..en niemand die het doorhad

Elk jaar gaat mijn familie (broer, zus, moeder en ik) met kennissen een weekendje weg. Bij die kennissen zit een familie, bestaand uit een vader, moeder en 3 zoons. Ik kon het met ze allemaal goed vinden. Tot op een avond.
We doen altijd traditioneel een groepsspelletje. Het was toen net pauze, iedereen was aan het kletsen en wat eten en drinken pakken etc, toen ik ineens iemand over mijn rug voelde wrijven.
Het was de kennis, de moeder (JAH WTF, DE MOEDER)
ik noem haar ff T.
ik zat toen met mijn rug naar haar toe, en T begon over mijn rug te aaien, en ging langzaam met haar handen steeds meer langs mijn lichaam, richting de voorkant, tot ze bij mijn borsten zat.
Ik wist niet wat me overkwam, ik dacht in shock: ik wil dit niet, ik wil dit niet, wat DOET ZE?"
en terwijl ze aan mijn borsten zat te voelen fluisterde ze in mijn oor "zeg... begin je al moe te worden... of wordt je hier juist wakkerder van?....." EEN VROUW VAN IN DE 50!
Ik heb in shock iets gemompelt van dat ik naar de toilet moest, en ik ben in paniek meteen van haar weggerend. Maar we zaten gewoon midden in een kamer, met andere mensen, met mijn moeder, broer en zus erbij, en NIEMAND die doorhad wat zij aan het doen was, wat zij me vertelde. Niemand.
Wat had ik op dat moment kunnen doen? Ik mag haar zoons en haar man heeeel graag. Ze zijn heel aardig en grappig. Ik wilde ook niet het uitje verpesten. Ik wilde niet dat iedereen boos zou worden op elkaar. Als ik geschreeuwd zou hebben: BLIJF MET JE POTEN VAN ME AF, zou er ongetwijfels een ENORME ruzie zijn ontstaan.
Dat wilde ik niet
maar ik blijf bang voor T.
Dit gebeurde toen ik 14/15 was.
maar nu ben ik alsnog bang.

Ik heb dit heel lang niet durfen vertellen. Nu vertel ik het aan vriendinnen, op een luchtige en komische manier, maar ik zit er wel heel erg mee.
Mijn vriendinnen snappen het niet, ze zeggen dan: Waarom heb je dan niet van je afgebeten? tegen haar gezegt van: "NEE, ik wil niet!"
maar ik raakte gewoon in shock, ik liep net als een computer gewoon vast. Ik kon niets meer..

ik hoop dat jullie mij wil begrijpen, aangezien jullie dit ook ongeveer hebben meegemaakt.
Ik weet dat dit niet het ergste is wat je kan overkomen, maar de angst zit er nu wel.

xx Rose

van: Rose (17)