Ik durfde het niet te vertellen.. 10 jaar lang niet!!
Dit is voor mij de eerste keer dat ik mijn verhaal in het openbaar breng, maar het is voor mij nu erg belangrijk dat ik het een plekje kan geven, en ik dank dat dit me kan helpen. Ik ben nu inmiddels net 19 jaar geworden, heb 3 broers vam 20, 23 en 26. Mijn oudste broer was vroeger (ong. 10 jaar gelden) moeilijk opvoedbaar, adhd, pddnos en nog van alles, mijn ouders hebben uit eindelijk besloten hem in een pleeggezin te doen, en dit hielp, hij kwam bij een man (geloof jaar of 23) en zijn zusje en moeder. het ging beter met hem en leek het daar goed te hebben, mijn andere broers en ik gingen ook vaak heen te logeren. uiteindelijk kwamen mijn broers en ik daar erg vaak en bleven ook erg vaak. mijn broers sliepen dan bij hem op de kamer en ik bij zijn zusje. Zijn zusje en ik kregen daar alle huishoudelijke taken op ons, afwassen de was doen schoonmaken, zijn moeder was ziek dus ik vond het wel normaal dat we moesten helpen. Als ik daar sliep moest ik met zijn zusje douchen, dit vind ik niet zo vreemd, we waren “ vriendinnetjes “. Wat ik wel iets raar vond is dat hij ( ik noem hem maar even ‘bert’ ) er bij bleef als wij aan het douchen waren, maar bert zei dat dat was om in de gaten te houden dat er geen ongelukken zouden gebeuren, maar heo vaker ik daar douchte hoe langer we mochten douchen en hij bert bleef er elke keer bij. Op een dag ging bert er bij zitten terwijl wij ons aan het douchen waren, en hij vroeg ons om elkaar aan te raken enzo. dit vind ik echter wel vreemd, en wou het eerst niet, maar dan werdt hij boos en liet mij me schuldig voelen waardoor we het wel deden. Uiteindelijk mocht ik ook bij bert op de kamer slapen, hij liet ons naar een horror kijken, en telkens bij een andere broer, toen kwam bert bij mij liggen, en raakte me aan op plekken waar ik dat niet wilde, maar hij vertelde me dat dat normaal was, hij me zo liet zien dat hij van me hield. ik liet het toe, ik kon me niet verzetten, ik was immers nog maar een meisje van 8 jaar. Dit is een aantal x gebeurt. Tot dat mijn broers aan mijn ouders vertelde wat er allemaal gebuerd, maar mijn broes wisten niet wat er allemaal met mij was gebeurt. Er kwamen onderzoeken, rechtzaken, een heleboel waar ik niks van wou weten. Ik schaamde me, voelde me vies, was bang, en echt mijn ouders waren (en nu nog) heel goed voor me, ze stelden me gerust, maar ik heb toen NOOIT wat gezecht. Pas een half jaar geleden heb ik mijn ouders verteld wat er allemaal is gebeurt, ze waren er kapot van, en ik ook, en nu nog. Het was wel een opluchting om naar 10 jaar het eindelijk van me af te kunnen gooien, er kwam een hele last van mijn schouders. En nu heb ik spijt, spijt dat ik het toen nooit heb vertled, de man die ons dit heeft aangedaan had dan langer vast gezeten, hij is nu weer vrij en ik weet dat hij na ons nog meer slachtoffers heeft gemaakt. Ik wil daarom alleen dit nog even kwijt. Als je ooit zoiets mee maakt (wat ik voor niemand hoop), maar verzwijg het dan niet, 10 jaar lang heb ik met een onzettend zware last op mijn schouders gelopen. en nu met spijt. Het is moeilijk, maar de mensen die om je geven zullen er voor je zijn. Ze waren er bij mij zelf naar 10 jaar verzwijgen.
van: Zwijgend meisje (19)
