Ik ben bang thuis en voel me niet welkom

Hoi,
Ik ben Laura, ik wil graag mijn verhaal kwijt, ik zoek hulp maar weet niet zo goed waar ik moet beginnen.

Ik woon bij mijn ouders samen met mijn broer en zus, ik ben de jongste. Met mijn moeder kan ik het wel goed vinden maar soms wil ik echt even niks met haar temaken hebben. Met mijn vader kan ik het niet goed vinden, ik vind dat hij teveel drinkt maar durf dit niet tegen hem te zeggen.(soms zegt mama dit wel maar dan word hij heel boos).
Met mijn broer kan ik het niet vinden, we hebben het zelfde karakter dus dat botst vaak. Hij heeft ADHD, en zijn stemming bepaald vaak de sweer in huis, Ik irriteer me heel erg aan hem, Hij gedraagt zich als een onbeschofte hond. Hij laat alles slingeren achter zn kont,smijt met deuren en heeft overal commentaar op. Als ik hier iets van zeg word ik vol gescholden over bedreigt, dit weten mijn ouders maar al te goed maar doen hier niks aan. Toen ik 12 was heeft hij in een ruzie wel eens gezwaait met een mes, ik durfde hem een maand niet meer aan te kijken..
Dan is er nog mijn zus, soms is ze wel aardig maar we gaan eigenlijk niet zo veel met elkaar om. Ze is twee jaar ouders dan ik. Ze heeft haar mavo gehaald maar daarna niks meer verder gedaan, ze zit nu al 2 jaar thuis zonder werk of opleiding. Toen ze nog leerplichtig was heeft ze veel problemen gehad met jeugdzorg, dit heeft er toe geleid dat ze extreem onzeker werd en niks meer at. Mijn ouders hebben het hier natuurlijk heel moeilijk mee gehad, daardoor ging alle aandacht en tijd naar haar en werd ik links gelaten in een periode dat ik mijn ouders hard nodig had, ik had problemen op school. Werd heel erg gepest en durfde niet meer naar school. Ik voelde me vaak alleen en zocht mijn uitweg in drank en drugs. Nu die problemen voorbij zijn willen mijn ouders weer een 'band' met me opbouwen, begrijpelijk maar ik moet er niks van hebben. Zij hebben me heel erg pijn gedaan, ik heb alles in die periode alleen gedaan en nu hoeft het van mij niet meer anders, ik hoef die band met hun niet puur omdat ik weet dat ze het toch niet meenen.
Ik ben bang thuis, bang voor papa en me broer. Ik durf soms niet eens wat te zeggen. Ik ben bang dat me broer zijn bedreigingen na komt of papa iets ergs doet als ie gedronken heeft.

Thuis word er niet veel met elkaar gepraat, mijn vader en ik schreeuwen alleeen naar elkaar, net zoals ik met mijn broer doe. Mijn zus en ik praten niet. Met mijn moeder heb ik niet de behoefte om te praten. Ik voel me alleen thuis,niet welkom en het zwarte schaap. Het liefst zou ik uit huis gaan en op mezelf wonen, maar daar heb ik geen geld voor en ben ik te jong voor. Ik weet niet goed of ik hulp durf te zoeken en waar ik dat zou moeten doen. Ik hoop dat mensen naar me luisteren, me serieus nemen en misschien wel adviseren.

van: Laura (16)