Door één gebeurtenis.

Door één gebeurtenis in mijn leven, een mes in mijn rug door mijn beste vriendin, ben ik van een vrolijke meid in een slapeloos, depressief meisje veranderd.
Ik ben bang voor mensen, heb totaal geen vertrouwen meer in ze en kom eigenlijk liever niet meer buiten. Ik ben bang geworden voor het leven.

‘Gelukkig’ bracht ik veel tijd door op een vrij bekende online game waar ik de naam niet van zal noemen waar een paar mensen waren die om mij gaven.

Op een nacht was ik zo ver heen dat ik zelfmoord wilde plegen, hier liep ik al jaren mee rond, ik wilde gewoon niet meer. Ik had er genoeg van.
Diezelfde nacht heb ik nog een brief geschreven aan mijn moeder. Nu ga ik naar een psycholoog en weetje? Ik voel me er alleen maar slechter door. Ik haat leven meer dan ooit en kruip het liefst ergens in een hoekje om dood te gaan.

Zodra het teveel tegen zit haal ik mijn polsen open, om vervolgens spijt te hebben omdat het lang duurt voordat de wonden genezen zijn.

Opgeven lijkt zo gemakkelijk, maar het is ook zwak. Of het is zwak om te blijven. Maar net hoe je het bekijkt.

Het enige wat ik kan hopen is dat ik hier ooit uitkom, ooit op een dag of nacht dat mag natuurlijk ook.

Verder wil ik zeggen dat je niet te lang met je negatieve gevoelens moet rondlopen.
Voor mij was 3 jaar in volledige stilte te lang. Maar mijn toneelstukje werd te zwaar om nog langer op te voeren.

Ik wil mijn verhaal gewoon even kwijt, omdat er nu verder niemand is en omdat er verder nooit iemand zal zijn.

van: Givin'upiseasy. (16)