.
Hij besloot in therapie te gaan voor zijn agressie. Ik zat destijds zelf al jaren in therapie voor mijn stemmingswisselingen en depressies. Ik ging vaak met hem mee naar zun therapie omdat hij dat fijn vond. Maar thuis werd hij dan wel weer eens boos omdat ik hem zwart had lopen maken ofzo. Het schoot niet op. En ik lag weer huilend in bed naast hem. De liefde van hem kon niet opwegen tegen de ruzies.
Zo ging onze relatie nog 3 jaar door. Pieken en enorme dalen.
Tot die ene ruzie dat hij een mes tegen mijn hoofd zette. Ik ging naar huis voor een paar maanden... Daarna wel weer een tijdje geprobeerd maar ik besefte gewoon dat ik echt beter kon krijgen dan hem. Ik besefte dat al die dingen die hij zei om mij kapot te maken niet waar waren. Athans dat hoopte ik dan. Uiteindelijk heb ik ergens de kracht gevonden het uit te maken. Ik liet het een beetje verwateren, in de hoop dat het niet in een ruzie uit kon gaan.
Nu een half jaar later is mijn leven behoorlijk veranderd. Sinds 3 jaar zit ik niet meer bij hem thuis op de bank te wachten totdat hij klaar is met werken, maar ik ga nu weer naar school.
Ik merk dat ik zoveel passies en interesses ben kwijt geraakt omdat ik alleen maar dacht dat ik daar toch niet goed in was. Of alleen maar bezig was met die negativiteit.
Maar toch een half jaar later heb ik nog steeds het gevoel dat het hoofdstuk niet afgesloten is...
Vrienden en familie in mijn omgeving denken dat het veel beter met me gaat sinds het uit is. Maar ik ben nu ontzettend gesloten. En niemand weet eigenlijk de heftigheid van die relatie en wat het voor psychische schade bij mij heeft achtergelaten. Ik kan altijd goed luisteren naar andersmans verhalen en een steun voor ze zijn. Maar andersom ga ik me schuldig voelen als mensen zich zorgen om me gaan maken. Ik vind het mezelf niet waard dat mensen zich zorgen om mij gaan maken. Daarom vertel ik het ze niet hoe ik me voel en hoop ik dat ze het niet zien. Ik zit ook weer in therapie dat helpt wel een beetje.
Ik kamp met zo ontzettend veel angsten, nachtmerries lusteloosheid, dwangmatische handelingen. Dagen dat ik in bed blijf liggen. Denken dat ik het niet kan. Zelfbeschadiging alsk zo verdrietig ben. Dan wil ik het verdriet niet voelen en schakel ik het om na pijn. Niet eten veel afvallen.
Ik kan opeens ontzettend kwaad worden dat ik alles kapot wil maken. Op dat soort momenten ben ik bang. Ik ben bang dat ik net zo wordt als hij...
Wat een verhaal heb ik getypt sorry dat het zo lang is. Ik heb dit 3,5 jaar niet gedeeld met iemand, maar misschien is dit een manier voor mij.
Liefs, Marloes
van: Marloes (19)
Alsof ik mijn eigen verhaal lees. Gelukkig heb ik het nooit zo lang door laten gaan maar ik ken de hoeveelheid moeite die me dat heeft gekost. Ik kamp ook nog steeds met de nasleep problemen.
Ik weet niet wat voor therapie je hebt, zelf loop ik al een jaar bij een psycholoog. Dat is meer voor de toekomst, dat het me niet weer gebeurt. Maar toevallig ben ik vandaag naar een psychotrauma centrum geweest voor een intake gesprek. Zij bekijken de situatie en bepalen een gepaste behandelmethode. Dit zal waarschijnlijk EMDR worden, om traumatische ervaringen te verwerken. Misschien dat dit ook iets voor jou is, er is veel over te vinden op het internet dus kijk er eens naar. Ook ben ik met goede begeleiding gaan sporten, 2 keer in de week. Het is voor mij een goede uitlaatklep (nooit verwacht), dit kun je ook proberen om ernaast te doen. Advies van een leek maar wel een betrokkene: Wie je wordt heb je zelf in de hand. Blijf assertief! Je kunt het niet ongedaan maken, maar zeker beter maken voor jezelf en dat verdien je. Ga op zoek naar mogelijkheden, behandelingen, nieuwe hobbys (ik brei, niet verder vertellen, geweldige bezigheidstherapie:)), houd een 'wat-heb-ik-vandaag-gedaan-waar-ik-trots-op-ben-of-waar-ik-van-genoot-boekje' bij, anything! Elke stap die ik zet om het voor mezelf beter te maken maakt me trots en voelt goed, al is het een heel moeilijk gesprek of iets ander engs.
Heel veel succes,
Anonymous (21) | 10 jan 2011, 17:28 uur
echt dat zul je wel vaak hebben gehoord maar nu het las ik dacht het is presis mijn verhaal van heden,maar gelukkig heb jij wel een oplossing gevonden maar ik zit nog steeds er mee t leven ik weet niet wat ik moet doen ik hebnog een kind dat veel moeili niet jker.
ik heb ook dit niet iemand gedeeld.maar jij heel veel geluk verder
anoniem (23) | 28 jan 2011, 21:45 uur
Dankjewel voor jullie reactie, doet me goed. Ik ga nu 1 keer in de 2 weken naar een psycholoog, af en toe heb ik het gevoel dat het niet genoeg is. Ik heb ook al aangegeven dat ik niet zo goed weet wat ik er nou mee aanmoet. Misschien is het goed om er juist over te praten, verdrongen situaties op te rakelen en uit te spreken wat me al zo lang opvreet. Maar het kan ook het tegen gestelde effect hebben. Met EMDR (traumaverwerkingsthearapie) ben ik al bekend en dat heeft een nadelig effect gehad in mijn verleden dus ik heb idd aangegeven dat dat waarschijnlijk geen optie is omdat het voor mijn gevoel het er dat te dik op ligt. Mijn psycholoog zei ook dat het dan beter is om juist op de toekomst te focussen.
Maar ik heb het gevoel dat het gene wat me tegen houdt om vol voor mijn toekomst te gaan weer juist dit gene is en dat ik het eerst beter moet verwerken omdat ik anders niet verder kan en steeds tegen een blokkade loop. Tot op de dag van vandaag heb ik het er nog steeds heel moeilijk mee. Ook nu ik merk dat ik een tijdje aan het daten ben met een lieve jongen. Hij weet al wel het 1 en ander. Maar toch zit dat beeld van mijn vorige relatie nog vol in mijn hoofd.
De tip om assertief te blijven ga ik misschien maar wat meer mee doen, tis wel steeds moeilijk jezelf te activeren maar ik denk als ik dat meer zal doen ik me iets beter in mijn vel zou voelen.
Marloes (19) | 16 feb 2011, 00:14 uur
Hoi Marloes,
Ik weet niet wat ik moet zeggen
Schat hou je sterk en geniet van je leven
leven is als een boek eigenlijk die je zelf schrijf
soms heb je pijn en soms ook verdriet
maar soms ook vrolijk
het gaat eigenlijk hoe je met leven omgaat en met je zelf
nou ja verder veel succes verder in je leven
als je er over nog wilt praten ben ik hier
m ben altijd klaar om je te luisteren
groetjes smarboy xx
smartboy (20) | 16 feb 2011, 18:11 uur
zoals al meer mensen hebbe gezegt priecies mijn verhaal ik ken het ook , ik heb het 2 jaar met die jongen volgehouden en is idd net of hij je schaduw is , ik heb nog veel meer dingen mee gemaakt , mishandelt , verkracht en nu geestelijke mishandeling door mijn stiefmoeder en broertjes.
wat ze zegge over EMDR is idd goed , ik doe het zelf ook bij een traumacentrum!!
blijf door gaan waar je mee bezig bent dan weet ik zeker dathet goed met je komt!!(K)
Anoniem (20) | 10 jul 2011, 10:21 uur
Heel erg bedankt voor de reacties. ik ga na de vakantie idd EMDR doen, en ook de VERS (vaardigheids) cursus.
marloes (20) | 11 jul 2011, 12:10 uur
