HELP! OUDERS VERNEDEREN ME

Hallo

Ik ben een meisje van bijna 15 jaar. Ik woon gewoon bij mijn moeder, vader, broer, zus en broertje.
Ik heb nu al bijna een jaar een vaste vriend. Ik wist dat mijn ouders hem niet zouden accepteren, maar ik kon niet blijven zwijgen.
Hij maakt mij echt gelukkig, en behandelt mij heel goed. Na ongeveer een halfjaar, zijn mijn ouders er toch achter gekomen en heb ik het toegegeven.
Daarna heb ik zoveel problemen gekregen, zoveel ruzies om mijn vriend. Ze accepteren hem gewoon niet. Ze discrimineren hem, omdat hij een surinamer is.
En zij zeggen dat surinamers slecht zijn, en onder mijn niveau. Sinds z het weten, heb ik heel veel ruzies, ik voel me echt heel klote om dit.
Ook vinden ze het een schande voor de cultuur, (hindoestaanse) Althans dat merk ik heel erg.
Ze verbieden mij van alles, ik mag letterlijk niks. Mag ook niet afspreken met vriendinnen, met mijn vriend of iets. Alleen met mijn zus, alsof mijn leven afhangt van mijn zus.
Ik vind dit echt heel kut, ik heb heel vaak na gedacht over zelfmoord, ik voel me gewoon niet meer prettig, en ik voel me niet meer thuis. Ik heb zelfs schreeuwend er uit gelaten
dat ik dan maar liever dood ga, dat ik niet meer zo wil leven. Enigste wat mijn vader toen tegen mijn moeder zei zacht. "laat ze het maar doen" wat mijn moeder toen aan mij
vertelde, en mijn moeder zei dat ik zoiets nooit meer mag zeggen.. Ik moet alles opkroppen.
En als ik dan zeg, ik verveel me, omdat ik niks te doen heb, zeggen zij, ga schoonmaken, ga je kamer opruimen, ga bezemen, ik doe alles! omdat ik natuurlijk ook denk,
voor wat hoort wat en ik wil een goede dochter zijn die luistert, maar uiteindelijk mag ik nog steeds niet afspreken.. wat ik ook doe. ze verbieden het vooral omdat ze niet willen dat ik naar mijn vriend ga.
Mijn vader is het ergste, hij schreeuwt er om, maakt grote ruzies en hij heeft zelfs gezegd; ja we willen hem niet, je gaat het stoppen met hem, of wij hoeven jou niet meer en verstoten we jou
Dan ben je niet meer welkom thuis, mag je het uitzoeken. Ik heb toen zelfs gezegd: doe maar, verstoot me maar, je bent een slechte vader, je wilt mij niet eens gelukkig hebben.
Waarop hij zei is goed.. uiteindelijk nooit van gekomen, terwijl ik soms denk, ik wil ergens anders wonen.. pleeggezin, in een crisiscentrum (uit huis geplaatst worden) ik haat dit leven.
En mijn moeder accepteert hem ook niet, die zegt steeds ja je bent jong, je moet je school afmaken blabla, dat doe ik ook, ik geef mijn studie zeker niet op! en zij zegt ook steeds
ja surinamers dit, surinamers dat. Mijn broer en zus vinden hem ook maar niks, ook al heeft niemand hem nog echt gezien. Ze kennen hem niet, hij is nog nooit thuis geweest bij mij.
Mijn ouders willen hem niet eens leren kennen.
In tegendeel, zijn moeder accepteert mij wel, en wilt zelfs het beste voor me, en vind me een hele leuke meid. Fijn om te horen dat er toch een buitenstaander wel iets om me geeft.
Voor de rest kan familie ook niks doen, mijn oudere nichten zeggen wel, ja wij weten dat je in de leeftijd bent met vriendjes en we snappen je , maar het zijn je ouders..
Niemand kan ook echt met mijn ouders praten, ze blijven bij: NEE.
En al die ruzies zorgen ook voor ruzies met mijn vriend, maar wij houden heel veel van elkaar en geven niet op. Ik heb hem in de zomervakantie maar 1 x gezien, 1 x stiekem!
Nu heb ik hem alweer al een maand niet gezien. Vorig schooljaar, zaten wij bij elkaar in de klas, daardoor zagen wij elkaar nog en konden ze niks verbieden. Nu zijn we beide naar verschillende scholen en moet ik meteen naar huis.
En in het weekend mag ik ook niks. IK HAAT MIJN LEVEN.
Ik ben ook al een keer uit huis gelopen, waarna ik toen 1dag bij spirit BMT (beter met thuis) moest blijven. Jeugdzorg had ik ook al ingeschakelt, maar mijn ouders weigeren hun hulp.
En ik mag ook heel veel niet van mijn ouders aan hun of gewoon aan iemand, vertellen. Ik mag niet alles vertellen, ik moet het voor me houden. maar ik wordt er gek van. ik haat zo'n leven.
Ze zeggen ook steeds dat ik hun leven verpest en mijn eigen, dat ik ze alleen maar hoofdpijn geef enzo.
Ik weet niet meer wat ik moet doen, ik wil dit niet meer! Ik ben bang dat ik verkeerde dingen ga doen..
Ik heb bijvoorbeeld volgende week zaterdag, 09-10-10 een jaar met hem, natuurlijk wil ik naar hem toe! maar hoe moet ik dat tegen mijn ouders zeggen? zij laten mij toch niet gaan?
Ik zit er aan te denken om gewoon toch te gaan, gewoon de deur uit gaan, maar ik was al een keer na school laat thuis gekomen en toen werd ik direct weg gestuurd, was ik niet meer welkom,
uiteindelijk heeft mijn vader zitten preken en mocht ik toch thuis blijven en mocht het niet nog een keer gebeuren.
Maar zij kunnen mij toch niet zulke dingen verbieden? ook gewoon dat ik niet eens met vriendinnen mag afspreken, ik houdook geen vriendinnen meer over. Iedereen vind me maar dom,
dat ik nooit mee naar de stad mag, of naar de kermis of gewoon naar buiten mag. En het is echt heel frustrerend, om al je vriendinnen kwijt te raken.. Zo kan ik ook met niemand er over praten.
Heb wel is met mijn huisarts er over gesproken, toen ik daar eigenlijk naar toe ging voor rugpijn en andere klachten, wat bleek kwam door stres, Ik heb hem toen verteld dat dit een mogelijke
oorzaak is, hij kon ook niet veel doen, maar zij me dat ik een volgende afspraak moest maken, zodat hij een maatschappelijk werkster kon regelen, maar ik kon nooit een afspraak maken,
want ik mag nergens naar toe van mijn ouders, en ik kan moeilijk tegen mijn ouders zeggen ja ik ga naar de huisarts omdat ik hulp wil, want dat willen zij niet! en ik kan ook niet liegen,
dat ik naar de huisarts ga omdat ik weer klachten heb.

Ik hoop dat jullie me kunnen helpen, in ieder geval advies geven, ook over volgende week, als ik een jaar met hem ga. WAT MOET IK DOEN?

Groetjes

van: dewi (14)