geestelijke mishandeling
Hi, ik weet eigenlijk niet of ik wel echt geestelijk mishandeld wordt, maar ik hoop dat ik er zo achter kan komen.
Al vanaf kleins af aan wordt mijn vader heel boos om de kleinste dingen en hij sloeg me ook wel is.
Hij zegt dat we (mn zusje, zus en ik) zn leven verpesten en dat we nutteloos zijn.
Dat hij ver boven mij staat en dat ik niks voorstel, dat hij toch alles betaald.
Vorige week zei die dat als het me allemaal niet beviel dat ik dan maar lekker naar de kinderbescherming ging en een overplaatsing vroeg. Maar dit meende die natuurlijk niet.
Hij kan ook heel aardig en lief zijn, maar zn buien komen echt uit het niets.
De ene minuut is die vrolijk, dan denk je de andere minuut een grapje te maken omdat die toch in een goede bui is maar dan wordt ie heel boos.
Ik ben echt heel bang voor mn vader.
Hij scheldt ook vaak mn moeder uit voor hoer en trut etc.
Een tijdje heeft ie bij een psycholoog gelopen en toen ging het even beter, maar hij stopte dr al na een paar weken mee en al snel werd het van ouds.
Het liefst was ik allang weggelopen van huis. Maar behalve mn vader ben ik heel gelukkig: ik heb lieve vrienden, een lieve familie en heb t leuk op school.
Maar ik ben bang dat ik het niet lang meer volhoud hier.
Net werd ie weer boos op me, ik vertelde dat een meisje uit mn klas met een jongen van 21 heeft. Een vriendin van me heeft dat toevallig ook en hij heeft al heel vaak gezegd; weet je dat je daarvoor in de gevangenis kan komen!
Dus net zei die het weer, voor de 100e x.
Dus ik zei een beetje geirriteerd; jaahaaa.
Toen zei die; waarom zeg je nou weer jaahaaa!
Ik omdat je het al zovaak verteld hebt!
Nou dan vertel ik wel niks meer!
Kut kind!
Altijd jij, kut kind.
Toen sloeg die bijna het keukenkastje dat die opendeed tegen mn hoofd.
Hij werd heel boos en heeft vervelende dingen gezegd.
Toen ik er daarna met mn moeder over sprak zei ze dat het ook niet handig van me is dat ik dat zeg, maar ik was gewoon geirriteerd.
Ik heb het gevoel dat ik hier langzaam aan kapot ga, ik begin steeds vaker om het kleinste ding te huilen.
Ik durf er met niemand over te praten behalve met 1 vriendin van me, maar die weet ook niet veel eraan te doen, maar die vind het wel heel achterlijk.
Ik hoop dat jullie een goed advies voor me hebben..
Liefs.
anoniem 11 (15) | 28 aug 2010, 12:24 uur
Hey!
Ik weet nou niet of je elf bent of dat je vijftien bent..
Ik gok vijftien.
In ieder geval, ja.. Het is enorm naar.
Maar over die ruzies die jij en je vader hadden over dat meisje dat had met een eénentwintig jarige jongen, vertelde hij uit bezorgheid. Dat is iets wat ik wel weet, en waar ik hem niet eens voor hóef te kennen. Maar ik snap ook wel dat jij geïrriteerd raakt, als hij dat maar steeds blijft vertellen.. en blijft vertellen.. en blijft vertellen. Ja.
En nu weet ik niet of jij hem nou voor kutkind hebt uitgemaakt, of jou vader jou, of allebei.
Maar je vader heeft je GEEN recht om je te slaan, of om grapjes te maken over 'Ga naar de kinderbescherming', of je uit te maken voor kutkind..
Alleen soms lijkt het alsof dit gewoon ruzies zijn, die wat extremer zijn dan andere. Alleen speel jij er ook in mee, door ook erge dingen te zeggen. Maar je moet wel even zeggen als hij in zo'n 'goeie bui' is, dat je het toch niet leuk vind wat hij doet als hij in een 'slechte bui' is.. Kijk even of dat lukt.
En om nou meteen contact op te nemen met de kinderbescherming.. Eerst moet je contact opnemen met de mensen die jij vertrouwt, tegen wie jij het wil zeggen. Er is een vertrouwenspersoon als het goed is op je school, of neem iemand (een leraar..) van je in vertrouwen. Ik weet dat je het niet durft, maar als jij dit niet doet.. Ja.. Dan hou je het niet lang vol. En die leraar/vertrouwenspersoon staat dichtbij je, in plaats van advies via het internet, en die kunnen je ook raadplegen.
Ik hoop dat ik je voldoende advies heb gegeven.
Wel durven, hé!
Uglygirl.
Uglygirl (14) | 29 aug 2010, 09:28 uur
