ex vriend
nu inmiddels al 4 jaar geleden ontmoette ik mijn eerste en enige grote liefde tot nu toe. we waren beiden tot over onze oren verliefd en hadden een fantastische tijd.
al snel bleek echter dat andere zaken weer belangrijker voor hem werden dan ons samen zijn. als hij iets anders kon doen deed hij dat. ik kwam altijd op de laatste plek. en stond dan echter altijd met open armen klaar als hij niets anders te doen had.
hoe dan ook, na een jaar of 2 en vele teleurstellingen en eenzaamheid was ik ontzettend onzeker geworden. enige bevestiging over het gegeven dat hij mij iets waard vond heb ik ook nauwelijks gekregen. dat ik mooi lief of wat dan ook was was iets dat ik nooit hoorde en als ik gezellig met iemand praatte werd ik als een klein kind op mijn vingers getikt. los hiervan ontkende hij alles waar ik goed in was en al helemaal hetgeen waar ik beter in was dan hij. zo kan ik erg mooi schilderen en fotograferen en ben nu ook op de academie aan de studie maar ben jaren overtuigd geweest van het feit dat ik niks kon.
hoe dan ook, er zijn grenzen van mij en die zijn op een gegeven moment overschreden. ik had erg naar nieuws gehad die dag en ging naar hem voor steun. hij vond echter dat ik zeikte en dat ik de sfeer bedierf en vertrok en liet mij alleen.
ik ben toen naar een vvriend gegaan en moest ik huilen en voelde mij moederzielalleen.
hij is mij toen komen halen en toen we wegliepen zei hij iets onaardigs waarop ik zei dat ik naar mijn ouders hun huis ging en niet bij hem wou slapen. hij heeft me toen in woede bijna gewurgd. dit terwijl hij mij (enkele uitzonderingen daargelaten) eigenlijk nooit lichamelijk iets ergs had aangedaan.
niet lang daarna heb ik het uitgemaakt.
ik haat hem.
hoe dan ook, inmiddels dus weer 2 jaar verder. hij heeft vele pogingen gedaan om mij terug te krijgen en dit door middel van lieve brieven en dergelijke welke hij dus blijkbaar best toe in staat was.
ik ben er op een gegeven moment ingetrapt en heb nu een soort halve relatie met hem waarbij we elkaar af en toe zien.
aangezien ik niet meer dan dat wil.
echter merk ik dat zijn gedrag weer begint te veranderen de laatste tijd . hij kleineert me weer en heeft geen enkel begrip en interesse voor me. en nog erger: ik merk datdit mij verdretig en onzeker maakt en dessalniettemin: boos. wanneer ik hem vertel dat ik hiermee zit(zijn desinteresse) vindt hij dat ik zeik en stom en onromantisch ben.
ik wil van hem af. maar ik voel me verplicht naar hem toe te hollen als hij belt. ik wil van hem af maar ik kan me zo eenzaam voelen zonder hem. dan kan ik alleen maar denken aan de goeie momenten met hem en het feit dat ik nu maar alleen ben.
zo kan ik ook nooit open gaan staan voor anderen avonturen.
en deze situatie duurt nu al veel te lang.
moet ik helemaal met hem breken en hem nooit meer zien?
los hiervan heb ik laatst een avontuurtje met een andere leuke jongen gehad. dit was fantastisch leuk. echter de angst voor mijn ex over heerst want ik weet dat hij mij iets aan zal doen geestelijk zowiezo en waarschijnlijk ook wel lichamelijk.
klootzak.
laat me met rust, ga uit mijn leven en ga uit mijn hoofd.
deze gedachte overheerst nu.
dag !
odet (20) | 18 dec 2010, 12:53 uur
Ik herken me heel sterk in jouw verhaal. Heb precies hetzelfde probleem. Die van mij heeft wel een paar jaar langer geduurd en er is nog veel meer gebeurd, maar uiteindelijk zitten we in hetzelfde schuitje. Ik heb ook geen zin om helemaal in details te treden. Maar ik weet ook absoluut niet wat ik ermee aanmoet. Hij heeft me psychisch zo in zijn macht, dat het heel moeilijk is om me hieruit te vechten. Had eerder weleens een tijdje (een paar maanden) geen contact met hem en dan ging het wel weer helemaal prima met me en dan voelde ik me echt beter dan ooit. Helemaal vrij! Nu voel ik me weer rot en kom ik weer moeilijk van m af. Vooral met psychisch geweld is het zo moeilijk, omdat je niets tastbaars hebt als bewijsmateriaal naar jezelf toe. Hij noemt me zelfs hoer, slet etc terwijl het totaal niet waar is. Ik heb het hartstikke druk met school, werken, familie en vriendinnen en durf mijn hart ook niet meer te openen voor andere mannen. De geestelijke schade wat iemand je kan aanrichten is zo erg..het is niet te beschrijven. Daarom ben ik wel opgelucht dat ik hier mijn ei kwijt kan en dat er anderen zijn die zich er zo in herkennen. Wanneer ik anderen hun verhaal lees, zie ik het weer vanuit een andere invalshoek en schrik ik ervan hoe erg het eigenlijk is. Hopelijk krijgen we hierdoor steeds meer kracht om ons hieruit te vechten, omdat we dat verdienen. En ik hoop dat onze exen ons ook echt met rust kunnen laten, want ik snap je angst. Heb die angst ook, durfde eerder amper over straat en ben bang dat als ik hem negeer, dat hij me gaat achtervolgen en me iets aandoet. Dit heeft hij eerder namelijk ook al gedaan.
Maar goed...ik wens je heel veel kracht en sterkte. En als je wil kan je het met mij erover hebben.
Groetjes, Anoniem
Anoniem (23) | 23 dec 2011, 00:42 uur
