aanranding
Hoi
5 jaar geleden ben ik aangerand... het gebeurde toen ik van mijn toen der tijdse vriend naar huis fietste. Een man zei dat ik moest stoppen, en dat deed ik. Vervolgens trok hij me een greppel in en betaste me overal en stopte zijn vingers in me. Op het moment dat hij zijn broek open wilde maken kwam er heel in de verte een groepje jongeren aan, de man schrok daar zo van dat hij weg is gegaan. Een vreselijk ervaring die ik nog nooit aan iemand had verteld. tot gisteren, toen heb ik het verteld aan mijn huidige vriend. Hij reageerde niet zoals ik had verwacht... met veel vragen ipv dat hij medeleven toonde. Vanmorgen opnieuw een lang gesprek gehad waarin ik boos was en verdrietig, maar wat me waarschijnlijk wel heeft geholpen om toch een stap te zetten om hulp te zoeken. Maar nu heb ik het idee dat hij denkt dat ik nu een totaal ander persoon ben dan ik was... en ik heb het idee dat hij de persoon die hij denkt dat ik nu ben helemaal niet leuk vind. Hij heeft het niet gezegd maar ik denk dat hij klaar met me is. Ik vroeg namelijk aan hem of ik nog steeds zijn meisje was als dit achter de rug is, en daar kreeg ik geen reactie op... dus ik verwacht dat dat een nee is. Ik voel me verschrikkelijk en heb ongelofelijk spijt dat ik het hem heb verteld... Tijdens ons gesprek vanmorgen heb ik dingen gezegd uit boosheid die ik niet meende, en waar ik nu wel spijt van heb. Kan iemand me helpen?
Verward meisje (20) | 22 aug 2011, 14:52 uur
He meis,
Hij moet er voor je zijn, in geval van nood.
Ik snap dat hij even schrikt, maar daarna moet hij meedelijden hebben met je.
Je moet kijken of hij anders tegen je reageert of anders doet tegen je.
Als dat zo is vraag dan wat hij denkt over je aanranding en wat hij nu denkt over jou.
Als hij dat niet wilt vertellen of naar je gesprek van waarom doe je zo raar? nog steeds anders doet tegen je en geen meedelijden heeft, dan is hij niet diegene die je denkt is.
Ik zou hem persoonlijk wegstrepen.
Hij moet houden van wie je bent, niet wat er vroeger is gebeurd
Denk er over na
Veel sterkte
-xxx- Nina
Nina (18) | 21 sep 2011, 16:24 uur
Hee meis,
Wat verschrikkelijk dat dit je overkomen is! En wat naar dat je vriend er zo op gereageerd heeft, juist terwijl je behoefte aan steun had.
Ik heb zelf iets soort gelijks mee gemaakt en de mensen die ik het heb verteld (mijn ouders en vriend) reageerden ongeveer hetzelfde als jouw vriend. En dat was naar, mijn moeder ontkende het zelfs een soort van.
Bedenk je wel dat het voor mensen die van je houden, soms heel moeilijk kan zijn om op dit soort situaties te reageren. En dat ze daarom vragen gaan stellen, juist omdat ze niet weten wat ze anders moeten zeggen of hoe ze hun medeleven kunnen tonen (of omdat ze in eerste instantie een andere emotie ervaren en vanuit die emotie reageren). Ik weet niet wat er na dat gesprek tussen jou en je vriend is voorgevallen, maar misschien heeft hij het er toch wel moeilijk mee dat een vreemde zomaar aan zijn meisje heeft gezeten. Dus probeer hem de tijd te gunnen om eraan te wennen en probeer er alsjeblieft met nog iemand (die je vertrouwd) over te praten, want het kan je van binnen helemaal opvreten.
En als hij het na verloop van tijd niet kan zien als een seksueel misdrijf waar jij slachtoffer van bent geworden (en waar jij absoluut geen schuld aan hebt of aanleiding toe hebt gegeven!) dan weet je wat voor vlees je in de kuip hebt.
Ik wens je heel veel sterkte en succes toe en ik zal voor je duimen.
Liefs,
Rosanne
Rosanne (20) | 14 okt 2011, 23:27 uur
dit is niet alleen aanranding, maar zelfs verkrachting...
no (20) | 16 okt 2011, 19:09 uur
Hey!
Het is heel erg naar voor je dat je vriend zo reageert. Ik heb bijna precies hetzelfde meegemaakt en het duurde bij mij heel erg lang voor ik het aan mijn vriend durfde te vertellen (bijna een jaar).
Ik was 14 toen het gebeurde en heb het er heel erg moeilijk mee gehad. Toen ik het met hem deelde, deed ik dat op een hele koele manier omdat dat voor mij de enige manier was om het überhaupt te delen. Hij schrok ervan en stelde ook veel vragen, maar in plaats van me te steunen, deed hij er heel rot over.
De volgende dag wilde hij het ook uitmaken omdat hij dat niet van me wist en eigenlijk dat bij hem in een klap het gevoel over was. Hij was er van geschrokken en hij wist gewoon totaal niet waar hij aan toe was. Het heeft een maand geduurt voor hij het een beetje begreep en hij is echt heel lief voor me en snapt nu ook veel beter hoe ik me gedroeg soms.
Het levert soms nog steeds problemen op en hij wilde per se dat ik professionele hulp zocht, wat ook zeker aan te raden is.
Het is belangrijk voor je om te weten dat het wel goed komt als hij van je houdt en dat je geen spijt moet hebben van het delen van je verhaal want het is een stap in de goede richting. Je kunt dit soort dingen niet binnenhouden, dat breekt je op een gegeven moment op.
S (19) | 15 nov 2011, 16:31 uur
