Aanranding
Toen ik 14 was fietste ik op een dag van school naar huis. Gewoon dezelfde weg als altijd, om 2 uur 's middags. Die middag werd ik lastig gevallen door een jongen, op straat. Hij ging voor me staan en pakte me van de zijkant vast. Hij probeerde me te zoenen. Ik begon heel hard te gillen en zei dat hij me met rust moest laten. Uiteindelijk liet hij me los en ben ik heel hard weggefietst. Ik heb aangifte gedaan en hij is opgepakt.
Maar sinds die tijd ben ik heel erg achteruit gegaan.
Ook kwam een andere gebeurtenis naar boven. Iets waar ik tot die tijd nooit over na heb gedacht.
Toen ik 6/7 jaar oud was ben ik aangerand door mijn neef. Als ik bij hem bleef logeren voelde ik zijn koude hand beneden en verstijfde ik. (Dit weten mijn ouders niet, en wil ik ze ook niet vertellen).
Ik heb een jaar lang elke nacht in bed gehuild. Ik was overal bang voor.
Tegenwoordig gaat het al een stuk beter met me. Ik heb een hele lieve vriend die er vanaf weet. Hij is er ook voor me als ik bang ben.
Maar sinds mijn 14e leef ik elke dag in angst.
Ik durf bijna niks meer alleen te doen.
Ik heb al met veel mensen een gesprek gehad maar zij begrijpen mijn gevoel niet. Ze denken dat het heel anders ligt.
Ik ben niet bang om de jongen nog eens tegen te komen, of voor mijn neef (na een paar keer is het ineens gestopt).
Ik ben bang dat ik opnieuw een slachtoffer wordt.
Veel mensen zeggen al snel: veel praten en het komt goed.
Maar ik loop er nu al meer dan 3 jaar mee en ik heb het gevoel dat mijn angst nooit helemaal weg zal gaan.
help!
Lily (17) | 3 feb 2012, 00:02 uur
