Hey.
Naar wat je hebt meegemaakt, en dat je ouders niet hetgene deden wat écht noodzakelijk was.
Tuurlijk is dit oproepje, voor mensen die 'tzelfde mee hebben gemaakt goed. En handig, en fijn voor jou.
Maar weet dat dat de situatie niet verwerkt.

Je moet er met iemand over praten, die wat professioneler is in dit gebied. Je bent nu al twintig, en dit is al wat jaren geleden gebeurt, en je zit er nog steeds mee. Probeer te praten met een psycholoog of hulpinstanties op te zoeken op het internet.
Dat zal een heel stuk helpen, hoor!

Veel succes ermee!
Uglygirl.

Uglygirl (14) | 2 sep 2010, 21:49 uur

hoi
ik ben 13 jaar. mijn tante is met een man uit afrika getrouwd. als we door naartoe gaan(dat is niet zo vaak, ze wonen best ver weg) zit mijn oom wel eens aan mijn borsten en billen. hij doet niet zijn hand onder mn kleren ofzo maar gewoon over mn kleren. hij knijpt dan in mn borsten of billen ik durf er niets van te zeggen want ik weet niet of ze dat in zijn land gewend zijn

watmoetikdoen (13) | 16 okt 2010, 21:04 uur

Ik ben aangerand geweest doo mn vader toen ik 13 jaar was en dat twee jaar lang. Ik heb het nooit iemand durven vertellen omdat ik bang was voor de gevolgen. Mijn ouders zouden dan uit elkaar gaan dacht ik altijd. Ik heb twee jaar lang in pijn en verdriet geleefd. Buiten was ik het vrolijke meisje, maar zodra ik thuis kwam voelde ik me niet goed omdat ik dan ik zn buurt was. Ik deed tegenover hem gewoon heel normaal omdat ik bang was dat andere in huis anders zouden merken dat er iets niet goed was. Wat hij altijd deed was zn vinger in mn K*t stoppen en aan mn borsten zitten en likken. Ik voelde gewoon zo erg het is niet te beschrijven. ALs ik er aan denk krijg ik rillingen over me heen en komt dat gevoel weer terug. Er zijn dagen dat ik echt zolang aan het huilen ben. Ik heb het twee jaar lang achter gehouden voor de rest van de wereld. Uiteindelijk heb ik het aan mn moeder verteld, we zijn toen onze koffers gaan pakken en naar mn opa en oma's jhuis gegaan. Mn moeder had een briefje achter gelaten voor mn pa. Na een heel gesprek met familie en mn vader hebben we na een paar dagen besloten om het te proberen om als een gelukkig gezin verder te gaan. Het was de eerste week erg apart ik wilde mn vader niet eens aankijken. Week na week ging het beter dacht er nog wel aan maar wilde dat het goed ging met het gezin. Nu doen we allemaal normaal tegen elkaar! ALs ik het niet toeliet wat mn pa deed sloeg hij m altijd ook was het twee keer zo erg dat hij mebij me keel greep.

Krullie (18) | 14 nov 2010, 20:10 uur

Heeei,

Ik ben ook aangerand door mij oom ik weet niet wat ik er mee moet doen ik ben hopeloos en super band ik ontwijk hem nu ook!

Groetjes

Hopeloos (13) | 8 dec 2010, 20:33 uur

Heej. Ik ben niet aangerand door mn oom. Maar door iemand die hier woont. Ik zit namelijk op een leefgroep. Ik heb het tegen 1 iemand gezegd en nu weet iedereen het. Alleen diegene tegen wie ik het verteld heb, gelooft me. De rest niet. Wat moet ik doen ik voel me wanhopig, dat niemand me gelooft en dat ze denken dat ik een leugenaar ben. Ze zijn boos op mij en doen vies tegen mij. Groetjes

anoniempje (18) | 6 jun 2011, 18:11 uur

Hallo allemaal
Ik ben 20 jaar. Ik ben ook twee keer aangerand door 2 verschillende ooms... veel van wat ik hier lees herken ik uit mijn eigen situatie.. Uit schaamte heb ik nooit aan iemand durven te vertellen.. Want terwijl ik altijd het verhaal herhaalde in mijn hoofd dacht ik hey mijn eigen schuld..dat is natuurlijk niet zo.. Het is onmacht.wij kunnen er niks aan doen,het zijn mensen die dichtbij je staan.mensen die je vertrouwde.als ik ze nu tegen kom doen ze net alsof er nooit gebeurd is.. Ik kom niet meer bij ze in de buurt.als ik weet dat ze er zijn voel ik me zooo ongemakkelijk.. Dit is voor het eerst dat ik dit verhaal vertel.mensen die dit niet hebben meegemaakt kijken er gewoon heel anders tegen aan.. dit alles heeft invloed op mn dagelijkse leven in relaties en hoe ik ervoor sta.geen vertrouwe in mezelf en vertrouw mannen nie meer

verdrietje (20) | 18 jan 2012, 21:33 uur