Ja, ik denk van wel. kan je hier niet met een vriendin / mentor / vertrouwens persoon over praten? Ik vind het echt heel erg voor je! En misschien kan je er proberen achter te komen of je vader weer drinkt en er met je moeder over praten? Of misschien met een familielid? Sterkte.

... (14) | 12 feb 2011, 15:32 uur

praat eens een keer met je moeder bijv. na het shoppen over wat ze doet en dat je dat niet wil

thomas (12) | 24 feb 2011, 22:48 uur

Beste Kaatje,

Dit is (zoals jij het nu verteld) inderdaad geestelijke mishandeling. Geestelijke mishandeling kan twee dingen zijn:
- geestelijke verwaarlozing: geen aandacht schenken aan een kind
- geestelijke agressie: het onterecht praten / schreeuwen tegen een kind.

Ik raad je aan het er op school over te hebben met een leraar of lerares waar je je fijn bij voelt. Met die leraar of lerares moet je dan contact opnemen met jeugdzorg (AMK) dit is het algemeen meldpunt kindermishandeling.
Een andere mogelijkheid is je te melden bij een 'Centra voor Jeugd en Gezin', die nu geloof ik in elke gemeente van Nederland te vinden is. Hier geven ze advies en bekijken ze de mogelijkheden met je zonder dat je vastzit aan een instelling. wel zo fijn dus.

Heel veel succes.
Hoop dat je hier wat aan hebt.

Roel (18) | 25 feb 2011, 14:10 uur

kaatje ik heb bijna het zelfde als jou alleen mijn ouders zijn wel gescheiden het heeft 2jaar geduurd en mijn moeder voelt zixh alsof ze zrn is maar ze is 40 ik vind het vreselijk ik sluit me op in mn kamer en wil dan uit het raa springen ik bn de middelste en hoor ook ik wou dat ik geen kinderen had genomen en je dom,ik haal slechte cijfers alleen ik kan het wel en ik ben een kind van 12 het klinkt misschien raar als ik het zelf zeg maar iedereen heeft een complimentje nodig een gevoel van ja ze is er voor me, en iedereen zegt datik naar mijn vader moet gaan maar ik heb het gevoel dat hij me lichamelijk wilt aanraken en ik bn elk weekend bij mijn oma ze is mn toevlucht, en ik wenste gewoon dat ik in mn eentje woonde, geen ruzie geen oudersniet de schuld krijgen gewoon mijn eigen leventje hebben, maar ik hb een tip die ik zf ook gebruik, wrm zou ik zelfmoord plegen voor hun, zij zitten hier en gaan door en vergeten me naar een tijd dan wel, nee ik ga voor mezelf verder! We staan er niet alleen voor kaatje, tenminste ik bn er voor je als je me nodig hebt. Xx

angela (12) | 2 mrt 2011, 00:17 uur

OMG, dat ik bijna vijftig moet zijn geworden om de angst onder ogen te durven komen. Angst voor de 18 jaar (en nu nog voortdurende) mishandelingen maar vooral angst om ze te zien voor wat ze waren en zijn. Loyaliteit weegt loodzwaar en kan je je 'leven' kosten.

Voor wie dit meemaakt, zoek hulp en durf die te vertrouwen, maar eerst je eigen ervaring. je bent hoogstwaarschijnlijk niet gek, fout, of slecht. Wel erg gekwetst en (systematisch) in de war gemaakt. Om daar goed uit te kunnen komen zal je hulp nodig hebben, aanvaard dat en stap er uit vóórdat er vijftig jaar om zijn.

Tess (49) | 14 mrt 2011, 12:26 uur

hey lieverd (kaatje)

wat erg voor je zeg. Je ouders reageren hun woede gewoon af op jouw..en zo hoort dat niet. je bent nog jong en dat is slecht voor je sociale ontwikkeleing, en zeker voor je geestelijke verstand en gezondheid. Ik raad je aan om hulp te zoeken, praat er met iemand over die je vertouwt...op school hebben ze ook vertouwens personen met wie jij je problemen kunt delen en dat blijft dan tussen jouw en hun, en dan proberen zij je op weg te helepen...want dit kan ook invloed hebben op jouw studie. Probeer je zelf tot rust te brengen, je ouders haten je vast niet hoor ..maar ze reageren hun problemen, woede af op jouw. Je vader is Alcohlosit dus die weet voor de helft niet wat hij allemaal zegt, en is niet zo bewust daarvan. en je moedre is waarschrijnlijk ook in de war door je vader waardoor jullie husileijke sitautie lastig is geworden.
Ik kan me goed voorstellen hoe je je voelt nu, maar mischien dat je hier familie heb, of een goeie familie lid hier heb wonen bij je een tijdje kan logeren. Diegene moet wel iemand zijn bij wie jij je prettig voelt en veilig bent...hier kun je ook met die vertouwens persoon over praten en die kunnen je dan helpen en voor contact zorgen enzo.

Geef de moed niet op!Laat de slechte woorden en gedachten je niet doordringen je bent een gezond persoon die snel geluk zult zien!


xxxx

Sje (20) | 1 apr 2011, 17:32 uur

Bedankt allemaal, maar ik voel me gewoon altijd zo schuldig. En al helemaal als ik het tegen iemand vertel. Ik lkaat het wel zo. Het gaat vanzelf wel beter. Ik mag niet klagen. Als jullie mij nofig hebben ben ik er voor jullie. Xxx bedankt

kaatje1996 (14) | 1 apr 2011, 23:13 uur

hm, inderdaad zeker niet tof.
Maar aangezien je in deze situatie de enigste bent die er serieus over nadenkt, kan je best beginnen met research te doen.
Nu zie ik dat je waarschijnlijk al begonnen bent door forums te bekijken en zelf eens te posten. Maar probeer je meer te concentreren op de oorsprong of oorsprongen van de zaak.

Begin na te denken in de lijn van:
Ik voel me slecht doordat mijn moeder en vader zo tegen mij doen.

Volgende stap: Mijn vader doet zo omdat hij een alcohol probleem heeft. Waarom drinkt je vader?
Is dit omdat je moeder ook zo deed tegen hem dat hij zich ook slecht begon te voelen en hij zich afreageert op jou?
Of een andere reden misschien
Waarom reageert je moeder zo en probeert ze het later goed te maken? (hieruit leid je al af dat ze die dingen niet meent!)

Heeft je moeder misschien last van zware stress?
Draagt ze de last mee van je vader's probleem?

Enzo geraak je uiteindelijk aan de oorzaak(en).
Eens je die hebt moet je niet proberen die te gebruiken in een scheldpartij. Probeer subtiel de oorzaak te veranderen.
En pas daarna eens wanneer je moeder rustig is er eens over praten.

Wat je zeker eens moet proberen is in de volgende scheldpartij, een niet zelf schelden maar gewoon haar te 'verslaan' met feiten/argumenten. Zeg haar dat je er onder lijd dat ze zo tegen je doet. Zeg haar dat je je best doet maar het niet lukt doordat ze je echt diepe pijn toedoet.
Enzo verder. Probeer vooral dingen te zeggen als stop en luister eens, stel je voor dat jij in mijn plaats bent.
Blijf beheerst en kijk haar in de ogen (niet neerkijken!).
Als jij rustig blijft en blijft argumenten op tafel leggen zal ze moeten opgeven. (P.S.: als ze je beledigt met het argument 'had beter geen kinderen gehad', antwoord dan met zoiets als 'luister toch eens naar jezelf', zodat ze inziet dat ze fout is)
Indien ze je wilt vergeven, vraag haar dan waarom ze zulke dingen zei. Niet gewoon meegaan!
Dit is een pak aan informatie die je probleem zeker kan behelpen.

Succes

Unknown (19) | 15 mei 2011, 23:19 uur

ik heb precies het zelfe alleen is mijn moeder alcolist en mijn vader weg ze noemd me altijd hoer en dat ze in de schulden zit mijn schuld is
vandaag heeft ze de rest van de buurt wijsgemaakt dat ik racist ben en iets tegen antilianen heb terwijl dat juist helemaal niet zo is en dat ik daarom nooit met hun buiten wil zitten ,eigelijk wil ik dat niet omdat mijn moeder me voorschut zet en gaat liegen en ik wordt dan boos en als i dan terug praat dat ze weer gaat verzinnen dat ik haar strax thuis ga opsluiten in de kelder en dat ik dat zovaak doe
ze zegt dat ik niets waard ben en niemand van me houd ,dat iedereen me weg wil hebben,dat ik het monster ben,en aan niemand ooit denk
ik heb nu een gezinsvoogd die ze wijsmaakt dat ze een "goede" moeder is en wij van elkaar houden ,maar dat ik haar heel vaak sla en fisiek mishandel
mijn voogd heeft nu in een dossier gezet dat ik zwaar agressief ben

n.bouts (15) | 11 aug 2011, 20:46 uur

Hee
ik vind het heel rot voor je !
ik heb dat zelfde probleem ook met mijn vader.
ik weet hoe je je voelt en het is eng om er met iemand over te praten. eerst durfde ik dat zelf ook neit maar nu praat ik er regematig met een juffrouw over en het help egt!
heel erg veel sterkte!

... (12) | 21 aug 2011, 14:02 uur

Hoi Kaatje

Als ik jou was. Zou ik met de huisarts gaan praten. Dit kan vanwege zijn beroepsgeheim ook zonder de toestemming van jouw ouders. Vertel hem of haar wat er yhuis aan de hand is en dat je graag geholpen wilt worden. Jouw huisarts verwijst jou dan door naar gespecialiseerde instanties zoals een psycholoog en samen met de hulpverlening kun je verdere stappen ondernemen om jouw leven te verbeteren.

Nina (25) | 10 jan 2012, 18:32 uur

Dit is wat ik ook levenslang heb meegemaakt, en doe er nog niks mee want wij turken denken over elk probleem ohw is weer iets op me pad gekomen dus dit zal ook wel goed moeten komen, niet dus. Dit is een GEESTELIJKE MISHANDELING, geen motivatie, slaan , niet communiceren als familie hier begint het allemaal bij en dit zal de rest van je leven volgen met elke relatie die je hebt.. ook al heb je je familie achtergelaten toch blijft het je een of andere manier volgen ik ben 24 en nog denk ik soms dat ik alles aan kan maar dat lukt helaas niet ik zie me helemaal doorzakken, en denk idd dat ik binnekort proffesionele hulp gaat vragen/.

F (24) | 1 mrt 2012, 20:29 uur