is het waar?

Ik ben al een meer dan 3 jaar in behandeling bij de ggz. Heb daar langer dan 2 jaar opgenomen gezeten. OP het moment ben ik al bijna een jaar weer thuis. Er is nooit iemand geweest die door had wat me mijn hele leven is overkomen. In die tijd dat ik daar zat heb ik mezelf gesneden en gebrand en een aantal zelfmoord pogingen ondernomen. Jammer genoeg is er niet een gelukt. Mijn vader had een dubbele burnout toen ik nog klein was. Zijn handjes zaten dan wel eens los. Niet alleen ben ik door hem geslagen, maar ook wel door mijn moeder. Ik ben een aantal keren van huis weggelopen, maarben elke keer maar terug gegaan pmdat ik niet wist waar ik heen moest. Een tijdje geleden heeft mijn moeder me het huis uitgezet. Ze zei dat ik mijn spullen moest pakken en weg moest gaan. Toen ik daarna ook weg zou gaan, sloeg ze me. Ze moest huilen en zei dat ze het niet had gezegd. Mijn moeder heeft ook geheimen van me door verteld aan anderen. Ze had gezgt het tegen niemand te vertellen, op mijn vader na. Dat heb ik gemerkt ja. Een tijd geleden heb ik aan mijn hulpverleners bekend gemaakt dat ik liever een jongen ben. Daarvoor heb ik nu ook gesprekken bij het VU. Laatst zijn mijn vader dat ik hun dochter blijf totdat mijn baarmoeder is verwijderd. Vrijdag ging het weer helemaal mis. Mijn moeder zei dat het gezin door mij door een hel was gegaan en dat alles wat mij is overkomen mijn eigen schuld is. Ik weet gewoon niet hoe ik hier mee om moet gaan. Het enig wat ik nog doe is op mijn kamer zitten of even buiten bij de konijnen zijn. Ik durf niets meer te zeggen, bang dat het allemaal verergd. Ik weet eigenlijk wel dat ik er zowat niets aan heb kunnen doen. Toch blijft het schuldgevoel. Ik kan gewoon nooit eens iets goed doen. Hoe ik mijn best ook doe. Er gebeurt telkens wel weer wat. Als het goed is kom ik deze vakantie nog op begeleid wonen.

van: geheim (17)