ik wil gewoon vrij zijn.
Ik ben nu een jaar student en moet elke dag anderhalf uur heen en anderhalf uur terug reizen, waarbij ik 5 keer moet overstappen. Mijn ouders zijn heel beschermend en ik mag niet uit of alcohol of werken bij een willekeurig bedrijf zonder hun toestemming. Mijn ouders wilden dan ook niet dat ik op kamers zou gaan. Ik heb uiteindelijk achter hun rug om een kamer geregeld.. maar ze hebben mij gedwongen het te annuleren... Ik was echt niet over te halen maar toen mijn moeder bijna zelfmoord pleegde heb ik het huis gesmst dat het toch niet kan door gaan... Ik voel me gevangen in mijn eigen huis. Ik kon niks goed doen en was daarnaast het pispaaltje van het huis geworden. Ik heb hierdoor zelfs een keer bijna zelfmoord gepleegd. Toen pas besefte ik dat er echt verandering in moet komen en dat je het zo leuk maakt als je zelf wilt... dus ik probeerde alles te vergeten en te roeien met de riemen die ik heb. Oftewel meer met vrienden dingen doen en gewoon even het feit dat ik hier vast zit vergeten... Dat ging allemaal goed tot het eind van deze zomer.. ik sprak met een vriendin en ze zei dat ze blij was dat ik uiteindelijk toch nog een leuke zomer heb gehad... maar als ik er zo op terug kijk... Ik ben anderhalve maand stoned geweest, ik ben een 2 weken lang constant dronken geweest.. en ik eet niet meer. Ik zoek weer de Pro-Ana sites op waar ik vroeger altijd op zat. Dus ja.. goed... Ik doe alles om dingen niet bewust mee te maken.. En nu pas wanneer ik alles zo op een rijtje zie dan snap ik waarom het niet goed met mij gaat... Ik deed nooit aan drugs of wat dan ook. Alles is er zo onschuldig bij gekomen... maar ik merk gewoon dat ik alles aanpak wat ook maar een beetje verdovend werkt. Ik wil mijn eigen leven gewoon weer in mijn eigen handen hebben. Ik ben helemaal niet de persoon die hier beschreven staat. Sterker nog niemand van mijn vrienden zou geloven dat het allemaal zoveel invloed op mij heeft. Ik gewoon bang dat ik dit jaar ook niet wegkom en dan gewoon de rest van de tijd wegblow...
van: Denzelle (19)
Hallo,
je voelt je gevangen door je ouders. En je weet je geen enkele raad.. Het blowen, en het drinken, etc. Ik geloof best dat jij dat niet bent, ongeacht ik je niet ken.
Maar zulke dingen gebeuren. Net als jij omschreef, je zocht een uitweg. Eerst was zelfmoord de uitweg, maar gelukkig kwam je al snel tot de conclusie dat ook dat geen oplossing was.
Helaas, zag je drugs en drank als een verdovend middel voor al de pijn die je verdragen hebt.
Als het goed is, klopt het bovenstaande, toch?
Misschien niet helemaal. Maar wel ongeveer.
In ieder geval.. Alhoewel drank & drugs een verdovende werking kan hebben, het verdoofd je niet voor altijd van je pijn. Pijn is er om verstreden te worden.
Als je geen oplossing zoekt, gebeurt er niks, en blijft de pijn zich voordoen.
Zelfmoord is zeker geen optie. Zelfmoord is niets van je leven willen maken, het opgeven, en het niet vaak genoeg hebben geprobeerd. En achteraf kan je er spijt van krijgen.
Zelfmoord, drugs, drank.. Dat zijn geen oplossingen.
Dat is slechts een tactiek om weg te lopen van je problemen.
En daarbij word niks opgelost.
Je bent een student, en je verdient je rechten inderdaad.
Je voelt je minderwaardiger dan je eigenlijk daadwerkelijk bent. Je kan hierover praten met een psycholoog, hoe je dit het beste kan aanpakken..
Met een psycholoog praten is niet 'gek' of 'overdreven'.
Nee, het kan je goed helpen.. En het is een GOEDE manier van aanpak! En dat is al een hele stap!
Ik wens je veel succes.
Uglygirl.
Uglygirl (14) | 24 aug 2010, 16:26 uur
Al het bovenstaande klopt zeker, en je hebt zeker gelijk dat het slechts tijdelijke oplossingen zijn.
Ik ken gelukkig wel iemand met wie ik erover kan praten... maar niet over de drugs.. en al helemaal niet de poging..
Maar ik ben echt een persoon die vaak ups en downs heeft.. het is nooit is constant... Dus als ik bij een psycholoog langs ga kan ik net zo goed weer in een goede periode zitten en dan is het voor mij alleen maar oude koeien uit de sloot halen. en geloof mij, de poging heeft me echt wel wakkergeschud.
This alleen wel dat het probleem nu weer groter is geworden, of nou groter.. ik heb het gevoel dat het allemaal weer begint.. Ik heb mijn rooster namelijk weer gekregen voor mijn studie.. Ik heb 2 avonden in de week avondcolleges. en de volgende ochtend gewoon weer vroeg college. Toen ik het mijn ouders vertelde, keken ze me aan met een gezicht van: "Dus?!?" Hun oplossing is dat ik eens in de week bij familie zou gaan slapen die in de buurt wonen... Maar is het heel raar om dat niet te willen? Ik ben 19, ik ben geen klein kind meer... Ik wordt nu tweede jaars student, en nu het nieuwe jaar is begonnen is er natuurlijk weer een nieuwe lichting, oftewel een kamer vinden is nog moeilijker nu. Ik ga er wel weer mee beginnen, gewoon net als vorig jaar. Alleen denk ik dat ik dit jaar gewoon weg ga. Ik kan financieel alles zelf regelen dus dat zou geen probleem moeten zijn. Het enige is alleen dat ik niet meer thuis hoef te komen. En dit was vooral het punt dat mij vorig jaar zo depressief maakte.. Ik wil mijn familie niet kwijt. Ze zijn dan wel wat strenger dan de meeste ouders, maar ze hebben echt het beste voor me en ik krijg alles waar ik maar naar zou vragen. Ik weet gewoon niet zo goed wat een Psycholoog hieraan zou kunnen veranderen...
Met mijn ouders valt toch niet te praten.
p.s. Uglygirl ik was in shock dat jij 14 bent... hele wijze woorden dankjewel xx
Denzelle (19) | 25 aug 2010, 20:39 uur
