ongelukkig
Hallo allemaal, ik ben een meisje van 13 jaar en ik vertel mijn levensverhaal over zelfmoord. Het begon allemaal toen ik een jaar of zes was. Als klein kind verheug je je nog al op bpaalde dingen. Maar elke keer als het zo ver ws werd het afgezegd. Ik werd 0ok vel gepest. Dus toen besefte ik al dat ik niet meer wilde leven. Al die jaren later had ik dat ook. Maar van af mijn elfde werd het nog veel erger. Ik werd elke dag buiten school of binnen schol gepest. Ze maakten me er gewoon kapot mee. Mijn ouders zijn naar het schoolhoofd gegaan en hebben er over gepraat. Maar op school deden ze er niks aan. Toen had mijn moeder de kinderen zelf aangesproken, ze praten gewoon met ze (ik wzag het gebeuren) tewijl de kinderen zijden dat ze geslagen had. Maar later zat ik op een live spel op de computer (Habbo), ik had daar een goede vriend op, die ook in mijn bassischool klas zat. Hij heeft mij al die jaren nog tegen kunnen houden om zelfmoord te plegen. Ik heb al heel veel pogingen gedaan. Uit het raam springen, een mes bij mijn keel houden, mezelf op hangen en vergiftigen. Maar im was te laf om door te zetten. Toen haten ik mezelf nog meer. Ik verloor alles wat me lief was. Mijn oma, mijn trouwe hond alle vrienden, en de liefde van mijn ouders. Ik heb hier nooit met mijn ouders over gepraat. En dat doe ik zeker ook nooit. Mijn moeder vertelt namelijk alles door aan haar familie, en dat haat ik. Maar sinds 3 weken heb ik een hele lieve vriend. Hij begrijpt alles en steunt me in alles. Alleen nu zit hij voor 3 weken in Afrika, en mijn vriendin is verliefd op zijn broer. Maar mijn vriendin kan niet zo goed over die dingen praten. Wat nog al een nadeel is. Maar gelukkig heb ik mijn pony nog. Daar bij denk ik nooit aan zelfmoord. Gisteren kreeg ik een armbandje van mijn vriend via de post. Ik zal die ook nooit meer afdoen. Mijn ouders ook niks van de relatie over mij en mijn vriend. Dan gaan ze moeilijk doen omdat hij twee jaar ouders is. Sinds ik hem ken gaat hets tukken beter. Alleen ik blijf nog steeds steeds meer verliezen. Er daar heb ik pijn aan.
van: anoniempje (13)
Hej Anoniempje , het beste is negeren en staat het jou niet aan wat ze zeggen kun je ok altijd met de harde hand oplossen , dat is het medicijn dat ik gebruik ze wete wel dat ze me moeten nemen zoals ik ben ik be geen kleine jongen die ze kunne krenken ik ben sinds mijn tijd met thaiboksen in me zelf gaan geloven probeer maar is je kunt ok judo ofzo pakken meestal is thaiboksen niet egt een vrouwen sport Grtjes MrG
MrGrazy (16) | 25 jul 2010, 01:07 uur
