Niet goed genoeg..
ik leef in een heel normaal gezin, voor de buitenwereld tenminste. Niets is minder waar. Ik zal bij het begin beginnen..
Ik leef samen met mijn ouders en me zus in een leuk huisje. Me ouders hebben beide een goeie baan, en ik en mijn zus komen dan ook niets te kort. Je zou denken, wat loop je dan te zeuren? Spullen maken je niet gelukkig, en spullen zullen je zeker ook niet helpen in moeilijke tijden. Het begon allemaal sinds mijn 7e jaar (12 jaar terug). In dat jaar is mijn moeder vreemd gegaan met een andere man. Hoe en wat heb ik niet precies meegemaakt, wat ik wel meemaakte waren de ruzie's tussen mijn ouders. Mijn vader was voor die tijd altijd een rustige man, hij was de rust zelf. Ik denk toen mijn moeder vreemd ging, dat er letterlijk iets in zijn hoofd was geknapt, niets zal meer worden als vroeger.
Vanaf dat moment begon mijn vader geestelijke geweld te gebruiken. Hij begon met messen, vorken, hamers en alles wat in bereik stond te dreigen. Hij sprak zinnen uit als '' ik zal je vermoorden'' of '' Geloof mij, jij hebt niet lang meer te leven '' . Mijn vader is een grote man en dan ook zeer intimiderend, vooral met de zware stem die hij opzet.
Het was een hel voor me, me ouders hadden wel elke dag ruzie, en één keer per maand barste de bom los, dan was het oorlog in huis. Vaak sprongen ik en me zus ervoor, dan gek genoeg deed onze vader ons niets aan en werd daarna rustig.
Het werd steeds vaker, het leek wel een gewoonte te worden voor mijn vader. Als het niet ging zoals hij wou, kwam er ruzie..Of je wou vrezen voor je leven was je eigen keuze, moest je maar luisteren naar me vader.
In dit tijd werden ik, me moeder en me zus erg onderdanig naar mijn vader. Alles waar mijn vader boos om kon worden, ver vermeden.. en op één of andere manier kwam er altijd toch wel een ruzie.
In deze twaalf jaar is er niets veranderd. Het enigste wat er is veranderd is mijzelf. Ik heb er mee leren omgaan, of me teministe er voor kunnen afsluiten. In plaats van er elke keer tussen te staan, ga ik naar het tuinhuis toe..Als ik mazzel heb niets te horen. twaalf jaar leef ik al in een ''spookhuis'' .
Vaak lees ik op sites, praat erover met mensen..een goeie vriendin etc. Ik heb ondervonden dat dit niet werkt. Als ik het vertel, vinden mensen het allemaal heel erg voor me, maar je hoort ze er nooit meer over. En waar zijn ze als ik ze nodig heb? Ik probeer er mee aan te geven dat in zulke situaties je er toch alleen voor staat.
Ik heb nooit lichamelijke littekens erover gehouden, des te meer geestelijke. Ik durf niet te douchen of me om te kleden als me ouders beneden zijn s'avonds (veelste bang dat er iets gebeurd en dat ik moet vluchten), als ik mijn vaders stem hoor verheffen slaat mijn hart 100x over, ik zorg er altijd voor dat messen verborgen worden, last van stotteren.
Verder ben ik de laatste tijd ook ergens achter gekomen. Mijn zus is mijn vaders lievelingetje, en ik mijn moeders. Het is niet extreem, maar ik denk dat elk gezin het wel heeft. Ik moet even uitleggen dat mijn vader erg fanatiek is in sporten, maar in tegendeel tot mij..Ik totaal niet en heb ook last van overgewicht. Mijn vader breekt me nu al ongeveer paar jaar. Elke keer als er mensen in de buurt zijn maakt die een lullige opmerking erover. De laatste tijd zelfs paar keer per dag!! Ik durf amper te eten waar mijn vader in de buurt is, wachtend op een opmerking. Ik ben gewoon niet goed genoeg voor me vader, ik zie het in zijn ogen.. ik voel het. met tranen in mijn ogen vertel ik dit verhaal aan jullie, benieuwd of er meer mensen zijn die dit verhaal voelen, en of tips hoe ik het beste er mee om kan gaan. Dankjewel voor de tijd om dit gelezen te hebben.
van: Anoniem (19)
er komt een dag dat je op jezelf gaat wonen.als ik jou was zou ik hulp zoeken bij het riagg en hoe eerder hoe beter.ik spreek uit ervaring.35 jaar en pas nu kan ik over alles praten maar mijn sociale vaardigheden zijn niet zoals ze horen te zijn.dus ga vroeg hulp halen dan heb je nog lekker je eigen leven te leven en laat je ouders in hun eigen sop gaarkoken nu moet je je eigen leven beginnen.anders ga je misschien rare schadelijke dingen doen omdat je misschien denkt dat je niks waard bent. geloof al die onzin niet die je vader zegt laat je leven niet door iemand die zelf zijn leven niet op orde heeft verzieken alsjeblieft!!
ht (35) | 2 jan 2011, 01:17 uur
Gezien je leeftijd zou je inderdaad kunnen overwegen op jezelf te gaan wonen. Zo neem je afstand en word je niet doorlopend geconfronteerd met wat er in huis gebeurt. Ik weet niet wat voor opleiding je doet, of wat voor baan je hebt, maar als je het lastig vindt om een dergelijke stap te nemen is het beste excuus een opleiding of baan elders, waardoor je wel 'moet' verhuizen.
Ik weet namelijk hoe het is in/op een tijdbom te leven. Sinds ik niet meer thuis woon heb ik er veel minder last van. Je kunt het toch niet veranderen, dus bljven heeft geen zin. Succes.
Jansen (29) | 12 jan 2011, 16:39 uur
Beste mensen,
mag ik jullie erop wijzen dat jullie er te makkelijk over denken?
Ik ken je probleem "anoniem" ik heb zoiets dergelijks ook alleen wat extremer... Dus geloof me als ik zeg dat ik je begrijp.
En voor de mensen onder ons...
Mensen jullie denken niet mee..!!!. Ik ben naar de politie gegaan voor mijn problemen, in een opvang gezeten en alles. en weet je wat? ZE DOEN GEEN ENE FLIKKER! en ik was op dat moment nog maar 16 toen ik dat deed. Niemand van mijn oudere zussen en broer durfde dat. en dan kom je terug met niks...
En op jezelf gaan is niet de enige oplossing... Je loopt er dan voor weg heb ik het idee, je kan het wel doen, daar niet van. Maar zorg dat het "opgelost' word. Zodat het thuis ook niet meer gebeurt...
Snappen jullie dat wel?
Ik dacht van niet...
xSk (19) | 9 feb 2011, 00:36 uur
Het is al erg goed dat je hierover schrijft en er mensen zijn die hierop kunnen reageren. Natuurlijk is elke situatie anders en weet jij wat het beste is in dit soort situaties. Het is in ieder geval wel heel erg belangrijk dat jij, je realiseerd dat het schandalig ongezond is. En dat moet je niet uit het oog verliezen.
Mij heeft het altijd geholpen om de gedachte te hanteren dat ik zelf ooit kinderen wil, die nooit dit soort problemen zullen hebben. Dat is niet gemakkelijk, soms sluipen dit soort negatieve gewoontes toch naar binnen. Het zou denk ik helpen om dit soort zaken, gedragingen/opmerkingen op te schrijven, zodat je die niet meer vergeet. Wellicht met een objectief/lief persoon te evalueren, soms zie je zelf niet eens meer zo goed dat iets kwetsend is. En dan is het fijn als een buitenstaander je hier ook op wijst. Het lijkt mij dat je je dan gesteund voelt.
In jouw situatie lijkt het mij ook lastig dat je een zus hebt, probeer jezelf maar eerst te helpen. Wellicht dat je daarna aan andere kan denken.
Mr T (32) | 20 apr 2011, 02:34 uur
xSk, je hebt zeker gelijk dat mensen die er buiten staan en het niet zelf mee maken er eigenlijk niks van snappen. Ik doe op dit moment onderzoek naar huiselijk geweld en de gevolgen en welke hulpverlening nou eigenlijk precies zou werken. Dit is bijna een onmogelijk opgaven omdat instanties eigenlijk moeten samenwerken, maar ook zij lopen steeds tegen wet en regelgeving aan. Of de angst om hulp te zoeken is te groot.
'anoniem', jij geeft aan dat je al hebt gepraat met vrienden maar die eigenlijk niet weten wat ze moeten doen? Heb je ook al is op school gesproken met een persoon die je vertrouwd? Of het AMK (algemeen meldpunt kindermishandeling) gevraagd wat zij voor je kunnen betekenen, het is misschien wel een probleem van je ouders mij jij hebt er ook mee te maken! Het lastige is dat je jammer genoeg zelf nog te veel moeite moet doen om hulp te krijgen die echt bij je past. En ondanks bureau jeugdzorg niet heel positief staat aangeschreven bij de meeste mensen, ik denk wel dat zij er echt zitten om je te helpen en om met jou mee te denken over een oplossing. Als je goed kan aangeven wat je wil en wat je nodig hebt zal er een oplossing moeten zijn!
Ik hoop dat je er iets mee kan! Sterkte!
Svenja (21) | 27 apr 2011, 13:27 uur
ik ben een meisje en 16 jaar oud bij mij weet ik niet waardoor het is begonnen maar het begon rond mijn 13-14e verjaardag we leefde eerst als een perfect gezin we waren heel close en iedereen holp elkaar ik voelde me op me gemak en ging vaak met me ouders broertje en zus naar leuke dingen en veel naar opa en oma het was toen ik als klein meisje van 12 jaar me zus haar geheim tegen me ouders zei niet uit boosheid maar ik moest dingen bij haar doen waarvan ik het zelf niet erg vond ik was nieuwgierig naar wat het eigenlijk was toen ik op een dag bij me oma in haar auto zat vroeg ik aan me oma ''ik moet welleens dit en dat doen bij me zus'' me oma zei dit moet je neit aan mij vertellen maar aan papa en mama hieraan wist ik dat het neit goed zat maar ik vond het absoluut niet erg dus besloot niks tegen papa en mama te zeggen tot dat mijn oma dat had gedaan ik kwam thuis en papa keek me heel eng aan ik was echt heel bang voor het eerst ik was eerst bang voor niks hij zei is het waar ik zei ja want durfde niet te liegen dat had ik nog nooit gedaan hij gooide me zus van de trap af ik riep nee nee het is neit waar me moeder zei kijk wat je doet met je eige zus ik begon te huilen en kroop in een hoekje en zag hoe me zus werd geslagen en geschopt door papa een paar jaar later toen er niets raars meer was in huis alleen werden we af en toe in elkaar geslagen omdat we in hun ogen iets fout deden toen ging me zus bijna het huis uit ik heb vaak de zinnen gehoord was je maar zoals je zus of zoals je broertje je bent een varken een hoer een trut ik val vaak huilend in slaap en word nog vaak bang als ik mijn vader zie ik werd verliefd op een jongen ik vertelde het vol trots aan me ouders ik was 15 jaar me ouders wouden er niks van weten zeiden ze toen ik op een dag bij hem was we niks anders hadde gedaan dan alleen een film gekeken en elkaar vertroeteld lieve woordjes tegen elkaar zeiden kwam ik thuis me vader en me moeder zeiden waar zat jij ik zei mag ik mama spreken hun nee ik zei alsjeblieft ik wil mama spreken toen zei ik maar bij me vriendin nathalie me ouders zeiden nee we hebben haar gebeld en die was naar paardrij ik zei sorry ik wou echt de waarheid vertellen maar durfde het niet omdat papa zo eng kijkt ik ben echt bang me vader stond op en zei bang BANG JA schreeuwde hij en tilde me op gooide me tegen de deur aan en sloeg me in elkaar ik zag me moeder toe kijken en ik kon alleen maar zeggen stop alsjeblieft alsjeblieft ik werd naar me kamer geduwd met een hyperfentilatie ze gooide de deur dicht en ik viel flauw toen ik wakker werd hoorde ik me moeders stem ik dacht dat ze me ging troosten dus kreeg een lach op me gezicht in tegendeel ze zei wat loop je nou zielig te doen ik zo ik heb pijn de deur klink kwam in me rug ik kan niet goed lopen me moeder zei denk je nou echt dat je in elkaar geslagen was doe normaal stel je niet aan ik huilde en ging naar bed vanaf toen denken ze altijd dat ik alles lieg terwijl ze weten dat ik dat niet doe en dat ik alles fout doe ze schreeuwen elke dag naar me en moet veel klusjes doen ze hebben ook vaak verassingen voor me waarvoor ik dan me best doe en uiteindelijk niet krijg en beginnen ze weer te schreeuwen ik voel me alleen en ben nu heel zelfstandig heb me exames erop zitten en ben ontzettend zenuwachtig ik heb voor me zelf een mooie gala jurk al gekocht ik hoor me vader alleen al door de gang lopen en me ademhaling begint op te lopen ik ben bang om met hun aan tafel te zitten en zit vaak in me eige kamer ik ben blij als ik voor me zelf ga beginnen op zelf ga wonen ik hoop dat het dan over is ik weet niet wat ik moet doen
Bang (16) | 29 mei 2011, 13:16 uur
je moet niet bang zijn je kijkt je pa recht in je ogen heel lief en praat met je vder waar houd je vader van van voetball praat daar liever over van en maak thee en heerlijk ontbijt dan word je vader zeker ietjes zagter geloof me maar:)
joy (12) | 29 mei 2011, 13:53 uur
om weer even op jou terug te komen anoniem
ik weet ook wat het is om vernedert te worden thuis.
mijn vader sloegmij ook altijd in elkaar.
maar om eerlijk te zijn het heeft bij mij wel geholpen toen ik uit huis ging , ik was nog jong , ik was 11 toen ik uit huis ging dus dat is dan weer wat anders in jou geval.
ik heb 6 jaar geen contacky gehad met mijn vader.
het is idd waar dat je dan je problemen uit de weg loopt , maar voor jou gevoel is het dan wel beter , dat je mensen om je heen krijgt die wel echt om je geven!!!!
en als je er klaar voor bent kan je altijd weer met je vader gaan praten en geloof mij dat hij er spijt van krijgt dat hij zijn dochter uit huis heeft gejaagd, en dan zal jullie wel weer heeel anders worden dan die nu is ..!!!
Anoniem (20) | 10 jul 2011, 10:08 uur
Ik ben boven de 40 jaar. Vroeger gingen wij 3 soms 4 keer per jaar op vakantie. Liefde was er niet ons gezin. Mijn vader had woede-aanvallen maar hij kon ook aardig zijn. Je wist nooit hoe je hem thuis aantrof. Vaak werd er gezegd dat ik niets voorstelde. Ik moest kijken naar mijn zussen hoe goed die zijn (betere opleiding). Nu gaat het goed met me. Ik heb ruim twee jaar bij een psycholoog gelopen om het allemaal te verwerken. Zoek hulp! Ik wilde alles alleen oplossen. Ik was dat inmiddels gewend. Ik heb hulp gezocht toen ik 25 jaar was. Ik vind het jammer dat ik niet eerder hulp heb gevraagd.Dat had mij bepaalde tegeslagen in het leven bespaard. Doe het nu voordat het de situatie nog meer kapot maakt bij jou!
monique (41) | 8 dec 2011, 23:07 uur
ik weet precies hoe je je voelt mijn verhaal is niet zo ernstig als die van jou maar, mijn broertje is fanatiek met sporten en me vader was dat ook en hij is altijd met me broertje bezig en ik probeer me altijd te bewijzen tegen over me vader ik haal goede cijfers en ik ga naar school voor me ouders wat kan mij al die boeken schelen? niks dus maar hun wel dus ik haal voor hun goede cijfers dat weten ze alleen niet want ze zijn teveel bezig met me broertje ik heb over twee dagen een operatie en we zouden met ze alle iets leuks doen maar nee hoor me vader is met me broertje op het sportveld... heel vervelend maar het zal waarschijnlijk nooit veranderen
piapia (17) | 18 dec 2011, 13:45 uur
ik ben zelf ook mishandeld, lichamelijk. toen ik 8 was gingen mijn ouders scheiden en er was veel gedoe met de rechtbank politie en jeugdzorg om het maar even samen te vatten.hij werd ook heel snel boos en sloeg ons dan. ik heb hier geen lichamelijke littekens van maar wel geestelijke. ik ben elke dag bang om hem tegen te komen ik heb anderhalf jaar geen contact meer met hem.
ga naar iemand toe je kan idd uit huis gaan maar dan ontloop je de problemen. ga met hem praten.
heeeeeeeeeeel veel succes
liefs justaGirl.
justaGirl (13) | 24 dec 2011, 12:14 uur
