Mag ik mijn begeleiders een ultimatum stellen?
Allereerst moet ik misschien met vertellen dat ik onder begeleiding op mezelf woon met nog drie huisgenoten.
Een huisgenoot van mij is tevens ook werkzaam in hetzelfde werkplaatscentrum als ik. Hij heeft mij al zo'n stuk of vijf keer bedreigd. En waarom? Omdat hij vind dat ik een "grote mond" heb. Is dat reden genoeg om met je vuist voor iemands neus te zwaaien?
Die jongen is in mijn ogen gewoon ontoerekeningsvatbaar, je weet nooit wanneer je iets zegt wat hij wel goed opvat, of wanneer hij het nodig vind je er even "op aan te spreken". Gisteren had ik op het werk een grapje gemaakt dat hij niet erg leuk vond. Hij kwam zeggen dat hij het niet leuk vond, op een zeer aanvallende manier. En ik zei tegen hem dat het maar een grapje was. En dat hij wist wie het zei. Toen heeft hij me tegen mijn scheen geschopt. Onder de neus van alle mensen die op dat moment in die werkplaats zaten. Ik zei dat hij van me af moest blijven en dat hij normaal moest doen. Ik kreeg een vuist tegen mijn schouder en de woorden dat ik mijn grote mond moest houden. Het knapte bij mij. Er was geen begeleiding in de werkplaats omdat die bezig was met een andere cliënt en de vrijwilliger zei of deed niks. Ik heb toen een enorme woede-uitbarsting gehad in de werkplaats waar hij had MOETEN zijn.
Wat mij frustreert, is dat de begeleiders niks zeggen als hij zegt het normaal te vinden mij zo te behandelen als hij vind dat ik een "grote mond" heb. Ja daar ben ik mee aan het werk, en het is geen grote mond, ik ben gewoon bijdehand.
Maar waarom zeggen ze niet dat dat geen normale reden is? Het voelt voor mij dan of het goedgekeurd word. Ik heb in een tweede woede-uitbarsting thuis, geschreeuwd dat ik het zat was, dat ik de volgende keer de politie bel. Ook heb ik ze gevraagd hoe lang ze nog denken dat ik zo wil leven, de hele tijd in onzekerheid zitten of hij een grapje wel of niet op een normale manier opvat.
Mijn ultimatum? Als hij me nog een keer bedreigd of me slaat of schopt, moet hij het huis uit, en mag hij een nieuwe baan zoekt.
Mag ik dit ultimatum stellen? Al twee jaar is dit bezig, en al twee jaar moet ik zinloze excuses aanhoren van hem en mijn begeleiders. O.a dat ze hem niet zomaar het huis uit kunnen zetten en dat hij hier ook woont voor hulp. Maar dit is er niet uit te krijgen, anders had hij toch niet geschopt en geslagen? Of wel? Ik wil dit niet meer, ik ben het zat.
van: Sickandtired (24)
