there's always someone who loves you!
Als je even tijd hebt, wil ik dat je mijn verhaal leest. Een paar jaar geleden zijn mijn ouders gescheiden. Ik had het daar best moeilijk mee, maar gelukkig ging de scheiding zonder trammelant. Ik woon nou al bijna 4jaar samen met mijn moeder in een klein huis. We zitten soms erg op mekaars lip en dat zorgt ook voor de hevige ruzies. Na de scheiding van mn ouders ontmoette mijn moeder een vriend genaamd Albert. Hij was hardstikke lief, maar hij was nog getrouwd.. (ik kan je één ding vertellen; neem nooit een relatie met iemand die al getrouwd is!)
Het is nu al 3 jaar geleden dat Albert heeft gezegt dat hij hier zou gaan wonen, maar hij heeft het nogsteeds niet waargemaakt. 3 jaar lang heb ik mijn moeder ongelukkig gezien, zien huilen, teleurgesteld zijn en erg gekwetst. Soms heb ik met haar meegehuilt omdat ik het niet kon aanzien en ze het enige is voor mij waar ik met heel mijn hart van hou. Ik hoop nog steeds dat Albert het lef heeft om hier te wonen en eindelijk zijn belofte nakomt.
Met mijn vader heb ik helaas geen sterke band. Hij heeft zich nooit met mijn leven bemoeit en zal dat ook nooit doen. Mijn oudere broer woont bij mijn vader dus hem zie ik ook nooit, wat ik toch wel jammer vind. Ik ben een vrolijk meisje, maar ook ik heb zelfmoord neigingen gehad, ben weg gelopen en heb mezelf gesneden. Ik wist geen andere manier hoe ik mijn verdriet kon verwelken dus dacht ik dat snijden de enigste oplossen was. Op het moment dat ik verdrietig was ging ik mezelf snijden. Toen ik zo verdrietig was leek het alsof het de pijn deed verdoven. Na 3 keer stopte ik ermee, want ik wilde geen littekens en wilde me er later niet aan herinneren aan deze tijd. Voor iedereen die zichzelf snijdt en/of zelfmoord neigingen heeft, doe het alsjeblieft niet. Ookal denk je dat er niemand van je houd, ze doen het wel. Ze laten het waarschijnlijk niet zien, maar zodra jij er niet meer bent doe je je nabestaande ontzettend veel verdriet en pijn. Ik hoop dat ik jou er mee overtuigd hebt om het niet te doen, ookal zit het leven even tegen, ookal heb je erge ruzie en ookal huil je jezelf 's nachts in slaap. Denk er over na..
van: lost (14)
niet helemaal maar je komt in de buurt ik zal mezelf niet van het leven ontnemen maar het zal de gedachten niet stoppen dat ik het wel zou willen but the tough stay tough en je moet altijd vooruit blijven gaan ook al weet je dat je van binnen achteruit gaat het leven gaat door hoe dan ook stoppen met leven is geen optie zolang er nog mensen zijn die je pijn kan doen als jij er niet meer bent
takiniteasy (19) | 28 aug 2011, 19:45 uur
