Mijn leraar...

Ik ben een meisje van nu 16 jaar. Ik woon in Friesland en heb de eerste tweeenhalf jaar van mijn middelbare schooltijd op een school in Leeuwarden gezeten.

Één van de eerste schooldagen voor mij, ik was gewoon misselijk van de zenuwen. Ik stond bij het tekenlokaal een beetje afgezonderd van de rest van de groep. Ik wist toen totaal nog niet wie hij was, maar hij liep op een afstandje en bleef ineens stilstaan. Hij maakte een handkusgebaar in mijn richting, waar verder niemand naar hem toegedraait stond en er ook geen leraren in de buurt waren. Het gebaar staat nog steeds op mijn netvlies gebrand... Hij maakte een handkus, blies hem in mijn richting, haalde zijn hand naar naast zijn hoofd en bewoog zijn vingers als soort van zwaaien en toen legde hij een vinger tegen je lippen, zo'n sttt teken, toen ging zijn hand weer naar naast zijn hoofd en en hij bewoog zijn ene vinger, zo'n niet doen gebaar. Hier begon alle ellende mee... Ik voelde me zo alleen, niemand had iets gezien en ik was de enige daar naar wie het gericht kon zijn. Ik twijfelde zo aan mezelf of ik het wel goed had gezien en had geïnterpreteerd.
Die twijfel maakte mij toen al helemaal kapot aan de binnenkant. Ik was een meisje van 12, wat moest ik nou met zo’n gebaar. Ik was bang, bang voor hem. Als ik het tegen mijn ouders of tegen mijn mentor zou zeggen was ik bang voor de eventuele consequenties. Hij deed niet voor niets een gebaar dat ik het stil moest houden! Uiteindelijk heb ik het toch tegen mijn ouders gezegd. Die zeiden dat als hij nog 1 keer zoiets zou doen, ze naar school zouden bellen en mij daar van school gingen halen. Dat wou ik niet! Hoe bang ik ook voor hem was, weg van school wou ik absoluut niet, daarvoor had ik een (toen nog) veel te leuke klas. In eerste instantie dacht ik ook dat het wel mee zou vallen en dat het gewoon een vergissing was van hem of van mij of van ons beide. Nu ben ik er achter dat dat het absoluut niet was.
Toen ik later die week er achter kwam dat ik ook les van hem had, vond ik dat een beetje eng, maar nog niet echt vreselijk. Ik dacht toen nog steeds als een naïeve brugklasser, zo’n foutje kan gebeuren. Toch merkte ik al vrij snel dat er iets niet helemaal goed was. Als ik eens een keertje omgedraaid zat, zei hij er niet gewoon iets van, van voren uit de klas (!), maar stond hij naast me en draaide hij me eigenhandig even om. Waar zijn handen op dat moment zaten, op mijn borsten(!). Ik snapte toen absoluut niet waarom hij dat deed, maar de blikken die hij me elke keer als ik hem zag toewierp maakten me zo bang dat ik niets meer tegen mijn ouders heb durven zeggen.
Elke keer als ik zo’n blik opving dacht ik weer aan die bewuste schooldag, die gebaren, ik zag ze elke keer weer voor me. Ik werd er alleen maar banger van.
In de klas durfde ik ook nooit wat te vragen, dat kwam door de eerste keer dat ik wat vroeg. Dat was in één van de eerste lessen. Ik had een vraag en hij kwam bij me. In plaats van, wat hij bij iedereen deed, een stoel te pakken en voor of bij het tafeltje gaan zitten, deed hij bij mij iets anders. Hij kwam achter me staan en boog zo helemaal over me heen. Je ene hand op de tafel geleund, de andere op mijn schouder. Je hoofd zat naast mijn oor en hij vroeg: ‘je had een vraag?’ Ik werd zo bang van de positie waarin hij over me heen gebogen stond en zijn hoofd zo vlak bij mijn hoofd dat ik er even niets uit kon brengen. Nadat hij mijn vraag toch had beantwoord, net voordat hij weer weg ging, zei je dit in mijn oor: ‘niets zeggen, je weet het’. Ik raakte hierdoor volkomen van slag, maar liet aan niemand iets merken. Ik was zo enorm bang voor hem, dat is gewoon met geen pen te beschrijven. Er zijn nog veel meer van zulk soort dingen gebeurt, maar dat kan ik niet aan om dat allemaal hier neer te zetten.

Ik ben er bijna zeker van dat dit aanranding is, maar ik ben nog steeds bang voor hem ook al hoef ik hem nooit meer onder ogen te komen. Daarom heb ik nog nooit aangifte gedaan, ook al is dit alles nu al meer als een jaar geleden. Halverwege de derde klas ben ik namelijk naar een andere school gegaan in mijn woonplaats. Ik heb nog wel altijd heel veel last van, ik heb regelmatig paniekaanvallen en al dat soort troep. Ik vind het fijn om hier mijn verhaal even te kunnen delen en ik hoop op een paar positieve reacties.

xx ikke

van: ikke (16)