ergste nacht van mijn leven

Een paar dagen geleden ging ik met een paar vriendinnen naar *, we hadden het er al een tijdje over en nu was het eigenlijk wel een goede gelegenheid. Een beetje ontsnapping aan al het gezeur en gestress. Ik ging samen met mijn vriendinnen voordrinken en toen stapten we op de bus naar adam.

Mijn relatie was net drie weken geleden gestopt, omdat mijn vriend vreemd was gegaan. Hij had het wel eerlijk gezegt en daar ben ik hem ook wel dankbaar voor, maar ik kon het gewoon niet opbrengen hem te vergeven.
Ik wilde dus gewoon helemaal losgaan, flirten en drinken. Samen met mijn vriendinnen gingen we flirten om zo drankjes los te krijgen. Dit doe ik wel vaker als ik geen geld heb. Zo krijg je gratis drank, maar je bent niet verplicht om er iets voor terug te doen. Ik bedoel, het is geen contract. Als een jongen voor jou drank wil betalen, dan moet hij dat gerust doen.
Dit ging iets beter dan gedacht, ik had veel te veel gedronken. En de drank bleef maar komen…

Het was al 6uur en we moesten thuis zien te komen. Het was goed dat mijn vriendinnen nog een buskaart hadden anders kwamen we never nooit thuis.
We liepen door * op zoek naar de bushalte, nouja, zij liepen. Ik hing op ze. Ik was te ver heen om te kunnen lopen.
Toen kwamen we een groepje jongens tegen en die vonden ons nogal interessant, ze wilden niet weggaan en bleven maar praten.
Er was een hele leuke jongen waar ik mee ging flirten. Mijn vriendinnen liepen door met die andere jongens en die leuke jongen hielp mij met lopen. Het was heel gezellig.
Ze liepen maar door en wij gingen een zijstraat in. Dit vond ik eigenlijk niet zo prettig, dus ik zei dat we terug naar hun moesten. Hij zei dat ze wel zouden wachten en dat zijn broer hun wel bezig zou houden.

Hij liet zijn handen overal over mijn lichaam glijden en wou me zoenen, maar het ging me allemaal iets te snel dus draaide ik steeds mijn hoofd weg en probeerde steed de handen van me af te halen.
Hij bleef maar doorgaan, en ik vroeg me af waar mijn vriendinnen bleven. Ik vond het echt niet meer leuk en zei tegen hem dat ik naar huis wou. Hier antwoorde hij op, ga mee naar mijn huis, dan kunnen we liefde maken, ik hou van je.
Ik probeerde een gesprek met hem te houden om hem zo een beetje af te leiden, in ieder geval lang genoeg totdat mijn vriendinnen eindelijk een zouden komen kijken en me weg halen. Ik vroeg hoe oud hij was, hoe hij heette, en ik vertelde hem dat hij helemaal niet van mij kon houden omdat hij me pas net kende.
Deze pogingen mislukte, hij gaf antwoorden en ging gewoon door. Ik was het helemaal zat, dus ik probeerde hem weg te duwen richting de ingang van het zijstraatje om mijn vriendinnen zo te hulp kunnen vragen.
Dit vond hij niet zo leuk, hij zei; rustig maar, ik doe niks wat je zelf niet wilt. En ik zei weer dat ik dit dus echt niet wilde.
Hij duwde me tegen een muur aan en ging zijn handen mijn broek in. Ik bood wel weerstand, maar hij was veel te sterk.

Ik kon zien dat hij helemaal opgewonden werd (hij dacht waarschijnlijk dat ik het prettig vond of zo iets, maar dat was dus totaal niet het geval) en ik was versteend. Ik kon niet meer denken. Nu ik erover terugdenk kan ik zoveel verschillende dingen bedenken wat ik had kunnen doen. Knietje, op zijn tenen staan, schreeuwen, IETS… Maar ik deed dus helemaal niks. Ik piepte alleen maar een beetje dat hij op moest houden.

Op dat moment kwamen mijn vriendinnen naar me toe en zeiden, kom mee, we moeten gaan. Hij vroeg om mijn nummer, maar dat was iets wat ik niet wilde geven. Een vriendin zei, laat haar met rust, kijk hoe dronken ze is, doe even normaal!
Ze hielpen mij met lopen en vroegen allemaal heel vrolijk en enthousiast hoe hij zoende en of ik hem nog een keer wilde zien.
Ik wilde ze wel vertellen over wat er gebeurd was, maar ik kon het niet. Het was genant en ik voelde me goedkoop.
Dus in plaats van de waarheid knikte ik een beetje en zei dat ik hem toch nooit meer zou zien.

Eenmaal thuis voelde ik me slap, hoe kon ik me zo laten gebruiken. Waarom heb ik hem niet duidelijk laten weten dat ik het er niet mee eens was.
Ik piepte alleen een beetje dat ik het niet wilde. Vind je het gek dat hij door ging.
Ik heb het aan geen van mijn vriendinnen verteld wat er echt gebeurd was in dat zijstraatje en hoe bang ik was.
Deels omdat het genant is, maar ook (en misschien is dit niet helemaal eerlijk) omdat ze me niet hebben geholpen. Ik was zo bang dat het niet bij vingeren zou blijven dat hij meer wilde en hiij me zou verkrachten. Ze hadden in moeten grijpen, niet denken dat ik het wel zou redden met mijn dronken kop.
Ook voel ik verdriet en haat, tegenover die jongen. Als ik hem nog een keer tegenkom denk ik dat ik in tranen uitbarst.

van: me. (16)