Aangerand door mn vader

Vanaf mijn 13de tot 15de ben ik aangerand geweest door mijn vader. Twee jaar lang heb ik geleefd in tranen en verdriet. Het gebeurde op een zondagmorgen, we hadden die dag nog bezoek van de vorige dag. Ik ging naar hem toe om goeiemorgen te zeggen, hij ging op het bed liggen en tilde me op hem. Ik vond het al heel raar omdat dat nooit gebeurde. Ik trok me er niet veel van aan en had een nog wel normale dag. Maar het werd erger: elke avond kwam hij naar mn kamer om zn vinger in mn k*t te doen en likte altijd aan mn borsten. Het was de schrik van mn leven want ik had nooit gedacht dat een vader zn dochter zoiets verschrikkelijks aan kon doen. Ik weet niet meer hoe ik toen heb gereageerd, maar ik was verstijfd omdat ik niet wist wat me overkwam. Zo ging het dag in en dag uit, ik bleef mezelf maar vertellen dat ie toch gelijk had en dat het misschien wel 'normaal' was dat hij zoiets deed. Van mijn vader kreeg ik te horen dat het allemaal normaal was wat hij me aandeed en dat elke vader dat bij zn dochter deed. Ergens wist ik dat dat niet kloptte en dat hij echt verkeerd zat. Elke avond wist ik wat er op me af zou komen en ik keek er zo tegenop! Mn hart bonkte al in mn keel als ik hem de trap op hoorde komen, want ik wist wat er zou gebeuren. Voordat 'het' gebeurde zei ik altijd dat het niet kon wat hij deed en dat Allah (swt) hem zou straffen voor hetgeen wat hij me aandeed. Hij bleef maar antwoorden dat het niet fout was wat hij deed. Hij heeft me er vaak genoeg om zien huilen maar dat deed hem blijkbaar niks want voor hem moest en zou het gebeuren of ik het nou niet goed keurde of wel. Als ik dreigde om er mee naar mn moeder te gaan e te zeggen van wat er elke avond gebeurd dreigde hij met: er zullen erge dingen gebeuren als je het tegen je moeder zegt, mssn gaan we wel uit elkaar ofzo en dat wil je toch niet. En je voelt het al aankomen: tuurlijk wil een kind van 13/14 jaar niet dat de ouders gaan scheiden. Daarom bleef ik maar mn mond houden omdat ik zeker niet wou dat dat zou gebeuren. Op een dag, na twee jaar heb ik het eindelijk uit me mond durven krijgen, ik heb het voor het eerst tegen mn moeder durven zeggen. Ik wist dat er nog meer akelige dagen op me zaten te wachten. We zijn toen het huis uit gegaan en bij mn opa en oma gaan 'logeren'. Mn moeder had een briefje neergelegd voor mn vader met de tekst: we weten wt je haar aandoet we zijn weg uit huis. Ook zijn we bij de politie geweest om aangifte te doen. Nadat enkele familieleden het wisten zijn ze allemaal bij elkaar gekomen en hebben ze mn vader opgebeld, die is daarna ook gekomen. Ze hebben hem uitgelegd dat het ECHT niet kon wat hij 2 a 3 jaar ang zn dochter heeft aangedaan. Iedereen was in tranen,ergens was ik opgelucht dat ik het eindelijk heb kunnen vertellen, maar diep in mij kon ik er niet tegen dat de familie zo in rep en roer was en dat het er op aan zou komen dat mn ouders zouden scheiden en wij voor altijd uit elkaar zouden leven als familie. Na dagen lang gepraat te hebben, hebben ik mn moeder en broers de beslissing genomen om toch maar naar huis te gaan. Mn moeder heeft me gezegd dat als ik dat niet wou dat mn ouders dan gwn zouden scheiden wat ze wel begreep als ik die keuze zou maken. Uiteindelijk zijn we teruggekeerd naar huis en heb ik voor het eerst na die twee jaar echt spijt gezien in mn vaders ogen. Zn ogen konden niet meer open van al die tranen die hij de afgelopen dagen heeft laten vallen. en dat is hem geraden ook! We zijn nu wel weer gelukkig met zn allen. Ik denk er nog wel vaak over want ik voel het verdriet gwn nog en krijg dan rillingen over me heen als ik denk aan al die avonden. Wat ik vergeten ben te vertellen is als ik het niet toeliet dat hij me dan altijd een harde klap gaf, twee keer was het zo erg dat hij me bij mn keel gepakt heeft! Ik heb het er nog wel erg moeilijk mee vooral als hij me verteld wat ik wel of niet moet doen. Want ik heb dan altijd in mn gedachte jij moet mij zeker niet vertellen wat wel of niet goed is want daar weet jij helemaal niks vanaf! Hij heeft mij echt pijn gedaan en dat kan ik nooit vergeten. Het blijft altijd in me zitten. Ik heb het hem wel vergeven, maar vergeten zal ik nooit. Soms wil ik helemaal tekeer gaan tegen hem, maar dat doe ik maar niet. Wil geen oude koeien uit de sloot halen. Ik ben blij dat het nu goed gaat zo. Maar het zal altijd in mn blijven. Een ervaring die ik nooit zal vergeten.

Ik ben trouwens een marokkaans meisje.
Gr, N.

van: Krullie (18)